Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 100 ΧΡΟΝΙΑ. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1909 ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ

Οι επέτειοι των στρατιωτικών κινημάτων και πραξικοπημάτων ανακαλούν συνήθως αρνητικές μνήμες, ιδιαίτερα στην ελληνική περίπτωση, επειδή κατά κανόνα συνδέονται με την επιβολή δικτατορικών καθεστώτων. Εν γένει άλλωστε, οι επεμβάσεις του στρατού στην πολιτική αντιμετωπίζονται ως «εκτροπή» στις σύγχρονες δημοκρατίες.
Το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί ωστόσο απέκτησε ευρεία κοινωνική συναίνεση στην εποχή του, ερμηνεύτηκε από ένα μέρος της ιστοριογραφίας ως «αστική επανάσταση» και οδήγησε σε μια πραγματικά εκσυγχρονιστική περίοδο το ελληνικό κράτος υπό την ηγεσία του Ελευθέριου Βενιζέλου. Κατά κάποιον τρόπο, το κίνημα στο Γουδί δικαιώθηκε από την επόμενη ημέρα και όχι αυτοτελώς. Ελάχιστοι θυμούνται σήμερα ότι επικεφαλής του Στρατιωτικού Συνδέσμου ήταν ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ζορμπάς, όλοι όμως θυμούνται ότι ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος κάλεσε έναν σχετικά άγνωστο στην Ελλάδα κρητικό πολιτικό, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αν και η ιστοριογραφία δεν το ονομάζει πλέον «επανάσταση», το κίνημα στο Γουδί υπήρξε πραγματικά επαναστατικό, εφόσον υπήρξε ο καταλύτης για μια σειρά επαναστατικών αλλαγών. Αλλά ας δούμε τα γεγονότα.

Η αρχή του 20ού αιώνα βρήκε την Ελλάδα με συσσωρευμένα προβλήματα και, κυρίως, με μια διάχυτη αίσθηση αποτελμάτωσης. Το «εθνικό ζήτημα» ήταν βεβαίως κυρίαρχο. Συνδεόταν με την πορεία του Ανατολικού Ζητήματος και με τα αλυτρωτικά οράματα, αμείωτα, παρά την πρόσφατη ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η οποία είχε βιωθεί ως «εθνική ταπείνωση».
Κρητικό και Μακεδονικό αποτελούσαν τα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Στο εσωτερικό, το ανερχόμενο κοινωνικό ζήτημα, σε συνδυασμό με την οικονομική κατάσταση (πτώχευση, σταφιδική κρίση, Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος), επέτεινε ένα γενικευμένο κλίμα δυσφορίας, που κατευθυνόταν εναντίον των κομμάτων, του Στέμματος και της Αυλής. Η εκδήλωση του κινήματος των Νεοτούρκων το 1908, που υποσχόταν ισοπολιτεία και ισονομία στις εθνότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και το συνακόλουθο κλίμα εκσυγχρονισμού δημιουργούσαν αυτομάτως σύγκριση με το «τέλμα» που υπήρχε στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα στις τάξεις του στρατού υπήρχε έντονη δυσαρέσκεια για την κατάληψη επιτελικών θέσεων από τους πρίγκιπες και της γενικής διοίκησης από τον Διάδοχο, καθώς και για τη σκανδαλώδη ευνοιοκρατία και τον νεποτισμό. Η ψήφιση το 1908 νόμου που καταργούσε τις δυνατότητες προαγωγής των υπαξιωματικών στους ανώτερους βαθμούς δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί ως ένα επιπλέον αίτιο που ώθησε ομά δες κατώτερων αξιωματικών σε συνωμοτική δράση.

Το πρωτόκολλο του Συνδέσμου
Πράγματι, ήδη από το 1908 εντοπίζονται συνωμοτικοί στρατιωτικοί πυρήνες που σε έναν βαθμό εξέφραζαν αντιδυναστικές στάσεις, ενώ ταυτόχρονα χαρακτηρίζονταν από κριτική ως και απόρριψη προς τα πολιτικά κόμματα. Ο πρώτος πυρήνας του Στρατιωτικού Συνδέσμου δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο 1908 αποκλειστικά από ανθυπολοχαγούς. Το πρωτόκολλο του Συνδέσμου υπογράφηκε εν τέλει και από δύο υπολοχαγούς και έναν λοχαγό (συνολικά δέκα άτομα), αλλά η ύπαρξη της συγκεκριμένης συνωμοτικής δράσης έγινε γνωστή στην κυβέρνηση τον Ιούνιο 1909. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης παραιτήθηκε στις 4 Ιουλίου για να αναλάβει ο Δημήτριος Ράλλης.

Η αποτυχία του νέου πρωθυπουργού να συλλάβει τους συνωμότες οδήγησε στην εκδήλωση του κινήματος τη νύχτα της 14ης προς τη 15η Αυγούστου 1909. Στους στρατώνες στο Γουδί συγκεντρώθηκαν 449 αξιωματικοί και 2.546 οπλίτες μαζί με χωροφύλακες και πολίτες, καλώντας την κυβέρνηση να υιοθετήσει το πρόγραμμα του Συνδέσμου. Στην πραγματικότητα, το πρόγραμμα αυτό δεν διακρινόταν από επαναστατικά αιτήματα. Οι βασικές θέσεις του αφορούσαν αλλαγές στο στράτευμα, εξέφραζαν δηλαδή μάλλον επαγγελματικά συμφέροντα και εξοπλιστικά σχέδια, ενώ υπήρχε ένα γενικό ευχολόγιο για τις αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στην εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, την οικονομία και τη διοίκηση.

Το περιεχόμενο των αιτημάτων
Χωρίς να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα, ο Σύνδεσμος εξέφραζε τον «πόθο» του όπως «ο σχεδόν πενόμενος Ελληνικός λαός ν΄ ανακουφισθή εκ των επαχθών φόρων, ους ήδη καταβάλλει και οίτινες ασπλάχνως κατασπαταλώνται προς διατήρησιν πολυτελών και περιττών υπηρεσιών και υπαλλήλων, χάριν της απαισίας συναλλαγής». Δηλωνόταν εξάλλου κατηγορηματικά ότι στόχος δεν ήταν το πολίτευμα και ο βασιλιάς, «ούτινος το πρόσωπον είναι ιερόν», ούτε η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας. Και πράγματι εν τέλει δεν έγινε δικτατορία, παρ΄ όλο που η ιδέα εκφράστηκε κάποιες φορές μπροστά στο αδιέξοδο το οποίο προέκυψε από την πολιτική κρίση που επακολούθησε.

Συνεπώς, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος εξέφραζε μάλλον συντεχνιακά και λαϊκιστικά αιτήματα, χωρίς να προτείνει συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις και, προφανώς, χωρίς να έχει συγκεκριμένο σχέδιο και πρόγραμμα για τη διακυβέρνηση της χώρας. Το πραξικόπημα κέρδισε τη στήριξη των λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων της πρωτεύουσας, τα οποία στις 14 Σεπτεμβρίου πραγματοποίησαν ένα ογκώδες συλλαλητήριο (70.000 σύμφωνα με την εφημερίδα Χρόνος ) από το Πεδίον του Αρεως προς το παλάτι, ύστερα από επίμονες ενέργειες των αξιωματικών. Το συλλαλητήριο οργανώθηκε από τον Σύνδεσμο Συντεχνιών Ελλάδος (περίπου 50 οργανώσεις με 30.000 μέλη) και επιδόθηκε στον Γεώργιο Α Δ ψήφισμα το οποίο ενέκρινε το κίνημα του Συνδέσμου και είχε ως κεντρικό αίτημα τη μάλλον αφηρημένη «Ανόρθωση».

Από πολιτική σε πολιτειακή κρίση
Την ικανοποίηση των αιτημάτων του Συνδέσμου είχε αναλάβει η κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αρχηγού του τρίτου σε δύναμη κόμματος. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Βουλή ψήφισε έναν εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό νόμων (169 νομοσχέδια σε 82 ημέρες), με τους πραξικοπηματίες αξιωματικούς στα θεωρεία της. Η ιδιότυπη αυτή διπλή εξουσία, αφενός των στρατιωτικών και αφετέρου των κοινοβουλευτικών θεσμών, ήταν εγγενώς αντιφατική και επομένως βραχύβια. Παρά την υποχωρητικότητα της Βουλής και της κυβέρνησης, η πολιτική κρίση γρήγορα μετασχηματιζόταν και σε πολιτειακή.

Μπροστά στο αδιέξοδο, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος στράφηκε προς έναν «μεσσία», τον Ελευθέριο Βενιζέλο, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Ο Βενιζέλος είχε στηρίξει, με άρθρα του στην εφημερίδα Κήρυξ των Χανίων, την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που πρότεινε ο Σύνδεσμος, ενώ η σύγκρουσή του με τον ύπατο αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιο είχε δημιουργήσει συμπάθειες κυρίως στους κατώτερους αξιωματικούς. Εξάλλου, στο πρόσωπό του έβλεπαν έναν πολιτικό άφθαρτο και ανεξάρτητο από το «διεφθαρμένο» ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο. *

Σημείωση Σ.Χ.Χ.
θεωρώ ότι το πολιτικό κλίμα που επικρατεί σήμερα μοιάζει με εκείνο του 1909 ! Αυτό δε σημαίνει ότι ο στρατός θα πρέπει να μας "σώσει" και πάλι.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΒΗΜΑ 28/12/2008 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ
Η κυρία Χριστίνα Κουλούρη είναι καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα κάλαντα που προήλθαν από τις Βυζαντινές Καλένδες ανάγονται, κατά τύπο και όχι βεβαίως κατά περιεχόμενο, από το γνωστό έθιμο των αρχαίων Ελλήνων της Ερεστώνης.


Λαογραφία
Στίχοι της πιο συνηθισμένης εκδοχής (αστικά κάλαντα).

Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.


Χριστός γεννάται σήμερον,
εν Βηθλεέμ τη πόλη,
οι ουρανοί αγάλλονται,
χαίρεται η φύσης όλη.


Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.


Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστης,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.


Εκ της Περσίας έρχονται,
τρεις μάγοι με τα δώρα,
άστρο λαμπρό τους οδηγεί,
χωρίς να λείψει ώρα.


Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ,
με πόθο ερωτούσι,
πού εγεννήθει ο Χριστός,
να πάν να τον ευρώσι.


Τα κάλαντα ψάλλονται κυρίως από παιδιά μέχρι ορισμένου ορίου ηλικίας (14-15 ετών) αλλά και από ώριμους άνδρες, είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες που περιέρχονται οικίες, καταστήματα, δημόσιους χώρους κλπ με τη συνοδεία του πατροπαράδοτου σιδερένιου τριγώνου αλλά ενίοτε και άλλων μουσικών οργάνων (φυσαρμόνικας, ακορντεόν, τύμπανου κλπ).

Κύριος σκοπός των τραγουδιών αυτών είναι μετά τις αποδιδόμενες ευχές τα "Χρόνια Πολλά" το φιλοδώρημα είτε σε χρήματα (σήμερα) είτε σε προϊόντα (παλαιότερα). Σχετική με αυτό είναι και η παρασκευή "κουλούρας" ονομαζόμενη "κολλίκι" (Βέροια) ή "κουλιαντίνα" (Σιάτιστα) και εξ αυτών οι φέροντες αυτά ονομάζονται "Κουλουράδες" ή "Φωτάδες".

Τα κάλαντα ξεκινούν κυρίως με χαιρετισμό στη συνέχεια αναγγέλλουν τη μεγάλη χριστιανική εορτή που φθάνει και καταλήγουν σε ευχές. Χαρακτηριστικό σημείο είναι η γλώσσα στην οποία αυτά ψάλλονται, στη καθαρεύουσα, καταδηλούντα την άμεση καταγωγή τους από τους Βυζαντινούς χρόνους τις Καλένδες του Ιανουαρίου που γιορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα.

Ο μεγάλος αριθμός των διαφόρων παραλλαγών εξανάγκασε να διακρίνονται αυτά σε εθνικά ή αστικα και στα τοπικά ή παραδοσιακά (κατά περιοχή). Στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα έχουν καταμετρηθεί περισσότερες από τριάντα παραλλαγές μόνο στον Ελλαδικό χώρο. Σήμερα εκτός των παραπάνω έχουν εισαχθεί και διάφορα αγγλοσαξωνικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μερικά των οποίων έχουν και μεταγλωττιστεί στην ελληνική που δυστυχώς τείνουν να υπεκαλύψουν τα παραδοσιακά.

Επίσης και η ημέρα που ψάλλονται τα κάλαντα σε ορισμένες περιοχές ονομάζονται "Κάλαντα" (Κόλιντα, Κόλεντας, Κόλιαντας) με εξαίρεση τη νήσο Μήλο που ψέλνονταν μόνο τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συντασσόμενα κάθε φορά νέα κάλαντα, με τα οποία όμως ζητούσαν οικονομική συνδρομή για κάποιο κοινωνικό σκοπό (πχ ανέγερση ή επιδιόρθωση ναού) δίδοντας και συμβουλές προς τους άρχοντες η παρατηρήσεις με σκωπτικό χαρακτήρα. Τέτοιες είναι και οι σχετικές "μαντινάδες" της Κρήτης ή "κοτσάκια" της Νάξου με σκωπτικό χαρακτήρα που ψάλλονται ως "κάλαντα".

Πολλές φορές όταν δεν υπήρχε φιλοδώρημα ή ήταν ευτελές τότε τα παιδιά συνέχιζαν έξω από την οικία κάλαντα σκωπτικά επαναλαμβανόμενα:
«Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν!»



ΠΗΓΗ:ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟ

ΛΕΞΗ «Χριστούγεννο» είναι δύο λέξεις: «Χριστός» που είναι ο Χριστός και «γέννο» που είναι το γένι.
Το Χριστούγεννο είναι του Χριστού το γένι που το γιορτάζουμε οι χριστιανοί, στις 25 Δεκεμβρίου. Τότε γεννήθηκε ο Χριστός και ήταν μωρό ακόμα και δεν είχε γένι γιατί τα μωρά δεν έχουν γένια και μετά που μεγάλωσε έβγαλε γένια και γι' αυτό τον σταύρωσαν.
Και τον σταύρωσαν το Πάσχα, οπότε το Χριστούγεννο, δηλαδή του Χριστού το γένι, έπρεπε να το γιορτάζουμε το Πάσχα, αλλά κάποιος έκανε λάθος και ανακατέψανε το Χριστούγεννο με το Πάσχα και τα γιορτάζουμε ανάποδα. Κι αυτός που έκανε το λάθος ήτανε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, γι' αυτό του κόψανε το κεφάλι. Και το γένι.

ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟ γεννήθηκε ο Χριστός. Πριν γεννηθεί ο Χριστός, η μαμά του κι ο μπαμπάς του τρέχανε από 'δώ κι από 'κεί γιατί τους κυνήγαγε ένας Ηρώδης. H μαμά του Χριστού ήταν η μαμά του, αλλά ο μπαμπάς του Χριστού δεν ήταν ο μπαμπάς του. Μπαμπάς του ήταν ένας κρίνος. H μαμά του Χριστού λεγότανε ή Μαρία ή ’ννα ή Βίβιαν. Τον μπαμπά του Χριστού - όχι ο κρίνος, ο άλλος - μας είπε πώς τον λέγανε η θρησκευτικού, αλλά τώρα δεν θυμάμαι και το βιβλίο Θρησκευτικών το ξέχασα σπίτι.

KI OTAN O ΗΡΩΔΗΣ είπε θα τους σκοτώσει τα παιδιά, όλοι οι γονείς πολύ στενοχωρήθηκαν, γιατί, όσο να 'ναι, κάνανε τόσο κόπο να τα φτιάξουνε. Γι' αυτό και άρχισαν να τα κρύβουνε και έτσι βρέθηκε ο Χριστός στον στάβλο. Δηλαδή δεν βρέθηκε στον στάβλο, γιατί δεν είχε γεννηθεί ακόμα. H μαμά του πήγε εκεί με τον μπαμπά του - όχι τον κρίνο - να τον γεννήσει. Και μέσα στον στάβλο ήτανε ζεστά, φιλόξενα και πολύ βρώμικα. Είχε πρόβατα, κατσίκες, αρνάκια και γουρούνες που τους φέρθηκαν άψογα. Κι επειδή ήτανε εν πάχνη των αλόγων είχε και άλογα που τα ξέχασα, γιατί το Θρησκευτικών το άφησα σπίτι.

Και μετά έκανε η μαμά του Χριστού μια γέννηση και γέννησε τον Χριστό και οι ουρανοί αγάλλονται. Και ήρθε ένα αστέρι από 'κεί ψηλά κι έδειξε, με το δάχτυλο, την εν πάχνη των αλόγων και είπε «να, εδώ γεννήθηκε ο Χριστός». Και καλά που εκείνη την ώρα κοιμότανε ο Ηρώδης γιατί το άστρο λαμπρό θα το έκαιγε το μωρό.

Και έτσι το μάθανε οι τρεις μάγοι με τα δώρα. H θρησκευτικού με λέει νευρωτικό, αλλά λέω εγώ τώρα: Πώς το μάθανε οι τρεις μάγοι στου διαόλου τη μάνα και ο ηλίθιος ο Ηρώδης χαμπάρι δεν πήρε; Τέλος πάντων, οι τρεις μάγοι ήτανε τρεις. Ο Βαλτάσαρ, ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ. Και πήγανε την επίσκεψη. Και για να μην την πάνε με άδεια χέρια, πήρανε μαζί τους χρυσό, σμύρνα και ο Λίβανος. Και μπήκανε μέσα εν πάχνη, δηλαδή στον στάβλο. Και όταν είδε η μαμά του Χριστού τον χρυσό, σμύρνα και τον Λίβανο μουρμούρισε:

- «Ψωμί δεν έχουμε να φάμε, ραπανάκια για την όρεξη».

ΓΙΑΤΙ ΨΩΜΙ δεν είχανε να φάνε και οι τρεις μάγοι δεν φέρανε ραπανάκια. Αλλά ο μπαμπάς - όχι ο κρίνος - τη μάλωσε και της είπε: «Δεν είναι ευγενικό, ας τα πάρουμε τώρα και μετά τα κάνουμε δώρο σε τίποτα άσχετους». Και μετά έπεσαν όλοι και προσκύνησαν το μωρό γονατιστοί. Πώς ακριβώς γονάτισαν οι γουρούνες δεν θυμάμαι, γιατί άφησα το Θρησκευτικών σπίτι. Κι άρχισαν όλοι μαζί, χαρούμενοι, να τραγουδάνε τα κάλαντα και οι Ιουδαίοι φωνάζανε «δώσαμε, δώσαμε!»

Αυτά μας είπανε στο σχολείο, αυτά σας λέω. Κι εγώ υπάλληλος είμαι κι άμα τα κάνω τα γράμματα πιο μεγάλα θα μου φτουρήσει η έκθεση τρεις σελίδες και να 'χετε όλοι χρόνια πολλά, υγεία, χαρά, ευτυχία και κάτι άλλο που δεν το θυμάμαι γιατί ξέχασα το Θρησκευτικών σπίτι και γενικά Καλό Χριστούγεννο σε όλον τον πλανήτη Κρύπτον!
Από την εκθεση της"μαθήτριας" Έλενας Ακρίτα
Για την αντιγραφή Σ.Χ.Χ. ΜΑΚΡΙΣΙΑ Ν. ΗΛΕΙΑΣ

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Η "ανάληψη πολιτικής ευθύνης" από τον πρωθυπουργό στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος (16/12/2008),κατά τη γνώμη μου, δε σημαίνει τίποτε, εφόσον δεν είχαν προηγηθεί ή έστω δεν συνοδεύτηκε από συγκεκριμένες πράξεις. Όπως :
- Άμεση απομάκρυνση όλων των εμπλεκομένων υπουργών, υφυπουργών, Γενικών Γραμματέων, Προέδρων, μελών Δ.Σ. από τη θέση τους ,αφού ο διορισμό τους έχει γίνει από την παρούσα κυβέρνηση.
- Παραπομπή όλων των παραπάνω (Μη πολιτικών) στελεχών στον αρμόδιο Εισαγγελέα ( Ανεξάρτητα από την αυτεπάγγελτη έρευνα που διεξάγεται από τους Εισαγγελείς), για ποινικά αδικήματα που έχουν διαπράξει.
- Διαγραφή από τα κομματικά όργανα και αποκλεισμό από τα ψηφοδέλτια στις μελλοντικές εκλογικές διαδικασίες όλων των πολιτικών προσώπων.
- Άνοιγμα όλων των τραπεζικών λογαριασμών.
- Πειθαρχική δίωξη όλων των υπηρεσιακών παραγόντων μ ε το ερώτημα της οριστικής παύσης ( ΑΠΟΛΥΣΗ) από την υπηρεσία τους , για τα διαπραχθέντα πειθαρχικά αδικήματα.
- Ψήφιση νόμου , παρόμοιο με εκείνον που επί ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε για τη λεγόμενη βασιλική περιουσία, προκειμένου όλη η δημόσια περιουσία να ΕΠΙΣΡΑΦΕΙ στο δημόσιο .
Εφόσον τίποτε δε συνέβη από τα παραπάνω, δικαιούμαστε όλοι εμείς, που κάθε φορά πληρώνουμε τις επιλογές των παραπλανημένων υπουργών , να αξιώνουμε τα αυτονόητα: ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.
ΣΤΑΘΗΣ. Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΑΚΡΙΣΙΑ Ν. ΗΛΕΙΑΣ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΠΑΡΧΤΗ

Στο γενικό χαμό των ημερών ,μια άλλου είδους πρόκληση, πέρασε απαρατήρητη.
Ο πρωθυπουργός, σε τηλεοπτικό μήνυμά του, ανακοίνωσε την οικονομική ενίσχυση των πληγέντων επαγγελματιών- επιχειρηματιών, από τα επεισόδια των τελευταίων ημερών. Ως εδώ όλα καλά.
Ακολούθησε, αμέσως μετά, η εξειδίκευση των οικονομικών μέτρων από τον υπουργό οικονομικών.
Ανακοίνωσε ότι τη διαπίστωση, την εκτίμηση της ζημιάς, και το ύψος της αποζημίωσης, θα την κάνει επιτροπή, προφανώς κατά νομό, αποτελούμενη από:
Έναν εκπρόσωπο του εμπορικού επιμελητηρίου, έναν εκπρόσωπο του εμπορικού συλλόγου και έναν υπάλληλο του υπ. Οικονομικών.
Δηλαδή, θα αποφασίσουν οι αιρετοί εκπρόσωποι των εμπόρων και επαγγελματιών, ακόμα και αν διαφωνήσει ο υπάλληλος του υπ. Οικονομικών, για τα μέλη τους(ψηφοφόρους) αν:

-Έχουν υποστεί ζημιά.

-Το κόστος αποκατάστασης.

-Τη δικαιούμενη αποζημίωση.

Ελάχιστη αποζημίωση 10.000 ευρώ και το ύψος της ενίσχυσης μέχρι 200.000 ευρώ.
Πότε άλλοτε έχει ξανασυμβεί αυτό, οι πληγέντες, από οποιαδήποτε αιτία, να αποφασίζουν οι ίδιοι για τα χρήματα που θα πάρουν. Δηλαδή Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει!
Αν καταστραφεί η αγροτική παραγωγή, συγκροτούν πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες επιτροπές, με αυστηρότατους ελέγχους. Τα ίδιο για καταστροφές από σεισμούς, πλημμύρες κλπ.
Ο υπουργός οικονομικών, δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν, (Τεχνικούς, οικονομολόγους, στελέχη της Τράπεζας Ελλάδας), παρά μόνο στους ενδιαφερόμενους.

Ο ίδιος δε μοίρασε τα τριχίλιαρα πέρυσι μετά τις φωτιές( προεκλογικά) και τώρα διαπίστωσε παρανομίες, και ζητάει την επιστροφή τους,ενώ για την αποκατάσταση των κατοικιών στους πυρόπληκτους της Ηλείας, ζητάει να του προσκομίσουν τίτλους κυριότητας με ……. Χρυσόβουλα.
Αν ο υπουργός οικονομικών μοίραζε δικά του χρήματα, ας τα έδινε όπως ήθελε.
Τη στιγμή όμως που μοιράζει ΚΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ χρήματα, οφείλει να τηρεί τους κανόνες, που το υπουργείο του έχει θεσπίσει για όλους τους κοινούς θνητούς.
Διαφορετικά να τους αλλάξει και να ισχύουν για ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες τα ίδια.
Μήπως τελικά από την καταστροφή πάμε σε μια άλλη αρπαχτή;

ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Αθηνα Σάββατο 6/12/2008.

Νεκρός από σφαίρα αστυνομικού ο 15 χρονος Αλέξανδρος.



Το Μικρό Αγόρι Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω, θα πεις,
ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου
και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ
ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι
έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.
Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,
αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του
ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε
η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε
η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια
την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν
τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου
να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,
το φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,
του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,
τα θύματα σημερινά κι αυριανά,
τα μικρά αγόρια και κορίτσια,
οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,
οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,
οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,
οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι
και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά
τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους
τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες
και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια
σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης
οι ανάσες ζωογόνες
οι δρόμοι φωτεινοί
και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μη με συμπονέσεις.
Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου
κι εξαργύρωσε την πείρα μου
στους αγώνες των αυριανών ημερών.

Γιώργος Δουατζής
Τους στίχους αυτούς μου τους έστειλε ο φίλος Τάκης Μπολαλάς. Τον ευχαριστώ

ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΑ. ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ

Είναι γνωστό ότι στα χωριά μας το καφενείο είναι ένα ανδροκρατούμενο στέκι, όπου συζητούνται και αναλύονται –εκτός των τετριμμένων- πολύ σημαντικά,πολιτικά πολιτιστικά, κοινωνικά, ακόμη και φιλοσοφικά ζητήματα.
Ανεξάρτητα από τον τρόπο και τον τόνο του διαλόγου, σκέψεις, ιδέες, προτάσεις για όλα τα επίκαιρα και όχι μόνο φλέγοντα προβλήματα.
Εκεί ξεχωρίζει κανείς τον πολίτη από το άτομο-ιδιώτη. Τα ενδιαφέροντα του τελευταίου αρχίζουν και τελειώνουν στον εαυτόν του.
Ο φίλος, αγρότης στο επάγγελμα, είναι ένας μαχητής της ζωής,παλεύει –όπως και πολλοί αγρότες- να τα βγάλει πέρα στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες.
Δεν του έχει χαριστεί τίποτα στη ζωή, όμως, παρά τον καθημερινό αγώνα, είναι σκεπτόμενος πολίτης, ευαίσθητος, αλληλέγγυος με τους συνανθρώπους, παρακολουθεί με ενδιαφέρον όλα τα πράγματα και,όταν αυτό είναι εφικτό συμμετέχει με άποψη στα «κοινά».
Κάποιο βραδάκι ήρθε στην παρέα μας και ένας γνωστός.
Νέος σχεδόν, συνταξιούχος μιας από τις μεγαλύτερες Δ.Ε.Κ.Ο,με καλή σύνταξη, χρόνο ελεύθερο, με καλές για την εποχή του σπουδές, όμως από το λίγο χρόνο που κράτησε η κουβέντα μας,διαπίστωσα ότι όλο το ενδιαφέρον του στράφηκε μόνο στον εαυτόν του και στην καλοπέρασή του!.
Τι και αν υπάρχουν άνεργοι, ασθενείς που δεν καταφέρνουν να βρουν ένα χειρουργικό κρεβάτι, παιδιά, χωρίς δημόσια και δωρεάν παιδεία, αγρότες χωρίς σοδιά.
ΤΊ κι αν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ χάρισε η κυβέρνηση στη μονή Βατοπεδίου Α,Ε,. Όλα τούτα ετούτα του είναι αδιάφορα!!!
Το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι για αυτόν και τα άτομα σαν αυτόν, είναι «Ο ΚΥΡ ΠΑΝΤΕΛΗΣ» του Πάνου Τζαβέλα.



Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις κατάστημα κάπου στη γη
πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά, πολλά λεφτά
Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσε στην Παναγιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
τρως τροφή πνευματική.
Μακρυά από κόμματα μην βρεις μπελά,
"Πατρίς,θρησκεία και φαμελιά"

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
Ο γιος σου μοναχά να 'ναι καλά
ν' αφήσεις τ' όνομα και τον παρά.

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί
τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί
δίπλα σου τ' όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ' όνειρο φέτα ψωμί
να φας και ' συ κυρ-Παντελή;

Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή;
πες μας τι έκανες σ' αυτή τη γη;
πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έντρομ, άβουλε συ φασουλή
βρώμισες τ' όνειρο και την ψυχή
άδειο πετσί χωρίς πνοή.

Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ' αυτή τη γη.