ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ- 19 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

           

Διαχρονικός όχι μόνο με την καλλιτεχνική του δημιουργία αλλά και με τον λόγο του που ήταν πάντα εύστοχος, καυστικός, αληθινός  Γι’ αυτό και όσα είπε πριν από τριάντα  χρόνια, είναι σαν να τα είπε χτες.

«...Και συνεχίζω με την ΕΡΤ. Γιατί τάχα να βλέπω Ορνιθοκομείο, αυτόν τον ναό της νεοελληνικής αποτυχίας; Ας μου συγχωρεθεί από τη Διεύθυνση το ότι δεν εκτιμώ ιδιαίτερα τις πνευματικές ανησυχίες της ΕΡΤ ή τους εκπαιδευτικούς της στόχους. Είναι γνωστό πως χρόνια τώρα προσπαθώ να διαχωρίσω τις ευθύνες του Τρίτου και των συνεργατών μου από το υπόλοιπον  Ραδιομέγαρον που εννοεί να λειτουργεί μεγαλόπρεπα και μεσαιωνικά...».

«...Υπάρχει η Τηλεόραση κι ο κόσμος της. Αυτός ο κόσμος που χορεύει ή τραγουδά σαν να μας κατουρά. Που συμπεριφέρεται και συνομιλεί σαν να μας φτύνει μες από κρύσταλλο ή γυαλί. Που τρέχει, ανασαίνει κι αντιδρά σαν ζώο που κατρακυλά, που μόλις το ‘σκασε απ’ το τσίρκο και μας περιγελά...».

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Ο Φρανκενστάϊν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλλα, κι ολομόναχο χορεύει με πάθος ένα τανγκό ελλειπτικό. Δεν υπάρχει Μουσική ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατελείωτος και αριθμοί. Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες, αριθμοί όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι των εξαφανισθέντων, βασανισθέντων και νεκρών... Από την ώρα που ο Φρανκενστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται...».

 «Κύριοι, σκοτώστε τη μνήμη. Ξεκινήστε απ’ την αρχή. Μονάχα έτσι μπορούμε να ελπίσουμε σε μια θαρραλέα ένταξή μας στους χρόνους τους μελλοντικούς ενός κόσμου, που θα γελάει κάποτε μαζί μας, γιατί μας συγκινούσαν ιδιαίτερα οι νεκροί, οι μουσικές και τα’ άστρα».

 Μάνος Χατζιδάκις,   Αποσπάσματα από τα  «Σχόλια στο Τρίτο»

11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013: ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΕΡΤ

Το κλείσιμο της ΕΡΤ(11/06/2013) σηματοδοτεί το τέλος μιας ιστορίας 50 σχεδόν χρόνων.

Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το άδικο και άδοξο τέλος ενός οργανισμού με πολλούς, στη συνείδηση των περισσοτέρων πολιτών, συμβολισμούς. Ξαφνικά όλο το οικοδόμημα κατέρρευσε , όπως γκρεμίζονται άλλωστε όλα τα αυθαίρετα.  Φαίνεται ότι η κατασκευή του εκτρώματος στηριζόταν σε σαθρά θεμέλια.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι η ΕΡΤ στα πρώτα βήματά της είχε ντυθεί στο χακί, αφού η Χούντα την είχε μετατρέψει σε καθαρά στρατιωτικό κέντρο εκπομπών.

Μεταπολιτευτικά οι κυβερνήσεις, αλλά και τα κόμματα, συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν δικό τους τσιφλίκι. Οι διορισμοί στο σύνολό τους ήταν αποτέλεσμα ρουσφετιού. Απόλυτο καθεστώς φαυλότητας, χωρίς καμία στοιχειώδη διαδικασία και την ύπαρξη κανόνων. Κάποιες προσπάθειες για αναδιάρθρωση έπεφταν στο κενό, από τις εκάστοτε πολιτικές ή συνδικαλιστικές πιέσεις. Την κύρια όμως ευθύνη για τη διαμόρφωση της ΕΡΤ φέρνουν οι πολιτικοσυνδικαλιστικές ηγεσίες των μεταπολιτευτικών χρόνων. Ευθύνη όχι γενική και αόριστη, αλλά συγκεκριμένη, η οποία εκφράστηκε άλλοτε με πράξεις και άλλοτε με σκόπιμες παραλήψεις.

Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι στην πολύπαθη ΕΡΤ υπήρχαν ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές που υπηρετούσαν αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό. Οι εκπομπές αυτές ήταν ξεχωριστές, επειδή πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα, όπου το ευτελές θεωρείται πολιτιστικό αγαθό.

Εμείς, από τη λεγόμενη γενιά της μεταπολίτευσης, αξιώνουμε τη λειτουργία μιας ΕΡΤ χωρίς την κομματική κηδεμονία και τη συνδικαλιστική ιδιοκτησιακή αντίληψη, όπου το συμφέρον των υπαλλήλων προβάλλεται ως αυτοσκοπός

Οι εξαγγελίες του υπουρργού για έναν νέο φορέα …… αναμάρτητο, αν δεν είναι εκ του πονηρού, προδίδουν πολιτική αφέλεια.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ....

Μια γυναίκα που εργάζεται σε χωματερή σταματά για λίγο. Το ρούχα της φτωχικά, βρώμικα. Τα χέρια της ροζιασμένα. Το πρόσωπό της όμως λάμπει. Όπως λάμπουν όλα τα πρόσωπα όταν η ψυχή βρίσκεται αλλού, απαγκιστρωμένη από την ασχήμια και τις κακουχίες που την περιτριγυρίζουν. Και μια σκέψη. Να είχε ίσως λίγο περισσότερο χρόνο για να μπορεί να κοιτάζει τα βιβλία που πετάει ο κόσμος.
Είναι η φωτογραφία του αμερικανού φωτογράφου Μίκα Άλμπερτ που ξεχώρισε μεταξύ πολλών φωτογραφιών κορυφαίων φωτογράφων ανά τον κόσμο στον διεθνή διαγωνισμόWorld Press Photos .

 Όλες τους πρόβαλαν τον πόνο, την ασχήμια, τη δυστυχία και τον θάνατο, κυρίως από τον πόλεμο της Συρίας. Περιοχές εμπόλεμες, παιδιά σκοτωμένα, νεκρικές πομπές, σκόνη και θλίψη, βασανιστήρια, συντρίμμια, κλάμα, οδυρμός ήταν τα  αποκλειστικά  θέματα.
Και ανάμεσά τους, μια παραφωνία. Μια εικόνα που συγκλονίζει με την πρώτη ματιά. Μια φωτογραφία που δείχνει κάτι άλλο: την εξαίρεση που μπορεί να κάνει υποφερτό κάθε κανόνα, όσο σκληρός και απάνθρωπος μπορεί αυτός να είναι. Το μήνυμά της ελπιδοφόρο, αισιόδοξο. Μια φωτογραφία-δήλωση πανηγυρική και χαρμόσυνη, πως η ελπίδα δεν πεθαίνει έτσι εύκολα, αλλά μπορεί να υπάρξει ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη, ακόμα και στις πιο δύσκολες συγκυρίες, όταν κάθε εκδοχή της λογικής σου λέει το αντίθετο...

Πηγή:  http://evapsarrou.blogspot.gr/2013/02/blog-post_16.html

Η ΑΠΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ ΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥ

 Ο Μάης μήνας ήταν μέχρι πρόσφατα ο μήνας των μεγάλων διαμαρτυριών. Το παρακάτω κείμενο (το έλαβα από φίλο), που αναφέρεται σε παλαιότερες μάλλον διαδηλώσεις, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτυπώνει μια κατάσταση που λίγο πολύ γνωρίζουμε και όμως δεν τολμάμε δημόσια να την παραλεχθούμε. Για μένα, ίσως και για κάποιους άλλους, το κείμενο αυτό με τα φανταστικά πρόσωπα-  έστω και μερικώς- αποκαλύπτει ορισμένες πλευρές της  νεοελληνικής κακοδαιμονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ομάδες του ελληνικού λαού που αντιπροσωπεύουν τα φανταστικά πρόσωπα είναι οι μοναδικές και αποκλειστικές υπαίτιες  για τη σύγχρονη και συντελεσμένη καταστροφή.

«Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό , ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.
Στην πρώτη γραμμή διέκρινα τον Μάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια συνδικαλιστή τον ξέρω.

Δίπλα του η ξαδέρφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό με ανήλικο τέκνο.

Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα στρατηγού.
Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ του είχε αποφέρει 120.000 ευρώ και τώρα αγωνιζόταν στο ψάρεμα.

 Παραδίπλα ο Σωτήρης, ο Γρήγορης (40αρηδες) με το νόμο 3717/08 εθελουσία από την ΟΑ με 2,400 ευρώ το μήνα - το ποσό του εφ' άπαξ δεν μας το αποκάλυψε - μόλις είχαν γυρίσει από ουζερί στη Καισαριανή.

Μαζί και ο Κώστας 46 χρονών, αεροπόρος από τη ΣΤΥΑ, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη (είχε προλάβει να κατοχυρώσει σύνταξη γιατί τα χρόνια υπηρεσίας του ήταν "πολεμικά" και μετράνε διπλά λέει -έγινε κανένας πόλεμος και δεν το μάθαμε;-) και περιμένει εφάπαξ 120,000 ευρώ (μόνο) .

Δίπλα τους ο θειος μου o Βαγγέλης , δεξιός από σοι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν ήταν το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση.

Και από κοντά τα δυο αδέλφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρήγορης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω Δημάρχου γνωστού - του έδινε τις βιταμίνες του μας έλεγε γελώντας-.

Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακλουθούσε ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες έκανε χρήση του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο, μαζί με την γυναίκα του την Μάρω, που με τρεις γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια.

Και από κοντά ο Μιχάλης. Εργολάβος με συνεργείο 27 ανασφαλίστους αλλοδαπούς και 3 έλληνες και ο Αγησίλαος που παίρνει εδώ και 20 χρόνια αναπηρική σύνταξη τυφλού..

Στα δεξιά τους ο Λάκης: φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, γιατρό, τον επονομαζόμενο και "ταχυδρόμο" από τα φακελάκια.

Μαζί τους και ο Κυριάκος Εφοριακός απόφοιτο Δημοτικού που παίρνει 3,200 ευρώ το μήνα και φοβάται ότι θα του κόψουν τα ΔΙΒΒΕΤ(πάγιο επίδομα που έπαιρναν όλοι ανεξαιρέτως οι υπάλληλοι του υπ. οικονομικών)  και κάθε 2 χρόνια αγόραζε και ένα διαμέρισμα. Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο.

Να και ο Μηνάς έμπορος που είχε ξεχάσει ποτέ έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, που δεν ήξερε πού ήταν τα κτήματα του.

Όλοι μαζί με άλλους τόσους σήκωσαν τα χέρια ψηλά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφώναξαν,
"Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !"

Ο Στέφανος, αδελφικός μου φίλος, άνεργος οικοδόμος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια: Ρε τι κανουμε εμεις εδω μ'αυτους ? Παμε να φυγουμε» !

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ: Ο ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

«Έπεσε ο μέγας δρυς στη γης, σε μέγα αγώνα» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, πριν από 50 χρόνια. Στις 22 Μάη 1963, έναν μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, έπεσε στη Θεσσαλονίκη ο πρώτος μαραθωνοδρόμος, ύπουλα χτυπημένος από το φασιστικό παρακράτος. Η Ελλάδα συγκλονίστηκε και ξεσηκώθηκε. Το σύνθημα «Ο Λαμπράκης ζει» απλώθηκε ώς την τελευταία γωνία της, ξεπερνώντας και τα σύνορά της. Το νεολαιίστικο κίνημα, που ήδη αναπτυσσόταν με αιχμή το 1-1-4 και το 15% για την Παιδεία, άρχισε να παίρνει διαστάσεις λαϊκής παλίρροιας.

  Το σύνθημα «Ο Λαμπράκης ζει» διατηρεί την αξία του και σήμερα

 Ζει, γιατί παραμένουν ζωντανά τα οράματά του, μέσα στους σύγχρονους κοινωνικούς, δημοκρατικούς, φιλειρηνικούς και οικολογικούς αγώνες.

Ζει, γιατί ο αγώνας για την ειρήνη παραμένει προτεραιότητα, ιδιαίτερα στην ταραγμένη Ανατολική Μεσόγειο.

 Ζει, γιατί η Ελλάδα διεκδικεί και σήμερα δημοκρατία, ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Το ποιος ήταν ο Λαμπράκης, αποδόθηκε από τον Νικηφόρο Βρεττάκο μ’ ένα συγκλονιστικό κείμενο στο τεύχος του Ιουνίου 1963 του περιοδικού «Δρόμοι της Ειρήνης», από το οποίο αναδημοσιεύουμε τα ακόλουθα αποσπάσματα:

 «Ξεκινώντας από παιδί δεν διέκοψε την επίδοσή του στον αγώνα του καλού. Μπήκε στο στίβο και ποτέ δεν τον εγκατέλειψε. Ανακάλυψε γρήγορα πως ο στίβος αυτός έχει πολλές κατευθύνσεις. Πως δεν τελειώνει πουθενά, πως συνεχίζεται και μέσα στο θάνατο, πως οι δυνάμεις του ανθρώπου δεν εξαντλούνται, επαρκούν για τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος πολλών ιερών αθλημάτων, ώς το τέλος της φυσικής του ζωής. Πως κι η τελευταία του πνοή ακόμη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατάχτηση ενός αθλήματος: να την κάνεις χαμόγελο πίστης, μπροστά στα ειδεχθή πρόσωπα των δημίων σου.

Μέσα σ΄αυτό το στίβο συνάντησε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από συμπαράσταση, συνάντησε τους απόρους που τους γιάτρευε δωρεάν, συνάντησε την πατρίδα να την διαπομπεύουν σέρνοντάς την τραυματισμένη στους δρόμους, είδε τον κόσμο να πολεμά και να ρημάζεται, είδε την καταστροφή να ‘ρχεται με μεγάλα βήματα κατά πάνω μας. Και σβέλτος όπως ήταν έτρεξε παντού, μέσα στον αιώνιο ανθρώπινο στίβο. Και δεν είχε ανάγκη από επιδοκιμασίες κι από χειροκροτήματα. Τον έφταναν τα χειροκροτήματα που άκουγε μέσα του».

«Είδε τέλος το στόχο του μεγαλύτερου αθλήματος, που δεν καταχτάται από έναν κι από δυο κι από τρεις. Που έχει ανάγκη από τη συμμετοχή όλων των λαών της γης, μα που όλοι μαζί θα κινδύνευαν να τον χάσουν χωρίς τις αναμμένες δάδες των πρωτοπόρων του, χωρίς τα μεγάλα βήματα, χωρίς το μεγάλο θάρρος, χωρίς τη μεγάλη ψυχή και τη μεγάλη καρδιά. Είδε το στόχο: “Ειρήνη”. Ειρήνη για όλους. Ειρήνη για την Ελλάδα, ειρήνη για τον κόσμο. Ειρήνη για τον άνθρωπο, για το ζώο και για το φυτό. Ολη η ζωή αδελφωμένη μπροστά στον άμεσο κίνδυνο…

»Ανέβηκε στον τύμβο του Μαραθώνος. Κι άπλωσε στο στήθος του την επιγραφή: ΕΛΛΑΣ. Ναι, από την κορυφή του τύμβου αυτού κι από την Ελλάδα, τη χώρα αυτή του ηλίου, που “ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε”, που περισσότερο από παντού αλλού διακρίνει κανείς πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος για να παραδοθεί χωρίς λόγο στις φλόγες της καταστροφής, έπρεπε –και πρέπει– να ξεκινήσει ο μαραθωνοδρόμος της ανθρωπότητας».

Απόσπασμα από το άρθρο του Π. Τριγάζη, Η Εφημερίδα των Συντακτών22/5/2013

Το θέμα της Νεοελληνικής Γλώσσας στις Πανελλαδικές εξετάσεις 17/05/2013.

Προβάλλω το θέμα των εξετάσεων στη Νεοελληνική Γλώσσα, επειδή έχει επιλεγεί από τους ειδικούς ως αξιόλογο κείμενο και θεωρώ ότι εκπέμπει πολυσήμαντα μηνύματα. Αν και για τους υποψηφίους φοιτητές το θέμα αυτό θεωρείται ότι είναι ένα από τα θέματα δοκιμασίας, νομίζω ότι το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αξία του κειμένου.

Το θέμα της Νεοελληνικής Γλώσσας, όπως αυτό διατυπώθηκε στα εξεταστικά κέντρα και στους εξεταζόμενους μαθητές των φετινών Πανελλαδικών, έχει. ως εξής:

Τη ζωή στη Γη ο άνθρωπος ελάχιστα την σέβεται, η ζωή όμως σε άλλους κόσμους διεγείρει το ενδιαφέρον και τη φαντασία του. Είναι άραγε περιέργεια, κατακτητική διάθεση ή απλώς ένα διανοητικό παιχνίδι; Ίσως όλα μαζί, ταυτόχρονα όμως κι ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς. Άλλωστε τη ζωή του εδώ ο άνθρωπος την έχει καταστήσει πιεστική και ανούσια. Περιμένει λοιπόν ένα χέρι βοηθείας και παρηγοριάς από τους πλανήτες και τα μακρινά άστρα. Ακόμη όμως και αν δεχθούμε με αισιοδοξία ότι η ζωή δεν ανθίζει μόνον στη Γη, αλλά ότι αφθονεί στο Σύμπαν, ένας άλλος καθοριστικός παράγοντας ορθώνεται. Είναι ανάγκη να συνειδητοποιηθεί –όσο και αν αντιτίθεται στις ενδόμυχες επιθυμίες μας– ότι με τη ζωή αυτή η επικοινωνία εμφανίζεται, για το ορατό τουλάχιστον μέλλον, ανέφικτη.

Mε τη ζωή λοιπόν στο Σύμπαν είναι αδύνατο να επικοινωνήσουμε, η ζωή όμως γύρω μας ανθίζει. Η ζωή εδώ, σ’ έναν μικρό και πανέμορφο πλανήτη, ανέδειξε ύστερα από σιωπηλές διεργασίες που διήρκεσαν δισεκατομμύρια χρόνια μια θαυμαστή ποικιλία έμβιων όντων. Οι θάλασσες και τα δάση της Γης, τα βουνά και οι πεδιάδες της αποκαλύπτουν κάθε στιγμή τη γοητεία που κρύβουν τα χιλιάδες όμοια ή ανόμοια δημιουργήματα της εξελίξεως. Η ανεμώνη και το δελφίνι, ο αίλουρος αλλά και ο γυπαετός, τα ανθρώπινα όντα στις πολλαπλές φυλετικές τους παραλλαγές, είναι δίπλα μας, συμμέτοχα του ίδιου πλανήτη και του μέλλοντός του.

Αποκαλύπτεται όμως επίσης σε όλη του την τραγική αντίφαση ότι ο άνθρωπος, αυτή η περιούσια κορύφωση της εξελίξεως, έχει διπλή υπόσταση. Από τη μια είναι ικανός για μεγάλες πράξεις, έμαθε με την επιστημονική του γνώση να κατανοεί τον κόσμο αλλά και γέννησε αριστουργήματα στον λόγο και στην τέχνη. Από την άλλη, ο ίδιος ο άνθρωπος σφραγίζει την ιστορική πορεία του με πολέμους και αγριότητες, θεοποιεί τα υλικά αγαθά και συντηρεί την αδικία και τις ανισότητες. Ελάχιστα, τέλος, σέβεται τις πολλαπλές εκφράσεις της ζωής, ενώ η φύση και οι θάλασσες του πλανήτη είναι συχνά τα θύματα των συμφερόντων του. Η υπερφίαλη αυτή στάση του ανθρώπου έχει αλλοιώσει έτσι ένα θαυμαστό περιβάλλον, που ωστόσο υπήρξε και το λίκνο της δικής του υπάρξεως.

Είναι λοιπόν καιρός να κατανοήσει ο άνθρωπος ότι η ζωή αλλού ίσως υπάρχει, αλλά η προσδοκία να την συναντήσει δεν θα πραγματωθεί εύκολα. Η ζωή όμως στη Γη ανθίζει ακόμα και τον περιμένει. Αν όσο είναι ακόμα καιρός τείνει το χέρι του προς τη ζωή αυτή, το φυτικό και ζωικό της θαύμα, τον Άλλο και τους άλλους, ίσως αισθανθεί λίγο πιο άξιος έποικος της Γης.

Έτσι είναι σοφότερο να εξαντλήσουμε τις προσπάθειες για καλύτερη επικοινωνία, εδώ στη Γη. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι, όσο η επικοινωνία αυτή πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί. Φαίνεται ότι αυτό που απαιτείται είναι κάτι περισσότερο από την τεχνολογική έκρηξη της εποχής: απαιτείται βαθύτερη παιδεία και ουσιαστικότερες αξίες του πολιτισμού. Οι εφιάλτες, άλλωστε, από τα περιβαλλοντικά προβλήματα πληθαίνουν, και η Γη δεν φαίνεται να αντέχει για καιρό ακόμα την αφροσύνη μας.

Σημασία επομένως δεν έχει να συναντηθούμε –αν ποτέ συναντηθούμε– στο πολύ μακρινό μέλλον με κάποια όμοια ή ανόμοια με μας δημιουργήματα της εξελίξεως. Το σπουδαίο θα ήταν να μπορούμε τότε να υπερηφανευθούμε, σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια, ότι το ανθρώπινο είδος έχει κατακτήσει υψηλά επίπεδα ισότητας και αξιών, και ότι οι πόλεμοι έχουν εκλείψει και ότι η Γη, το λίκνο της ανθρώπινης ζωής, έχει επουλώσει τις πληγές στις θάλασσες, τα δάση ή την ατμόσφαιρά της, και είναι πάλι ένας πανέμορφος πλανήτης. Διάσπαρτα άλλωστε, εδώ ή εκεί, θα βρίσκονται πάντοτε τα επιτεύγματα των σπουδαίων πολιτισμών, που αιώνες τώρα συνοδεύουν τη διαδρομή του ανθρώπου.

Η «εξωγήινη μοναξιά», λοιπόν, δεν φαίνεται ότι θα εγκαταλείψει εύκολα τον άνθρωπο. Η γήινή του ωστόσο μοναξιά, που είναι επικίνδυνη και πιο ανάλγητη, είναι μεγάλη ανάγκη να απαλυνθεί. Τότε θα αναδειχθεί η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, και η αναζήτηση της εξωγήινης ζωής θα αποκτήσει άλλο περιεχόμενο και νόημα.

Γιώργος Γραμματικάκης, Ένας Αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής.

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2013. 2η έκδοση (Διασκευή).