21 ΑΠΡΙΛΗ 2013:50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 1η ΜΑΡΑΘΩΝΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

                Η  Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου στο βήμα                        

 Πραγματοποιήθηκε σήμερα 21/4/2013 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων εκδήλωση για τα 50 χρόνια από την Α΄Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, αφιερωμένη στη μνήμη του Μ. Περιστεράκη. Ομιλητές ήταν: Μαρία Αρβανίτη- Σωτηροπούλου, Νίκος Κιάος, Μαργαρίτα Περιστεράκη και ο Πάνος Τριγάζης. Σήμερα που, όσο ποτέ, χρειαζόμαστε πρότυπα αγωνιστικής προσφοράς, εκδηλώσεις σαν και αυτές συμβάλλουν στην ενίσχυση της συλλογικής μνήμης. Για το λόγο αυτό επέλεξα σήμερα να προβάλλω, μέσα από το παράδειγμα των ιστορικών πλέον προσώπων, τους σύγχρονους μαχητές, όπως  της Μαρίας Αρβανίτη- Σωτηροποπύλου.

 Η ομιλία της Μαρίας Αρβανίτη- Σωτηροπούλου

"50 χρόνια συμπληρώθηκαν από την ιστορική 1η Μαραθώνια πορεία του Γρ. Λαμπράκη και δυστυχώς ο κόσμος μας δεν είναι ούτε πιο ειρηνικός ούτε πιο ασφαλής. Ελάχιστοι ίσως γνωρίζουν ότι εμπνευστής αυτής της Μαραθώνιας πορείας, που κατέληξε λόγω των αυστηρών αστυνομικών μέτρων σε μοναχική πορεία του -μάρτυρα της Ειρήνης- Λαμπράκη, ήταν ο Μιχάλης Περιστεράκης με την ιδιότητα του ιδρυτή και προέδρου του Συνδέσμου Bernald Russel.

Όλοι πια γνωρίζουμε τη χαρακτηριστική φωτογραφία του Λαμπράκη που κουβαλούσε το σύνθημα ΕΛΛΑΣ ξεδιπλωμένο, κυριολεκτικά σα να κουβαλούσε στο σταυρό του δικού του μαρτυρίου, μα και της ίδιας της πατρίδας μας. Αυτή η εικόνα του θαρρείς σταυρωμένου Λαμπράκη στον Τύμβο είναι σα να προφήτευε τόσο τη δική του δολοφονία, όσο και την επερχόμενη δικτατορία της 21 Απριλίου 1967.

Μετά τη Μεταπολίτευση είχαμε ελπίσει σε ένα καλύτερο δικαιότερο κόσμο με ειρήνη για όλους και μετά από αγώνες είχαμε κατακτήσει και στην Ελλάδα πολλά δικαιώματα σε κάθε επίπεδο. Τώρα δυστυχώς βιώνουμε ένα νέο οικονομικό πόλεμο, που διαλύει τα πάντα. Είναι σα να βιώνουμε ένα πισωγύρισμα της Ιστορίας. Το τέρας του φασισμού και της δουλοχρησίας εμφανίζει το αποτρόπαιο πρόσωπό του, ενώ τα συμφέροντα φαίνεται ότι υπαγορεύουν τη στάση των κυβερνήσεων, έτσι που καταργείται η δημοκρατική νομιμότητα. Στο πεδίο των πυρηνικών ένας νέος πυρηνικός πόλεμος απειλείται στη Β. Κορέα, ενώ 27 χρόνια μετά το Τσερνομπιλ και παρά τη συνεχιζόμενη ραδιενεργό ρύπανση στη Φουκουσίμα το πυρηνικό λόμπυ με τη συνδρομή της ΠΟΥ υποβαθμίζουν τον κίνδυνο. Σε τέτοιους καιρούς έχουμε ανάγκη από πρότυπα, όπως ο Λαμπράκης και ο Περιστεράκης.

Η Εταιρεία μας θεωρεί το Γρ. Λαμπράκη πρότυπο του γιατρού για κάθε εποχή. Εξαιρετικός επιστήμονας, αλλά και αγωνιστής στα πρότυπα του Ιπποκράτη. Έτσι, αν και η Εταιρεία μας γεννήθηκε πολύ αργότερα από αυτή την πρώτη Μαραθώνια πορεία, συμπορεύτηκε στα χρόνια που ακολούθησαν, για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Στα πλαίσια τέτοιων πρωτοβουλιών πρωτογνώρισα το Μιχάλη Περιστεράκη, τότε πρόεδρο της “Αδέσμευτης Κίνησης Ειρήνης” έναν άνθρωπο ήπιο, αλλά αποτελεσματικό στους αγώνες για την Ειρήνη και κυρίως ενωτικό στις εποχές που οι κομματικές γραμμές χάραζαν σύνορα στους ειρηνιστικούς αγώνες. Η ΑΚΕ ήταν ένα πρωτοποριακό φιλειρηνικό κίνημα αφού στελεχωνόταν από διανοούμενους αγωνιστές σε στενή συνεργασία με τα Ευρωπαϊκά κινήματα.

Μας συνέδεε και η συγγραφική ιδιότητα αφού είχα την τιμή σε ανταλλαγή των βιβλίων μας, να μου προσφέρει με θερμή αφιέρωση τόσο την τραγωδία ΑΓΙΣ που είχε ανεβεί στο Λαϊκό Πειραματικό θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά με μουσική Μίκη Θεοδωράκη, όσο και το ¨Κραυγή από τη Χιροσίμα” που είχε μεταφρασθεί και στα ιαπωνικά, ενώ είναι ευρέως γνωστό ότι εξέδιδε το περιοδικό “Ειρήνη και ζωή”.

Συνεργαστήκαμε πολύ στενά σε κοινούς αγώνες και κινητοποιήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς κατά των πολέμων στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία, όσο και για την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Τελευταία μας συνάντηση αμέσως μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα, όπου αμέσως είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμα για τη δημιουργία αντιπυρηνικού μετώπου κατά των πυρηνικών εργοστασίων.

50 χρόνια μετά είναι ανάγκη να οραματιστούμε ξανά και να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Είναι ανάγκη να ξαναστοχαστούμε ότι ίσως η Ειρήνη δεν είναι παρά μια Ουτοπία. Η Ειρήνη βήμα με βήμα κερδίζεται κι ίσως ο αγώνας για την κατάκτησή της να μη σταματήσει ποτέ, αφού η Ιστορία σαν κινούμενη άμμος δημιουργεί νέα δεδομένα, που απαιτούν νέες αντιλήψεις. Ο γιατρός έχει καθήκον να προλαβαίνει τις πολιτικές αποφάσεις που οδηγούν σε πόλεμο. Γιατί για τους γιατρούς, η ειρήνη είναι η κατάσταση υγείας της διεθνούς κοινωνίας. Γιατί μόνο σε συνθήκες ειρήνης μπορεί ο γιατρός ν' ασκήσει το λειτούργημά του, που είναι η προάσπιση της ζωής πάνω στον πλανήτη μας. Για μας τους γιατρούς στα βήματα του Λαμπράκη και του Ιπποκράτη η ζωή του ασθενούς είναι υπέρτατη αξία και κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιλέγει ανάμεσα σε φίλους ή εχθρούς, νέους ή γέρους, πλούσιους ή φτωχούς. Η άσκηση της ιατρικής είναι μια πολιτική πράξη και ο γιατρός καλείται να υπερασπιστεί με το κύρος του και πολλές φορές θέτοντας σαν ενέχυρο την ίδια του τη ζωή, την ποιότητα ζωής του ασθενή του.

Και σήμερα, με την διάλυση του ΕΣΥ, τέτοιους γιατρούς χρειαζόμαστε και πρότυπα αγωνιστικής πορείας μέχρι το τέλος, όπως του Μιχάλη Περιστεράκη".

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου, πρόεδρος της “Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας κατά της πυρηνικής και βιοχημικής απειλής”

ΕΛΛΑΔΑ 2013: ΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΦΤΩΧΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΙ

Η Ελλάδα, κατά την μεταπολεμική περίοδο, βρισκόταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης και η φτώχεια ήταν το κυρίαρχο στοιχείο. Με σκληρή δουλειά, με πολλές θυσίες, με τα μεταναστευτικά εμβάσματα, όπως και άλλοι παράγοντες (εκπαίδευση, εξειδίκευση κ.α.) συνέβαλαν στη δημιουργία μιας μεσαίας εισοδηματικής τάξης. Έτσι, ευρύτερα λαϊκά στρώματα,  από τις αρχές δεκαετίας ΄70, άρχισαν να ικανοποιούν βασικές ανάγκες, ξεφεύγοντας από τη φτώχεια.
Η απόκτηση στέγης  και τα «γράμματα»,  που ήταν όνειρο πολλών γενεών, συμπυκνώνονταν στη φράση:  Κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και πτυχίο για να εξασφαλίσουμε εργασία...   
 Σιγά- σιγά όλο και πιο πολλοί  απέκτησαν πρόσβαση σε βασικά  αγαθά (παιδεία υγεία, ψυχαγωγία), ενώ η αγορά ιδιωτικού αυτοκινήτου αποτελούσε τεκμήριο κοινωνικής  «ανόδου».
Στη δεκαετίες του ΄80 και 90 και του 2000, οι προνομιούχοι της προηγούμενης δεκαετίας πολλαπλασιάστηκαν και έτσι η ευημερία διευρύνθηκε, ανεξάρτητα αν και μεγάλο μέρος της καταναλωτικής ευημερίας δεν αντιστοιχούσε στις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, αλλά στηριζόταν σε εισροές από κοινοτικά προγράμματα και  σε υπέρμετρο δανεισμό.
Ο ιδιωτικός και δημόσιος δανεισμός με εύκολο και φθηνό χρήμα, δημιούργησε σε τμήμα του πληθυσμού – ιδιαίτερα την τελευταία 20 ετία-  το πρότυπο του ατόμου-πελάτη, όπου αυτοσκοπός ήταν η «απόλαυση», μια ζωής χωρίς προσπάθεια, αγώνα και κόπο.
Ωστόσο, οι περισσότεροι που δεν «απόλαυσαν» τα καταναλωτικά αγαθά της εποχής της ευημερίας, ήταν οι πρώτοι που κλήθηκαν( από 2009) να πληρώσουν τον λογαριασμό, των καλοθρεμμένων και κακομαθημένων ιδιωφελών- πελατών.
Έτσι, οι σχετικά φτωχοί της εποχής των παχέων αγελάδων, σήμερα εξαθλιώνονται.   

« Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ»

Το απόσπασμα από το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από τον γνωστό καθηγητή και στοχαστή Γ. Γραμματικάκη και νομίζω πως ενδιαφέρει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."


Φράντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός αυτή η άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.

Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση» σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.


Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.

Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.


Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;

«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ

Ηλεία: Σύγχρονοι σκλάβοι. Είχαν δέσει με αλυσίδες αλλοδαπό εργάτη στο θερμοκήπιο.

«Νέα υπόθεση ομηρίας αλλοδαπού εργάτη από ομοεθνείς του, αποκαλύφθηκε χθες στην Ηλεία. Οι εικόνες και τα στοιχεία σοκάρουν, καθώς αποδεικνύεται πως πίσω από τις καλλιέργειες που εργάζονται οι αλλοδαποί επικρατεί ένα σύγχρονο δουλεμπόριο που οδηγεί και στο θάνατο. Σοκαρίστηκαν ακόμα και οι αστυνομικοί της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηλείας που βρήκαν έναν 22χρονο δεμένο με αλυσίδα από το πόδι, σε μεταλλικό πάσαλο θερμοκηπίου, για να μην το σκάσει.
Η επιχείρηση των αστυνομικών εκτυλίχθηκε το απόγευμα του Σαββάτου(30/3/2013) στην περιοχή της Όλγας Τραγανού, όταν ενημερώθηκαν οι αρχές από ομοεθνείς 22χρονου Μπαγκλαντέζου, πως ο ίδιος κρατείται όμηρος σε θερμοκήπιο που χρησιμοποιείται ως κατοικία, από άλλους συμπατριώτες του. Οι δράστες, εννέα τον αριθμό, ζητούσαν χρήματα από την οικογένεια του θύματος στο Μπαγκλαντές και το ποσό των λύτρων έφτανε τις 5000 ευρώ. Ήδη οι συγγενείς του νεαρού είχαν καταθέσει περίπου 2000 ευρώ σε τραπεζικό λογαριασμό στο Μπαγκλαντές, ενώ οι δράστες είχαν πάρει και τα χρήματα που είχε πάνω του ο νεαρός.
Για ακόμα μια φορά έρχεται στο φως η ύπαρξη εγκληματικών ομάδων που εκμεταλλεύεται την αναζήτηση ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, στις καλλιέργειες της Ηλείας και κρατούν ανθρώπινες ζωές στα χέρια τους, μη διστάζοντας μάλιστα να φτάσουν και στη δολοφονία. Όπως έχει γίνει δηλαδή σε άλλες δύο περιπτώσεις αλλοδαπών, όπου ομοεθνείς τους κατήγγειλαν στην Αστυνομία πως είχαν εξαφανιστεί και βρέθηκαν θαμμένοι σε Ανδραβίδα και Πηνεία.
Στην υπόθεση του περασμένου Σαββάτου, οι αστυνομικοί από τις υπηρεσίες ΟΠΚΕ, ΟΕΠΤΑ και το Α.Τ. Ανδραβίδας, σοκαρίστηκαν όταν φτάνοντας στο θερμοκήπιο που είχαν πληροφορίες πως βρίσκεται σε ομηρία ο 22χρονος από το Μπαγκλαντές, τον βρήκαν σαν σκλάβο δεμένο με αλυσίδα στο πόδι σε σίδερο του θερμοκηπίου.
Τον απελευθέρωσαν και αναζήτησαν κάποιους από τους δράστες, από τα μέλη της ομάδας που τον κρατούσαν εκεί και τελικά συνελήφθη εκείνη την ώρα ένας ηλικίας 25 ετών».

Πηγή: ilialive.gr

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, οι άνθρωποι αυτοί, εκτός από τη βία που υφίστανται (ψυχική και σωματική), βιώνουν ένα Γολγοθά. Το στοιχείο όμως που εντυπωσιάζει και ,κατά τη γνώμη μου, συνιστά ντροπή είναι το γεγονός ότι εμείς οι «πολιτισμένοι Ευρωπαίοι» τους επιτρέπουμε- αν δεν τους υποχρεώνουμε- να κατοικούν στα θερμοκήπια. Και αυτό είναι το παράδοξο: θέλουμε την εργασία τους, όχι όμως τους ίδιους τους ανθρώπους!.

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ»

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;
Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος.
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ

Εξακολουθεί, δυστυχώς, να επικρατεί η σοφιστική αντίληψη περί δικαίου.  Για τον Θρασύμαχο (Πλάτωνος «Πολιτεία» Α΄ 336b) το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο από το συμφέρον του ισχυρού («φημί γαρ εγώ  είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον»).

Στον «Γοργία» (483d) επίσης διαβάζομε: «ούτω το δίκαιον κέκριται τον κρείττω του ήττονος άρχειν  και πλέον έχειν» (έτσι δίκαιο θεωρείται το να κυριαρχεί ο ισχυρότερος πάνω στον ασθενέστερο και να καρπώνεται περισσότερα).

Για του λόγου το αληθές έχουμε ήδη τον Ε΄ αιώνα την περίπτωση της Αθήνας που απείλησε (κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου) και στη συνέχεια κατέστρεψε τη Μήλο, μια ουδέτερη πολιτειακή οντότητα, επειδή οι κάτοικοί της αρνήθηκαν  να προσχωρήσουν στη «συμμαχία» και να ευθυγραμμιστούν με την ιμπεριαλιστική πολιτική της υπερδύναμης. (ολόκληρος ο μνημειώδης διάλογος, όπως παρατίθεται από τον Θουκυδίδη, είχα αναρτήσει σε τούτο τον χώρο 20/6/2012).  Με πρωτοφανή κυνισμό οι Αθηναίοι πρέσβεις δηλώνουν (Θουκ. Ε΄ 89) ότι «δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι και οι ασθενείς συγχωρούσιν» (οι ισχυροί κάνουν ό, τι θέλουν και οι αδύνατοι υποκύπτουν).
Και τώρα στην περίπτωση της Κύπρου:

Η κυπριακή ηγεσία όφειλε να γνωρίζει ότι παντού και πάντα επικρατεί το «δίκαιο» των ισχυρών. Ο κανόνας αυτός, κατά τη γνώμη μου, δεν ισχύει:

-Όταν μια χώρα είναι αυτάρκης και δεν έχει ανάγκη από δανεισμό,  
-Όταν έχει εξασφαλίσει πραγματικούς και ισχυρούς συμμάχους,
-Όταν ο λαός της είναι αποφασισμένος να ζήσει με αξιοπρέπεια και με όποιο τίμημα.

Δεν μπορώ να γνωρίζω την τελική έκβαση της κυπριακής κρίσης, αλλά εκτιμώ ότι θα επιβεβαιωθούν για μια ακόμη φορά οι αρχαίοι μας στοχαστές.

18 ΜΑΡΤΙΟΥ 1936: ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Το φέρετρο τοποθετείται στον τάφο, στο Ακρωτήρι. Διακρίνεται και ο τότε Μητροπολίτης Κρήτης Τιμόθεος Βενέρης (“Εθνος”, 30 Μαρτίου 1936)


Για το ιστορικό αυτό γεγονός, ακολουθεί απόσπσπσμα από την εφημεριδα " ΠΑΤΡΙΣ" ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

" ...Ο Πρόεδρος δεν έζη πλέον...Πόσοι και πόσοι όμως Ελληνες, φίλοι και θαυμασταί του Ελευθερίου Βενιζέλου, εις όλας τας γωνίας της Ελληνικής γης, εις την Βόρειον Ελλάδα και εις την γενέτειράν του, την Κρήτην, εις την Ηπειρον και την Πελοπόννησον, δεν διήρχοντο στιγμάς αγωνίας πλάι εις τα ραδιόφωνα, εις τα τηλεγραφεία και τας εγκαταστάσεις ασυρμάτων, εις τα γραφεία των εφημερίδων, αναμένοντες με Ιώβειον υπομονήν, κατηφείς και συγκεκινημένοι νέα από το Παρίσι για την πολύτιμη υγεία Εκείνου. Και πόσοι άλλοι έχοντες την εικόνα του Εθνάρχου δίπλα εις τα εικονίσματα του σπιτιού των, δεν προσηύχοντο καθʼ όλην την νύκτα και δεν έταζαν εις τη Μεγαλόχαρη και τον Αγιο Ελευθέριο βαρύτιμα τάματα για να σώσουν τον Πρόεδρο από τα νύχια του Χάρου, που επάλευε μιάν ολάκαιρη νύκτα στήθος προς στήθος με τον αετό της ελληνικής πολιτικής.

Η Αθήνα χθες εξύπνησεν έπειτα από ύπνον ολίγων μόνον ωρών, βαρύθυμη και συντετριμμένη. Ο λαός εροφούσε κυριολεκτικώς το περιεχόμενον των πρωινών εφημερίδων. Ο Βενιζέλος ψυχορραγούσε. Ο επιθανάτιος ρόγχος του διέσχιζε τους αιθέρας και έφθανε μέχρι της αγωνιώσης Ελλάδος, σαν πνοή παγερού ανέμου. Οι αθηναϊκοί δρόμοι εστέναζον. Ο Αττικός ουρανός εκαλύπτετο από γκρίζα σύννεφα. Το παν εθρήνει...
Ο Πρόεδρος την 10.50ʼ παρέδιδε το πνευμα του. Αποχαιρετούσε για στερνή φορά την Ελλάδα. Την αγαπημένη πατρίδα Του, που για το μεγάλωμά της εθυσίασε μια ζωή ολάκαιρη. Ο Βενιζέλος έσβυνεν αργά-αργά κι ο θάνατος σαν χάδι απαλό του σφαλούσε τα μάτια...

Ο Πρόεδρος παρεδίδετο εις τον αιώνιον ύπνον του. Δεν ήταν πλέον παρά ένας θρύλος.

Και κατόπιν η “Πατρίς”. Η εφημερίς αυτή που σʼ όλη τη μακρά σταδιοδρομία του ευρίσκετο στο πλευρό του Μεγάλου Αρχηγού, ανήγγειλε πρώτο το θάνατο του Εθνάρχου. Κι αμέσως αυθόρμητα υψώνονταν σʼ όλα τα μπαλκόνια της Αθήνας, μεσίστιες σημαίες με μαύρα κρέπια. Η Ελλάς από της στιγμής εκείνης είχε πληγή καιρίως από την μεγαλυτέραν εθνικήν συμφοράν του τελευταίοιυ αιώνος..."   ΠΑΤΡΙΣ 19-3-1936