ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗ: ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

                   

Πέρασαν  πέντε χρόνια από την πρώτη ανάρτησή μου στο διαδίκτυο. Πέντε χρόνια μεστά από γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν την Ελλάδα και τους  Έλληνες. Σε τούτο εδώ τον χώρο προβλήθηκαν  357 θέματα. Το περιεχόμενό τους ποικίλο: αν και τα περισσότερα  ήταν γενικότερου κοινωνικοπολιτικού  ενδιαφέροντος, προβλήθηκαν ωστόσο και τοπικά ζητήματα καθώς και προσωπικές- βιωματικές μαρτυρίες.

Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκε ότι  τούτη η προσπάθεια αποβλέπει στην ανάδειξη των θεμάτων εκείνων που απασχολούν ή πρέπει απασχολούν τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Η στήλη αυτή, προσεγγίζοντας κριτικά τα θέματα,  απέφυγε τον δογματισμό που μετατρέπει το άτομο σε φανατικό οπαδό οποιασδήποτε θρησκευτικής ή πολιτικής ιδεολογίας.

Σήμερα λοιπόν με τη συμπλήρωση της πενταετίας, αντί οποιασδήποτε άλλης αναφοράς,  αντιγράφω το πρώτο σημείωμα γνωριμίας  μου με τον αναγνώστες.

Το όνομά μου είναι: Στάθης Χ Χριστοδουλόπουλος, γεννήθηκα και κατοικώ στα Μακρίσια (Κοντά στην Αρχαία Ολυμπία) του Δήμου Σκιλλούντος του Νομού Ηλείας, είμαι δημόσιος υπάλληλος . Εργάζομαι στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας / Τμήμα Αλλοδαπών Νομού Ηλείας.
Θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο που μπορώ να επικοινωνώ, μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας, με όλους τους συμπολίτες μου που νοιάζονται για απλά και αυτονόητα πράγματα και συγχρόνως ζητούμενα, όπως αξιοπρέπεια, ισοτιμία, κοινωνική δικαιοσύνη κ.λ.π.
Διεκδικώ το δικαίωμα του ΠΟΛΙΤΗ και δεν αποδέχομαι το ρόλο του πελάτη.

 Μακρίσια 19 Οκτωβρίου 2008

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ : ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 30 ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΛΥΤΟ

             
Για μία ακόμη φορά τα σκουπίδια κυριάρχησαν ως θέμα στα μέσα ενημέρωσης της Ηλείας και στις τοπικές κοινωνίες. Τούτη φορά ο Πύργος, η Ολυμπία και Κρέστενα ήταν οι πρωταγωνίστριες πόλεις στο πρόβλημα αποκομιδής των απορριμμάτων.

Το θέμα αυτό απασχολεί την Ηλεία -και ίσως και ολόκληρη την Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Το θέμα των σκουπιδιών έχει πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις. Είναι πολιτικό, επειδή η διαχείριση του συνδέεται με το λεγόμενο πολιτικό κόστος, είναι κοινωνικό πρόβλημα, γιατί συναρτάται με την ατομική και συλλογική συμπεριφορά της τοπικής κοινωνίας, ενώ η διαχείριση του έχει τεράστιο οικονομικό κόστος . Τέλος, ο τρόπος διαχείρισης έχει μεγάλες ή μικρότερες επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Αφορμή για την ανάδειξη και πάλι του προβλήματος των σκουπιδιών ήταν η διαμαρτυρία κατοίκων από τα Μακρίσια, Αλφειούσα και Φλόκα στην εναπόθεση σκουπιδιών καθώς και στην εγκατάσταση δεματοποιητή, από τους δήμους Πύργου, Ολυμπίας και Ανδρίτσαινας- Κρέστενας στη θέση «Λίμνες», δίπλα στον ποταμό Αλφειό και λίγα χιλιόμετρα (3-4) από την Αρχαία Ολυμπία.

Η αντίδραση των κατοίκων απολύτως εξηγήσιμη και Δικαιολογημένη. Χρόνια τώρα παρακολουθούμε το ίδιο θέαμα: προεκλογικά γίνονται αναφορές και προτείνονται λύσεις από τους υποψηφίους δημάρχους και περιφερειάρχες για την προστασία του περιβάλλοντος, ενώ μετεκλογικά απουσιάζουν τα ειδικότερα μέτρα για την υλοποίηση των προεκλογικών εξαγγελιών.

Αν κάποιος φορέας επιχειρήσει να δώσει μια μόνιμη λύση στο θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών, τότε εντελώς «συμτωματικά» αντιδρούν: α) η εκάστοτε αντιπολίτευση στο δήμο ή στη Νομαρχία ( τώρα Περιφέρεια), β) οι λεγόμενες οικολογικές οργανώσεις γ) οι «κινήσεις πολιτών» και δ) οι τοπικές κοινωνίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της «Τριανταφυλλιάς», όπου από αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν διατεθεί εκατομμύρια για τη δημιουργία ΧΥΤΥ, χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να έχει λειτουργήσει.

Το ίδιο συνέβη και με τη θέση «Λυκοτρίμωνο» του τέως δήμου Σκιλλούντος. Η συγκεκριμένη θέση είχε υποδειχθεί από τους μελετητές για δεχθεί τα απορρίμματα της νότιας Ηλείας. Και στις δύο περιπτώσεις οι υπήρχαν οι ίδιες αντιδράσεις: αμφισβήτηση των μελετών, κατηγορίες για εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων, ενώ η επωδός ήταν «έχουμε λύσεις».

Κάθε φορά λοιπόν που οξύνονταν το πρόβλημα, οι αρμόδιοι επέλεγαν την «προσωρινή» λύση, και πάντοτε η προσωρινή γινόταν μόνιμη. Έτσι, τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια, το πρόβλημα παραμένει άλυτο , παρά τις προτεινόμενες κάθε φορά «λύσεις».

Και επειδή όλοι, ειδικοί και μη έχουν λύσεις στο καυτό θέμα των απορριμμάτων, προτείνω μια και μοναδική οικονομική και οικολογική λύση:

Παραγωγή λιγότερων σκουπιδιών, διαλογή στην πηγή, δηλαδή διαωρισμός σε απορρίματα για ανακύκλωση  και στα υπόλοιπα , προκειμένου να γίνει παραπέρα επεξεργασία σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους.

Σε κάθε περίπτωση, η καλύτερη λύση θα είναι η παιδεία των νέων γενεών  που θα αντικαταστήσει τη δική μας απαιδευσιά.

Ποιος θα κεράσει απόψε;

                    

     Η συγγραφέας σε εκδήλωση του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου στη Ρόδο 21/9/2012

Έλαβα πριν από λίγες ημέρες ένα κείμενο από τη Γιατρό και συγγραφέα Μαρία Αρβανίτη- Σωτηροπούλου με τίτλο ποιος θα κεράσει απόψε; Θεωρώ ότι πρόκειται για μια σύντομη, πλην όμως περιεκτική, μελέτη για τη νεοελληνική φιλοξενία και συντροφικότητα, με τεράστια διδακτική αξία.

Επειδή οποιοδήποτε δικό μου σχόλιο ενδεχομένως να αδικούσε τη συγγραφέα, γιαυτό και  το παραθέτω αυτούσιο, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να εκτιμήσει την αξία του.

            «Θυμάμαι τη δεκαετία του '60, η μαμά μου να μας προειδοποιεί τις ελάχιστες φορές, που δε μπορούσαν οι μεγάλοι ν' αποφύγουν την οικογενειακή έξοδο.

            -Όταν σας ρωτούν “τι θέλετε;” να κοιτάτε πάντα τον κατάλογο και να παραγγέλνετε το φθηνότερο. Αυτό ίσχυε άσχετα με το ποιος πλήρωνε τελικά το λογαριασμό, αφού σε κανένα δεν έτρεχαν τα λεφτά από τα πατζάκια, αν και όλοι θα έδειχναν παράλογη προθυμία την ώρα της πληρωμής.

            Μεγαλώσαμε και μάθαμε να μπαίνουμε σε ακριβά μαγαζιά, να δοκιμάζουμε παράξενες γεύσεις και μοδάτες διακοσμήσεις, χωρίς να πολυκοιτάζουμε το λογαριασμό. Σε κάποια μάλιστα μαγαζιά -αποθέωση του λάιφ στάιλ- ήταν κοινωνική απρέπεια το να γνωρίζει η γυναίκα πόσα πλήρωσε ο συνοδός κι έτσι φρόντιζαν ο κατάλογος, που της έδιναν να μην έχει καθόλου τιμές!!

            Προχθές βγήκα στην Αθήνα με φίλους και κάτσαμε σε καφετέρια σε στοά, να συνεδριάσουμε σαν ΔΣ . Οι τιμές στον κατάλογο μάλλον φυσιολογικές για καιρό κρίσης.  Κι εγώ τις έψαξα πριν παραγγείλω.

            Έκανε το πρώτο φθινοπωρινό κρύο κι οι περισσότεροι παράγγελναν ζεστά ποτά. Μια νεαρή συναγωνίστρια άνεργη, αφού έψαξε καλά τον κατάλογο, ρώτησε αν έχουν παγωτό και παράγγειλε μια μπάλα.  Πέρασε ευχάριστα η ώρα πριν σημάνει η αποχώρηση.

            Παλιότερα, στο τέλος όλοι θα τσακωνόμαστε ποιος θα πρωτοκεράσει.  Τώρα κάποιος ήδη είχε προπληρώσει τον καφέ του με πρόσχημα ότι θα έφευγε νωρίτερα, αν κι έμεινε μέχρι το τέλος.

Η άνεργη φίλη ξαναελέγχει τον Κατάλογο κι αφήνει πρώτη απ' όλους 1 Ευρώ στο τραπέζι. Έκπληκτη για το αν μπορείς να παραγγείλεις σε Καφέ κάτι με 1 Ευρώ ελέγχω το λογαριασμό, που το είχαν χρεώσει 1,5 Ε, σα χαζή το ανακοινώνω στην ομήγυρη και η κοπέλλα βιάστηκε να καταθέσει άλλο 0,5 Ευρώ στο τραπέζι.

Τελικά κι ενώ ψάχναμε ν ' αθροίσουμε τ' αποκόμματα των επιμέρους λογαριασμών από το ποτηράκι αποδείξεων, κάποιος από την παρέα, σχεδόν με ντροπή κατέθεσε 20 Ευρώ και κάποιος άλλος 10 κι έτσι καλύφθηκε το κόστος του λογαριασμού χωρίς ν' αναγκασθούμε ακόμη να προσχωρήσουμε στο “γερμανικό” σύστημα του “ο καθένας για τον εαυτό του”.

            -Πάλι καλά που δεν εξευρωπαιστήκαμε τόσο! σχέφθηκα καθώς θυμήθηκα το Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας μας στο Μεξικό. Ο Ολλανδός και ο Αυστριακός αντιπρόσωπος κάλεσαν μια Βόσνια και μένα, από την Ελλάδα, σε δείπνο εργασίας. 1993 και στην Ελλάδα ήδη είχαμε την άνεση των πιστωτικών καρτών, ενώ η Βοσνία μόλις έβγαινε από τον πόλεμο. Παραγγείλαμε όλοι κανονικά φαγητό, και ποτό εκτός από τη Βόσνια, που αρκέστηκε στη φθηνότερη σαλάτα του καταλόγου.  Κουβεντιάζαμε για την Ειρήνη στην Ευρώπη και τη φιλία των λαών. Έφθασε ο λογαριασμός και οι “συναγωνιστές” από τα πλούσια κράτη της ΕΕ διαιρούν δια 4 και αφήνουν στη Βοσνία το 1/4 από το βάρος του συνολικού μας χρέους. Αυτό κατά τη γνώμη τους ήταν η δίκαιη μοιρασιά!

            Αυτό το γεγονός το θυμάμαι συχνότερα αφ' ότου ξεκίνησε η Οικονομική μας περιπέτεια. Όλα τα χρόνια της ενασχόλησής μου με την IPPNW κάθε φορά που ξένος ερχόταν στην Ελλάδα ένοιωθα την υποχρέωση να τον τραπεζώσω και να τον φορτώσω με δώρα. Πρόσφατα μόνο κατάλαβα ότι όλοι οι βορειοευρωπαίοι (σε αντίθεση με τους Μεσογειακούς και ειδικά τους Τούρκους) το θεωρούσαν παράλογη ελληνική ιδιοτροπία και γιαυτό και ποτέ δεν ανταπέδιδαν τη χειρονομία.  Πολλοί ακτιβιστές από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είμαστε αναγκασμένοι να τους φιλοξενούμε στα πλαίσια των κοινών μας στόχων. Και αν κάποτε  αυτό ήταν ευκολότερο (πάντα δυσκολότερο απ΄ ότι για εκείνους) τώρα οι συνθήκες το απαγορεύουν.

            Αλλαγή στα πάντα λοιπόν; Περιορισμός στα ψώνια, στην κατανάλωση, στη διασκέδαση. Ρεφενέ πάρτυ σε ταράτσες, γιορτές όπου αντί για δώρο προτείνονται μεζεδάκια και ποτά, και ίσως αργότερα συναντήσεις στα παγκάκια της πλατείας με ποτό από το σπίτι. Το μικρότερο κακό.

            Στη ρημαγμένη μας ζωή, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

            Δε ξεχνώ τη Βούλα, μια φευγάτη πια φίλη, αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, που σε καλούς καιρούς μας ιστορούσε νοσταλγικά ότι “Τα καλύτερα γλέντια τα κάναμε στην Κατοχή, με την πείνα!”. Ίσως γιατί η στέρηση είναι τ' αλάτι της ζωής».

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου