ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ή "ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ"

07/06/2009 Ευρωεκλογές!
Σε τούτες τις εκλογές,ο λεγόμενος κυρίαρχος λαός νιώθει ένα περίεργο συναίσθημα κάτι μεταξύ θυμού και αδιαφορίας.
Πρωταγωνιστές σε ένα στημένο θέαμα: Παράγοντες , κομματάρχες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, πρόεδροι ΜΗ κυβερνητικών οργανώσεων, ελλείψει ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ, εργολάβοι προμηθευτές, καναλάρχες , δημοσιογράφοι και όλοι οι .... πατριώτες: Φοροφυγάδες, καταπατητές ,καλοπληρωμένοι αμειβόμενοι και μη εργαζόμενοι, οι 150.000. ρουσφετολογικά προσληφθέντες στο δημόσιο, με σύμβαση μίσθωσης έργου,και κάποιες χιλιάδες εκκολαπτόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι( μοναδικό προσόν που διαθέτουν : Πελάτης κυβερνώντος κόμματος).Και αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο της "ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ".
Όλοι αυτοί, μαζί με τους οιονεί δημοσίους υπαλλήλους(ελ. επαγγελματίες, γιατροί, μηχανικοί δικηγόροι, συγκροτούν τους πρωταγωνιστές της αριστερής και δεξιάς πλειοψηφίας.
Εμείς οι υπόλοιποι κομπάρσοι.
Κάποτε, ακόμη και η εκλογή συνοικιακού συμβουλίου, θεωρούνταν γιορτή . ΤΩΡΑ;

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ- ΓΚΑΤΣΟΥ- ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
ΠΗΓΗ: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=3364

ΙΟΥΝΙΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ

ΚΑΠΟΤΕ ΠΟΥ ΘΕΡΙΖΑΜΕ ΚΑΙ ΑΛΩΝΙΖΑΜΕ


Η δουλειά αρχίζει τα χαράματα κάθε μέρα και τελειώνει αργά το βράδυ. Το θερισμό τον έχουν αναλάβει οι γυναίκες, ενώ οι άντρες θα δέσουν και θα μεταφέρουν τα δεμάτια, θα φτιάξουν τις θημωνιές κ.λ.π. Στο πρώτο ξεκίνημα του θερισμού, κάνουν το σταυρό τους και ανταλλάσσουν ευχές. Καλοφάγωτα. Με χαρές. Οι εργαζόμενοι, εκτός από θεριστές και θερίστριες, αποκαλούνται αργάτες και αργάτισσες. Μοναδικό τους εργαλείο δουλειάς
ΤΟ ΔΡΕΠΑΝΙ (φωτογραφία επάνω)Σ.Σ. Αυτοί που τόχουν σύμβολο, ούτε που ξέρουν σε τι χρειαζόταν.

Ξεκινώντας, φτιάχνουν το πρώτο χερόβολο, που είναι στάχυα, όσο χωράει η χούφτα, οι χεριές κάνουν ένα δεμάτι, το οποίο το τυλίγουν με σίκαλη. Τέσσερα δεμάτια μας κάνουν ένα φόρτωμα και πεντακόσια δεμάτια, μία θημωνιά.

Πολλά μηχανεύονται οι θερίστρες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες του θερισμού. Έτσι, για το ήλιο φορούν τα μαντήλια, για τα τριβόλια (αγκαθωτοί σπόροι αγριόχορτου, φορούν κάλτσες στα πόδια και στα χέρια.

Για δροσερό νερό, χρησιμοποιούσαν το πήλινο σταμνί (βήκα), τοποθετημένο σε σκιερό μέρος (κάτω από κάποιο δέντρο σκεπασμένο με μπούρτσι από καλαμπόκι ή κουκουνάρι από πεύκο.
Πολλές φορές βλέπαμε τις κούνιες (νακες) των μωρών να κρέμονται κάτω από κάποιο πουρνάρι, που να το άφηνε η μάνα του, τόπαιρνε μαζί της στο χωράφι.

Το μεσημεριανό κολατσιό, περιελάμβανε συνήθως τυρί, ελιές (οπωσδήποτε) ψωμί και ίσως λίγο γάλα από την κατσίκα που την έπαιρναν μαζί τους για να βοσκήσει.
Τέντζερης, δεν έμπαινε πάνω στη φωτιά, γιατί οι νοικοκυρές θέριζαν.

Τα δεμάτια μεταφέρονται στα αλώνια, τοποθετημένα σε θημωνιές. Τη νύχτα μένουν εκεί και κοιμούνται, αφού φτιάξουν «απάγκιο» με δεμάτια.
Η νοικοκυρά, πριν το θέρο, θα ξυπνήσει τα μεσάνυχτα για να ζυμώσει το βδομαδιάτικο ψωμί και να ακολουθήσει τους άλλους όσο μπορεί πιο γρήγορα, γιατί είναι και ντροπή να πάει αργά στη δουλειά. Θα την πουν ανοικοκύρευτη.

Όλες οι στράτες είναι γεμάτες από σκόρπια στάχυα. Το ίδιο και οι δρόμοι του χωριού. Παντού μυρίζει καλαμιά. Το χωριό είναι τελείως άδειο. Όσοι δεν έχουν πάει στο θέρο για διάφορους λόγους, ντρέπονται και να κυκλοφορήσουν ακόμη. Γιατί. Θέρος, τρύγος, πόλεμος.
Θα ακολουθήσει το αλώνισμα, ο νερόμυλος και το πρώτο ψωμί από το καλοφάγωτο!

29 ΜΑϊΟΥ 1453

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Στις 22 Μάη, συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από τη δολοφονική επίθεση ενάντια στον ανεξάρτητο βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963, στη Θεσσαλονίκη.
Τα γεγονότα της Τετάρτης 22 Μάη του 1963
Το βράδυ της 22 Μάη του 1963, μέσα σε κλίμα πρωτόγνωρης τρομοκρατίας, ο Λαμπράκης εκφωνούσε ομιλία της Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη στην αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, στη Θεσσαλονίκη. Το κτίριο βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού και είχε περικυκλωθεί από 180 ένστολους χωροφύλακες και πολλούς άλλους με πολιτικά. Επικεφαλής τους ήταν ο επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας, υποστράτηγος Κωνσταντίνος Μήτσου, αλλά παρευρισκόταν όλη η ηγεσία της αστυνομίας, ο διευθυντής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, συνταγματάρχης Ευθύμιος Καμουτσής, ο υποδιευθυντής Αστυνομίας, αντισυνταγματάρχης Μιχάλης Διαμαντόπουλος, ο διοικητής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, ταγματάρχης Κωνσταντίνος Δόλκας και οι υπομοίραρχοι Εμμ. Καπελώνης και Δ. Κατσούλης. Ο τελευταίος ήταν γνωστός κομμουνιστοφάγος, προϊστάμενος της «Υπηρεσίας Δίωξης Κομμουνισμού». Εκατοντάδες φασιστοειδή και παρακρατικοί την ίδια στιγμή πραγματοποιούσαν αντισυγκέντρωση στον ίδιο περίπου χώρο.
Ηταν, βέβαια, ολοφάνερο ότι η δολοφονία του Λαμπράκη είχε προσχεδιαστεί. Ακόμα και ο ίδιος ο Λαμπράκης στην ομιλία του είπε: «Σαν εκπρόσωπος του Εθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδος, το νομάρχη, τον εισαγγελέα, το στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, το διευθυντή της Αστυνομίας και το διοικητή Ασφαλείας να προστατεύσουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου».
Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε όταν ο Λαμπράκης αποχωρούσε από τη συγκέντρωση, αφού η αστυνομία τον διαβεβαίωσε ότι δεν κινδύνευε. Μάλιστα, όταν ο Λαμπράκης βγήκε, η αστυνομία εγκλώβισε τον κόσμο στο κτίριο, ώστε ο Λαμπράκης να απομονωθεί. Οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ήταν μέλη παρακρατικών οργανώσεων, συνεργάτες-χαφιέδες της Ασφάλειας, ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Ο Γκοτζαμάνης ήταν γνωστός για τους τραμπουκισμούς του και καταδικασμένος πολλές φορές για ξυλοδαρμούς. Επίσης συμμετείχε στην παρακρατική οργάνωση του γερμανοτσολιά Ξ. Γιοσμά. Ο Εμμανουηλίδης ήταν καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία και κλοπή. Επίσης ήταν έκτακτος χωροφύλακας στην υποδοχή του Ντε Γκολ. Με τέτοια αποβράσματα και ανθρώπους του υπόκοσμου συνεργαζόταν η Ασφάλεια. Οι δολοφόνοι βγήκαν μέσα από το πλήθος των αστυνομικών με ένα τρίκυκλο κι ένα σιδερολοστό και έδωσαν το φονικό χτύπημα στο Λαμπράκη.
Στην περιοχή βρίσκονταν πάρα πολλοί αστυνομικοί. Κανένας όμως δεν καταδίωξε τους δολοφόνους, παρά μόνο ένας πολίτης, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου (ο θρυλικός «Τίγρης»), κατάφερε να πηδήσει πάνω στην καρότσα του τρίκυκλου και πάλεψε με τον Εμμανουηλίδη και τον Γκοτζαμάνη. Ο Γκοτζαμάνης θα συλληφθεί κατά λάθος από τον υποδιοικητή της πυροσβεστικής που περνούσε τυχαία, τη στιγμή που ο Γκοτζαμάνης κατάφερε ένα χτύπημα με το λοστό στον «Τίγρη». Το όργανο του φόνου, αν και παραδόθηκε στην αστυνομία, όλως παραδόξως εξαφανίστηκε. Ο Λαμπράκης μετά το χτύπημα ήταν κλινικά νεκρός και άφησε την τελευταία του πνοή 4 μέρες αργότερα.
Το ίδιο βράδυ, λίγο πριν από τη δολοφονία, τα φασιστοειδή προπηλάκισαν άγρια τον Γ. Τσαρουχά, βουλευτή της ΕΔΑ, που μαθαίνοντας για τα γεγονότα έσπευσε στο μέρος της συγκέντρωσης. Ακόμα και αφού το ασθενοφόρο που τον παρέλαβε είχε ξεκινήσει, οι τραμπούκοι το σταμάτησαν, τον έβγαλαν έξω και τον ξαναχτύπησαν με μανία. Αναίσθητος ο Τσαρουχάς θα μεταφερθεί από περαστικούς στο νοσοκομείο. Ο Αντώναρος Πιτσώκος (γνωστό φασιστοειδές που συμμετείχε σε οργανωμένες συμμορίες που χτυπούσαν διαδηλωτές) θα κατηγορηθεί για τον άγριο ξυλοδαρμό του Τσαρουχά, αλλά θα αθωωθεί από το δικαστήριο.
Στις 28 Μάη, όταν έγινε η κηδεία του Λαμπράκη, στην Αθήνα, εκατοντάδες χιλιάδες λαού πραγματοποίησαν μεγαλειώδη αντικυβερνητική και αντιαμερικανική διαδήλωση. Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν «ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ», «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», «ΕΙΡΗΝΗ».
Ποιος ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης
Γεννήθηκε το 1912 στην Κερασίτσα της Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναδείχθηκε πολλές φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος. Στα χρόνια της κατοχής δεν έμεινε αδρανής. Το 1943 ίδρυσε την Ενωση Ελλήνων Αθλητών μέσω της οποίας βοηθούσε στην ενίσχυση των λαϊκών συσσιτίων με τα έσοδα των αγώνων. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις παρείχε δωρεάν περίθαλψη σε φτωχούς.

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ

Σε παλαιότερη ανάρτησή μου έγγραφα για το μείζον εθνικό θέμα που,το τελευταίο διάστημα, αντιμετωπίζει η χώρα μας.
Τ ο σπουδαίο αυτό θέμα δεν είναι άλλο από την ελπίδα των νεοελλήνων να φέρει το τρόπαιο ο Σάκης Ρουβάς.
Και να έφθασε η ...ευλογημένη ώρα!. Μεγάλο Σάββατο 16/05/2009,εκατομμύρια τηλεθεατών , με έκδηλη την αγωνία περίμεναν, την ..ανάσταση του έθνους.Δυστυχώς όμως οι οχτροί της Ελλάδας πάλι μας αδίκησαν και έτσι αντί η σημερινή Κυριακή 17/05/2009 να είναι αναστάσιμη, κηρύχθηκε ΕΘΝΙΚΌ ΠΈΝΘΟΣ.
Όλες οι εκπομπές, με βαθυστόχαστες αναλύσεις,σε βαρεία πένθιμη ατμόσφαιρα,εκτιμούν την κατάσταση, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την πρώτη πρωινή της αποφράδας ημέρας με καλεσμένους σπουδαίους συμπατριώτες.
Τέτοιο καταστροφικό γεγονός για τον ελληνισμό δεν έχει συμβεί τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια. Μπροστά στην εθνική αυτή τραγωδία, η πτώση της Πόλης, η καταστροφή της Σμύρνης και η κατάληψη της Κύπρου φαντάζουν ασήμαντα!!!.
Και εγώ ο αφελής πίστευα ότι η οικονομική κρίση, η ανεργία, το δημόσιο χρέος και η διαφθορά, μας απασχολούν. Λάθος μου. Ζητώ συγνώμη που στις κρίσιμες αυτές ώρες θυμήθηκα αυτά τα επουσιώδη.....

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ 10/5/2009

Μάνα μου πόσο μέστωνε το στάρι στις ταφόπετρες
πόσο γλυκό στη γέψη το ψωμί το ψυχοσάββατο
και το κρασί στυφή παρηγοριά στο ξόδι του παππούλη.
Στο γάμο του μικρού μικρού μεταλαβιά του βλάμη.

Μάνα κρασί, μάνα ψωμί, μάνα μ' ελιά και λάδι
μάνα μου χώμα και νερό, βάστα γερά το πρόσφορο
τώρα που θ' ανταμώσετε με τον παππού στον Άδη.

Κι όταν στην έρμη ρεματιά
φυτρώνουν οι μικρές ελιές
κι όταν μαζεύαμε καρπό σε ερωτικά νυχτέρια
κι όταν πιθάρια πήλινα το σώμα τρώγαν του λαδιού,
μάνα καλή το ξέραμε πως φύλαγες το πιο καλό
στην πιο κρυφή και σκοτεινή βενέτικη κασέλα.

Λίγο για τα βαφτιστικά, λίγο για τα στερνά στερνά,
λίγο για την αβασκανιά και την κακή την ώρα.

Μάνα κρασί, μάνα ψωμί, μάνα μ' ελιά και λάδι
μάνα μου χώμα και νερό, βάστα γερά το πρόσφορο
τώρα που θ' ανταμώσετε με τον παππού στον Άδη.

ΠΟΙΗΣΗ Κ.Χ. ΜΥΡΗΣ- Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ