21 ΙΟΥΛΙΟΥ 1925 Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ

Μία από τις δέκα πιο σημαντικές δίκες στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η δίκη των πιθήκων . Η δίκη αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της διαμάχης μεταξύ «δημιουργιστών» και «δαρβινιστών» .
Δημιουργιστές ονομάζουμε όσους συντάσσονται με την άποψη της Εκκλησίας ότι η δημιουργία του κόσμου είναι αποτέλεσμα της Θείας χάριτος, σήμερα η θέση αυτή έχει μετασχηματισθεί στη θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού , δηλαδή για την εξέλιξη του σύμπαντος υπήρξε ένα υπερφυσικό σχέδιο , επέμβαση του δημιουργού Θεού.
Οι δαρβινιστές αποδέχονται τη θεωρία του βρετανού φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου (1809- 1882) που υποστηρίζει ότι τα ζωικά και φυτικά είδη προέκυψαν από την αργή εξέλιξη απλούστερων μορφών ζωής με γενετικές μεταλλάξεις και με φυσική επιλογή. Η θεωρία αυτή είναι επιστημονικά αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα .
Το ιστορικό της δίκης αυτής ξεκινά την 21/3/1925 όταν η βουλή της Πολιτείας του Τεννεσί (ΗΠΑ) ψηφίζει νόμο που απαγορεύει τη διδασκαλία στα σχολεία κάθε θεωρίας που αρνείται τη θεϊκή καταγωγή του ανθρώπου. Ο νεαρός καθηγητής βιολογίας Τζον Σκόουτς αγνοεί το νόμο και συνεχίζει να διδάσκει τους μαθητές του τη θεωρία του Δαρβίνου. Η Εισαγγελία της Πολιτείας ασκεί ποινική δίωξη και παραπέμπεται σε δίκη. Η δίκη προσδιορίστηκε για τις 10 Ιουλίου 1925. Πράγματι η δίκη ξεκίνησε τη συγκεκριμένη ημέρα και εξελίχθηκε μονομαχία διαπρεπών δικηγόρων . Εναντίον του κατηγορουμένου οι χριστιανικές οργανώσεις , υπέρ η αμερικανική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στις 21/7/1925 το δικαστήριο εξέδωσε καταδικαστική απόφαση, με την επιβολή χρηματικής ποινής 100 δολαρίων, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη. για τον καθηγητή. Αργότερα το ανώτατο δικαστήριο τον αθώωσε, για τυπικούς όμως λόγους. Ο νόμος της Πολιτείας καταργήθηκε, με απόφαση της Βουλής του Τεννεσί στις 16/5/1967.
Η διαμάχη «δημιουργιστών» και «δαρβινιστών», στο χώρο κυρίως της εκπαίδευσης , συνεχίζεται….
Πηγή: Σαν Σήμερα.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!

"Και να θυμάσαι πάντα πως δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο στον κόσμο αυτόν από μια νύχτα που τη φωτίζουν τα αστέρια και η αίσθηση ότι έκανες το καθήκον σου". ΓΚΑΙΤΕ

Λέγεται ότι το καθήκον ορίζεται από το σύνολο των ηθικών και νομικών κανόνων, που έχουν γίνει αποδεκτοί και δεσμεύουν τους ανθρώπους που ασκούν ένα οποιαδήποτε επάγγελμα.
Η κοινωνία μας, νομίζω ορθά, θεωρεί το " επάγγελμα του δημοσίου υπαλλήλου ξεχωριστό, και για πολλούς, ζηλευτό. Για αυτό θέλει τον δημόσιο υπάλληλο, καταρτισμένο , ευγενικό, εργατικό, δίκαιο και κυρίως αδιάφθορο, Η εικόνα όμως που έχει ο μέσος πολίτης για τη δημόσια διοίκηση και βεβαίως για τους υπαλλήλους είναι, δυστυχώς, η χειρότερη. Ρουσφετολογικές προσλήψεις, αδιαφορία, διαφθορά άγνοια βασικών αντικειμένων και χίλια όσα μας προσάπτουν οι ατυχείς συναλλασσόμενοι πολίτες με το "Σινάφι μας.
Δικαιολογημένα ή και μερικές φορές άδικα, αυτή όμως είναι η κατάσταση που επικρατεί.
Τα τελευταία όμως χρόνια, δηλαδή από 1994 και μετά, με τον επαναστατικό για τα ελληνικά δεδομένα θεσμό του ΑΣΕΠ, όπου και όταν εφαρμόζεται, έχει θαυμάσια αποτελέσματα.
Φωτεινό παράδειγμα στην υπηρεσία αλλοδαπών Ν. Ηλείας: Επτά(7) μόνιμοι υπάλληλοι, διορίστηκαν μέσω ΑΣΕΠ, όλοι τους πτυχιούχοι ανωτάτων σχολών( ΑΕΙ, ΤΕΙ), με άριστη γνώση μιας τουλάχιστον ξένης γλώσσας, διαπιστωμένη γνώση ηλεκτρονικού υπολογιστή και το σημαντικότερο: ΕΝΤΙΜΟΙ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ, ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΟΙ, τους διακρίνει επαγγελματισμός και, αυτό που στις μέρες μας σπανίζει: ΤΟ ΗΘΟΣ.
Αυτά λοιπόν τα παιδιά αμείβονται από 900 έως 1200 € το μήνα!!!
Η αίσθηση του καθήκοντος, που για μας τους περισσότερους είναι ζητούμενο , για τους διαλεκτούς συναδέλφους, είναι κατακτημένη κατάσταση!
Είμαι αισιόδοξος: Με τέτοιους υπαλλήλους δημιουργείται η βεβαιότητα ότι υπάρχει ακόμη ΕΛΠΙΔΑ!.

Παναγόπουλος-Κούνεβα: η ζωή τους έχει διαφορετική αξία;

Το τελευταίο καιρό σημειώθηκαν δύο εγκλήματα με κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις. Η απαγωγή του εφοπλιστή Π.Παναγόπουλου και η απόπειρα δολοφονίας της συνδικαλίστριας Κ.Κούνεβα.

Η πρώτη περίπτωση υπογράμμισε τα -συχνά τον τελευταίο καιρό- περιστατικά απαγωγών και την αύξηση της εγκληματικότητας στην Ελλάδα.Η δεύτερη αφορούσε κυκλώματα εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας που θέλουν να χτυπήσουν με όλα τα μέσα την συνδικαλιστική δράση.Ηταν ομολογουμένως ένα σπάνιο συμβάν για τα ελληνικά δεδομένα.

Η απαγωγή υπερκαλύφθηκε από όλα τα ΜΜΕ και υπάρχουν μια σειρά από λόγοι για αυτό: αφορούσε ένα εξέχων μέλος του επιχειρηματικού κόσμου, στην υπόθεση παίζονταν πολλά χρήματα και οι σχετικές ιστορίες θυμίζουν κινηματογραφική ταινία με αρχή και τέλος, απ αυτές που αγαπούν αναγνώστες και τηλεθεατές. Η δολοφονική επίθεση εναντίον της Κ.Κούνεβα θα είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητη, αν δεν συντηρούνταν στο προσκήνιο από ειδήσεις κυρίως στο διαδίκτυο και σε κάποιες εφημερίδες καθώς και από μικρές ομάδες ανθρώπων που συμπαραστάθηκαν στην συνδικαλίστρια.

Πέρα από τις συνηθισμένες υπερβολές ορισμένων μέσων ενημέρωσης ,το πρόβλημα δεν είναι η υπερκάλυψη της υπόθεσης Παναγόπουλου. Αλλωστε με τις δηλώσεις που έκανε μετά την απελευθέρωση του, το θύμα έδειξε ότι είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος που δεν είναι τυχαίο ότι έφτασε στην θέση που έφτασε.

Ομως και η Κ. Κούνεβα είναι μία αξιοπρεπής γυναίκα: καθηγήτρια στη Βουλγαρία, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα λόγω της άθλιας κατάστασης της χώρας της, βρήκε δουλιά για να θρέψει την οικογένεια της και αποφάσισε να πάρει μέρος στον συνδικαλισμό για να αντιδράσει σε συνθήκες εργασίας που-με τις ευλογίες του Ελληνικου Δημοσίου- θυμίζουν όλο και περισσότερο 19ο αιώνα.

Οπως μάλιστα αποκαλύφθηκε τόσο από τις συναδέλφους της όσο και από συνεντεύξεις που είχε δώσει η Κούνεβα δεχόταν συνεχείς απειλές για την ζωή της. Αν ο κ.Παναγόπουλος είχε δεχθεί παρόμοιες για την δική του, πιθανότατα θα είχε πάρει -και σωστά- κάποια μέτρα. Η φτωχή καθαρίστρια δεν είχε τα μέσα να προφυλαχθεί. Επρεπε είτε να σταματήσει τις δραστηριότητες της και να σκύψει το κεφάλι ή να μείνει πιστή σε αυτά που πίστευε, στους συναδέλφους της και κύρίως στην αξιοπρέπεια που πρέπει να έχει ένας πολίτης του 21ου αιώνα. Παρ όλα αυτά΄ η ιστορία μιας μικρής ηρωίδας ελάχιστα συγκίνησε τα δημοσιογραφικά λαγωνικά-ούτε καν τις εκπομπές που πουλάνε ανθρώπινο πόνο κάθε απόγευμα.

Το μέγεθος του εγκλήματος δεν ήταν επίσης το ίδιο: στη μια περίπτωση είχαμε μια απαγωγή που πιθανότατα θα είχε αίσιο τέλος αν η οικογένεια πλήρωνε τα λύτρα. Στην άλλη ένα βαρύτερο έγκλημα, μια απόπειρα δολοφονίας με βιτριόλι με το θύμα να μην βλέπει ακόμη. Με αδέξιο τρόπο έγινε προσπάθεια η υπόθεση Παναγόπουλου να συσχετιστεί με την τρομοκρατία χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη. Αντίθετα η περίπτωση Κούνεβα αποτελεί και χαρακτηριστική περίπτωση τρομοκρατίας, αν μετά τον πόλεμο στη Γάζα και τον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας « του Μπους έχει πλέον απομείνει κάποιο νόημα σε αυτή τη λέξη.Περιέργως(;) οι τρομολάγνοι των παραθύρων αγνόησαν το περιστατικό.

Ζούμε στην κοινωνία του θεάματος και πολλά από τα προηγούμενα είναι αναπόφευκτα. Αν κάτι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί είναι η διαφορετική αντίδραση της αστυνομίας στις δύο υποθέσεις που είχε να εξιχνιάσει. Για τον Παναγόπουλο κινητοποιήθηκαν δεκάδες,αν όχι εκατοντάδες αστυνομικοί που άρχισαν να ερευνούν από παλιότερες υποθέσεις μέχρι κρατούμενους στις φυλακές και να εξετάζουν υπόπτους και συγγενείς.

Για την Κούνεβα δεν χρειαζόταν να ερευνηθεί η μισή Ελλάδα: τόσο η ίδια όσο και οι συνάδελφοι της ήξεραν από που προέρχονταν οι απειλές. Θα αρκούσαν μερικές προσαγωγές και ανακρίσεις για να εντοπιστούν οι δράστες. Ομως η εισαγγελέας που ανέλαβε την υπόθεση επέστρεψε στην Ασφάλεια τη δικογραφία που της διαβιβάστηκε, ζητώντας από τους αρμόδιους αξιωματικούς να συμπεριλάβουν στον φάκελο καταθέσεις και άλλων αυτοπτών μαρτύρων, αποτελέσματα νέων εργαστηριακών εξετάσεων αλλά και κατάθεση της ίδιας της κ. Κούνεβα, αν αυτό καταστεί εφικτό.

Είναι προφανές ότι η Αστυνομία ερεύνησε την υπόθεση πλημμελώς. Δεν είναι γνωστό αν αυτό έγινε με εντολή των πολιτικών της προιστάμενων, που σίγουρα δεν τόνισαν στους αστυνομικούς αρχηγούς την σημασία που έχει το πρωτοφανές περιστατικό για τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες στην χώρα. Αν όμως η Αστυνομία ήθελε πράγματι να αλλάξει την εικόνα της μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, θα έπρεπε να επιδείξει ανάλογο ζήλο με αυτόν που έδειξε στην υπόθεση Παναγόπουλου.Και όχι να προσπαθήσει να την κλείσει στα γρήγορα.

Σχόλιο από τον Στέλιο Κούλογλου στο http://www.tvxs.gr/v3734

1989 ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ .......

Πριν 20 χρόνια τέτοια μέρα γνωρίσαμε την κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – Συνασπισμού με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη. Σκέφτηκα να γράψω μια σύντομη αναδρομή των όσων προηγήθηκαν, όχι τόσο για να θυμηθούν οι παλιοί, όσο για να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Εγώ στιγμές μόνο από το σεντούκι της ιστορίας ανασύρω.
Από το 1988 είχε αρχίσει η επίθεση κατά του Α. Παπανδρέου και του Αγ. Κουτσόγιωργα και οι εφημερίδες που έσερναν το χορό (Ελευθεροτυπία, Νέα, Έθνος) κατηγορούσαν τον ΑΓΠ ακόμα και για δωροδοκία. Άνθρωποι και από τον χώρο της κυβέρνησης με προεξάρχοντες τους Γ.Α. Παπανδρέου και Κ. Σημίτη, ζητούσαν επίσης τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.
Μέσα σ’ αυτή την όζουσα ατμόσφαιρα έγιναν οι εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989. Η ΝΔ παρότι πήρε 5% περισσότερο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση λόγω του εκλογικού συστήματος που είχε ράψει ο Αγ. Κουτσόγιωργας.
Τότε οι Κ. Μητσοτάκης, Χ. Φλωράκης και Λ. Κύρκος αποφάσισαν την 1η Ιουλίου 1989 τη δημιουργία μιας φιλελευθερο- κομμουνιστικής κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ενιαίου Συνασπισμού(στο Συνασπισμό συμμετείχε τότε και το ΚΚΕ), η οποία δημιούργησε αίσθηση και συζητήθηκε παγκόσμια. Το νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη θα ήταν βραχύβιο και θα είχε διπλό στόχο: τη δρομολόγηση των διαδικασιών της κάθαρσης και την προετοιμασία αδιάβλητων εκλογών βάσει του ισχύοντος εκλογικού νόμου. Τουλάχιστον αυτή ήταν η προμετωπίδα της κυβέρνησης.
Από κει και πέρα έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι της πολιτικής του τόπου μας.
Όπως όλες οι αρχικές συνθήκες, αυτή η λεγόμενη κατ’ ευφημισμό «οικουμενική κυβέρνηση» έπαιξε σημαντικό ρόλο σε όλες τις παραπέρα εξελίξεις. Αυτή και οι επόμενες κυβερνήσεις συνεργασίας που σχηματίστηκαν, όξυναν μάλλον τα πράγματα αντί να τα αμβλύνουν.
Στην αριστερά μάλιστα και ιδιαίτερα στο ΚΚΕ, ακόμα και σήμερα της προσάπτουν οι Πασόκοι (όλο και πιο χαμηλόφωνα είναι η αλήθεια), ότι τα περίφημα ντολμαδάκια της Κας Μαρίκας Μητσοτάκη έχουν αφήσει τις λαδιές τους.

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΛΟ

ΘΕΜΑ ΤΟΥ: Ας πούμε λίγες αλήθειες...

Εγώ προσωπικά είμαι αριστερός, μα όχι κουστουμάτος. Ούτε του Στάλιν ούτε του Μπρέζνιεφ είμαι.
ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ αριστερή.
ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ για το τι αφήνω πίσω στα παιδιά μου:
● Κατεστραμμένο πλανήτη, που σε λίγα χρόνια τα καλύτερα οικόπεδα θα τα πουλάνε στον βόρειο και νότιο πόλο...
Ο πλανήτης μας έχει 70% νερό και ξηρά 30%, όπως και ο ανθρώπινος οργανισμός.
Αν κάνουμε ανάλυση και βρούμε 80% νερό και 20% ξηρά ο ασθενής μαθηματικά πεθαίνει. Το ίδιο ο πλανήτης όπως και ο άνθρωπος...
● Μας έχουν καρφώσει τα μυαλά μας να είμαστε ευχαριστημένοι αν βρίσκουμε τροφή αλλά η μόρφωση, η υγεία, η δικαιοσύνη είναι για λίγους. Και αν είναι να βρεις κάτι από αυτά, ας πούμε τη μόρφωση, θα πρέπει η οικογένειά σου να ξεπουληθεί για να μάθεις πέντε γράμματα, κι όταν τελειώσεις θα έχεις τα γράμματα που έμαθες για να μοιράζεις πίτσες...
Το ίδιο και στην υγεία το ίδιο και στην δικαιοσύνη...
● Έπειτα μας έχουν τρελάνει με τον ελεύθερο ανταγωνισμό: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ...
Μου αρέσει κι εμένα ο ανταγωνισμός αλλά με κανόνες!...
Μου αρέσει όταν ανταγωνίζεσαι έναν που έχει τα ίδια προσόντα με σένα. Αλλιώς, είναι σαν βάζεις έναν αθλητή του σούμο, να παλέψει με έναν που είναι 45 κιλά!...
Αν αυτό λέγετε ελεύθερος ανταγωνισμός... πάει θα τρελαθούμε όλοι!!! «ΑΡΑ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΟΝΕΣ» ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΥΡΙΟΙ; Αλλά εσείς είστε μόνο για 100.000 χιλιάδες Έλληνες, που είναι οι συγγενείς σας, (οι κουμπάροι σας...) και τα παιδιά τους.
● Είδατε τι γίνεται με το ασφαλιστικό;
Μετρούν πόσο θα ζήσεις για να σου δώσουν σύνταξη...λιγάκι αργότερα.... Λες και είναι δικά τους τα χρήματα κι όχι εισφορές μας. Αυτά είναι τα σχέδια τους!
● Όσο για τα καμένα θα δείτε πόσες βίλες θα χτιστούν και κανείς δεν είναι αρμόδιος.
ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ, ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΑΣ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΗΚΑΜΕ (που έλεγαν παλιά)...
Άντε τώρα που ήρθε ο καιρός στην Ηλεία, μια που είσαστε κιόλας κυριολεκτικά καμένοι...

Συντάκτης Χρήστος Θανάσουλας
Από το ιστολόγιο Με άλλα λόγια

ΕΔΕΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΥΡΑΝ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΜΑΝΩΛΑΔΑ Ν. ΗΛΕΙΑΣ

Oι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν τις εικόνες που εκτυλίχθηκαν χθες (18/06/2009) στη Νέα Μανωλάδα. Εικόνες ωμής βίας με θύματα ανθρώπους που θέλησαν να ζήσουν στην Ηλεία το όνειρο, που είδαν τη Νέα Μανωλάδα ως ‘Γη της Επαγγελίας’ και όμως έμελε να βρουν απάνθρωπη τιμωρία.

Οι αγρότες της περιοχής πήραν το νόμο στα χέρια τους και αποφάσισαν να τιμωρήσουν με το δικό τους, απάνθρωπο τρόπο, οικονομικούς μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην περιοχή.

Τους γρονθοκόπησαν, στη συνέχεια τους έδεσαν από δίκυκλο και τους έσυραν σαν ζώα στο κέντρο του χωριού για παραδειγματισμό, επειδή το τελευταίο δεκαήμερο φέρεται να είχαν αφαιρέσει αιγοπρόβατα από το αγρόκτημα τους. Οι κλοπές ωστόσο ουδέποτε είχαν δηλωθεί στις αστυνομικές αρχές… Η άμεση επέμβαση των ανδρών του Α.Τ. Βάρδας, που ενημερώθηκε για το τραγικό περιστατικό, ήταν αυτή που λύτρωσε τους μετανάστες…

Το χρονικό

Σύμφωνα με όσα φέρεται ότι υποστήριξαν οι δύο Έλληνες ‘τιμωροί’, ηλικίας 31 και 24 ετών, στους Αστυνομικούς, το τελευταίο δεκαήμερο είχαν σημειωθεί επανειλημμένες ζωοκλοπές εις βάρος τους.

Το γεγονός τους είχε θορυβήσει και χωρίς να έχουν καταγγείλει στην Αστυνομία τα περιστατικά, αποφάσισαν το βράδυ της Τετάρτης να «παραφυλάξουν» στο στάβλο τους προκειμένου να «συλλάβουν» επ’ αυτοφώρω τους δράστες των κλοπών.

Πράγματι μισή ώρα μετά τις εννιά φέρεται να αντιλήφθησαν την παρουσία τριών οικονομικών μεταναστών από το Μπαγκλαντές που τους είχαν αφαιρέσει τρία αρνιά.

Μόλις επιχείρησαν να τους προσεγγίσουν, οι τελευταίοι παράτησαν τα κλοπιμαία και τράπηκαν σε φυγή… Οι δύο αγρότες αντί να ενημερώσουν όπως όφειλαν την Αστυνομία για το περιστατικό προτίμησαν να περιμένουν μέχρι να ξημερώσει και να πάρουν το νόμο στα χέρια τους…

Λίγο μετά τη μία χθες το μεσημέρι οι αγρότες πήγαν στην περιοχή στην οποία υπέθεταν ότι θα διαμένουν οι δράστες, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τους εντοπίσουν. Αυτό ωστόσο δεν τους εμπόδισε να συνεχίσουν την … έρευνά τους. Κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες έδεσαν με σκοινί έναν οικονομικό μετανάστη που βρήκαν στο σημείο και δεν προέκυπτε να είχε σχέση με την ζωοκλοπή και τον ανάγκασαν να τους οδηγήσει στους φερόμενους ως δράστες.

Μόλις κατάφεραν να εντοπίσουν τους νεαρούς άφησαν ελεύθερο το άτομο που τους οδήγησε σε αυτούς και ξεκίνησαν τα βασανιστήρια… Ειδικότερα, αφού τους έδεσαν μεταξύ τους, φέρεται να αφαίρεσαν από την τσέπη του ενός το κινητό του τηλέφωνο και άρχισαν να τους κτυπούν με γροθιές και με κλωτσιές αλλά και με μία ξύλινη γκλίτσα. Ωστόσο το μαρτύριο για τους μετανάστες δεν σταμάτησε εκεί…

Στη συνέχεια, έδεσαν το σκοινί με το οποίο τους είχαν «αιχμαλωτίσει» από το πίσω μέρος δίκυκλης μοτοσικλέτας στην οποία επιβιβάσθηκαν στη συνέχεια. Για περισσότερα από τετρακόσια μέτρα τους έσερναν σαν τα ζώα μέσα στο χωριό της Νέας Μανωλάδας με τους περιοίκους να αντικρίζουν το βάρβαρο αυτό θέαμα. Η εικόνα των μεταναστών να «σέρνονται» πίσω από το δίκυκλο σόκαρε την κοινωνία του μικρού διαμερίσματος με τους κατοίκους να ενημερώνουν την Αστυνομία…

Η σύλληψη

Μόλις οι άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Βάρδας ενημερώθηκαν για το απίστευτο, κινητοποιήθηκαν αμέσως και έφθασαν στο σημείο. Ήταν αυτοί που σταμάτησαν τους δύο αγρότες και έλυσαν από τα αυτοσχέδια δεσμά τους μετανάστες βάζοντας τέλος στις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν και τα τέσσερα άτομα, τους δύο Έλληνες με την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, παράνομης βίας, εξύβρισης και κλοπής και τους δύο μετανάστες με την κατηγορία της ζωοκλοπής. Οι συλληφθέντες αναμένεται να οδηγηθούν νωρίς σήμερα το πρωί στην Εισαγγελέα Αμαλιάδας.

~ από dikaiomatansyn στο Ιουνίου 19, 2009.

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ.....

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.
Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα
για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ..

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.
Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.
Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του (Βάλτε ότι θέλετε).

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα.
Πηγη:
The Crazy Greek blogger