ΠΟΛΥΤΕΧΕΙΟ 1973: ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

         
                 

Πέρασαν 40 χρόνια από τα σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν κείνη τη χρονιά. Ξεχωριστή θέση κατέχει  η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση εκείνη- μαζί με άλλες μεμονωμένες  πράξεις ηρωισμού, ξέπλυναν την ντροπή από την ανοχή ή και την ενοχή απέναντι στο καθεστώς της 21 Απριλίου  1967.

Ο αγώνας  αυτός  διακρινόταν για την ανιδιοτέλεια των αγωνιστών και  πρωταγωνιστών. Ήταν ένα κίνημα αυθόρμητο και ακηδεμόνευτο, με σαφείς όμως πολιτικούς στόχους.

Σήμερα 40 χρόνια μετά, επιδιώκεται, από τη μια,  η προσπάθεια παρερμηνείας των οραμάτων εκείνης της εποχής, και από την άλλη, η ταύτιση των αγώνων και των αγωνιστών με τα σημερινά  συλλογικά προτάγματα.  Η προσέγγιση αυτή, αν δεν είναι σκόπιμη, είναι αστήρικτη.

Γιατί;

Τότε, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική είχαν προηγηθεί κινήματα αμφισβήτησης των παραδεδομένων αληθειών και αξιών σε όλους τους τομείς, απέβλεπαν δηλαδή σε μια πολιτισμική επανάσταση, όπου θα απελευθέρωνε τον άνθρωπο από όλες τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και θρησκευτικές δουλείες. Αποκορύφωμα  όλων αυτών των διεργασιών ήταν ο γαλλικός Μάης του 1968.
 Αντίθετα, σήμερα οι αγώνες δεν θέτουν σε αμφισβήτηση κανένα σύστημα αξιών, απλά επιδιώκεται η επανάκτηση του χαμένου εισοδήματος.

Τότε το διακύβευα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν ίδια η ζωή των αγωνιστών, ενώ τα κίνητρά τους είχαν καθαρά ιδεολογικό περιεχόμενο, μακριά από προσωπικούς υπολογισμούς  και απολαβές

Σήμερα, οι  περισσότεροι αγωνιζόμενοι, αποβλέπουν στην επανάκτηση του χαμένου εισοδήματος. Οι σημερινοί αγώνες, αφυδατωμένοι ιδεολογικά, επικεντρώνονται σε επιμέρους οικονομικίστικους στόχους με έντονο συντεχνιακό χαρακτήρα.

Τότε τα προτάγματα ήταν πέρα και πάνω από την αύξηση του ατομικού εισοδήματος. Υπήρχαν οράματα για έναν άλλο τρόπο ζωής, μακριά από το πρότυπο του πελάτη- καταναλωτή.

Σήμερα, οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις προτείνουν(δίχως να εγγυώνται) τη σταδιακή επανάκτηση του χαμένου εισοδήματος, χωρίς, ωστόσο, να αξιώνουν την οριστική εξάλειψη των αιτίων που μας οδήγησαν στην οικονομική, πολιτική και, κυρίως , στην πολιτισμική χρεοκοπία.

Φαίνεται πως, τελικά, δεν διδαχτήκαμε τίποτα από εκείνο τον αγώνα.....

23 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

            

Συμπληρώνονται σήμερα 23 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Ο ποιητής γεννήθηκε την πρωτομαγιά του 1909 και πέθανε στις 11 Νοέμβρη 1990. Για το έργο του, τους αγώνες και την προσφορά του έχουν γραφεί πολλά.

Εκείνο που μπορώ να προσθέσω είναι ότι αισθανόμαστε προνομιούχοι όλοι όσοι ενώσαμε τη φωνή μας με τα λόγια του ποιητή, για να σμίξουμε τον κόσμο...........

Από το πλούσιο ποιητικό έργο ξεχώρισα ένα μικρό ποίημα(όχι πολύ γνωστό), τιμώντας έτσι τη μνήμη ενός μεγάλου αγωνιστή και πνευματικού ανθρώπου.

                      «Να μην ακούγεται»

..Στη δίκη τον ρώτησαν, τον ξαναρώτησαν
Εκείνος ούτε λέξη… Τότε ο πρόεδρος
χτύπησε το κουδούνι δυνατά, φώναξε οργίστηκε:
να γίνει ησυχία να μην ακούγεται η σιωπή του κατηγορούμενου!
(Μαρτυρίες Α’, 1963)

  

ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

         

Το 2009 ήταν ο τελευταίος χρόνος πριν από την τυπική χρεοκοπία. Αν και όλα τα στοιχεία έδειχναν, ακόμη και στον πιο ανίδεο, ότι η χρεοκοπία ήταν αναπόφευκτη, ο δημόσιος λόγος(πολιτικός, τηλεοπτικός, συνδικαλιστικός) επικεντρωνόταν στο τι θα πάρουμε από το κρατικό ταμείο. Κανένας δεν μιλούσε για το τι πρέπει να εισφέρουμε στο κοινό ταμείο.

Μερικά  ενδεικτικά, αλλά χαρακτηριστικά παραδείγματα :

·       Μαζικές προσλήψεις( εννοείται απολύτως ρουσφετολογικές ), μέσω των περιβόητων Stage. Τα ρουσφέτια αυτά αποτελούσαν το πρώτο στάδιο για τη μονιμοποίηση των ρουσφετολογηθέντων, που ήταν ο τελικός στόχος. Αυτή η μέθοδος- συνέχεια των συμβασιούχων -είχε τα εξής  αρνητικά αποτελέσματα. Τεράστιο δημοσιονομικό κόστος, αφού ήταν ανεξέλεγκτος ο αριθμός των ρουσφετιών. Αποτελούσε διαρκές σκάνδαλο , αφού όποιος είχε τα «προσόντα» του επιτήδειου κατάφερνε να του χαριστεί μια θέση, ενώ- αντίθετα, ένας πραγματικά άξιος περίμενε το ΑΣΕΠ.  Ακόμη, ο σκανδαλώδης αυτός τρόπος, διέλυε τη δημόσια διοίκηση που φορτώνονταν χιλιάδες άχρηστους υπαλλήλους. Το φαινόμενο αυτό, εκτός από τα κυβερνητικά κόμματα, συντηρούσαν, η τοπική Αυτοδιοίκηση και, δυστυχώς, κόμματα της Αριστεράς, που πίεζαν  κάθε φορά για μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων!

·       Μια άλλη φάμπρικα είχε στηθεί, και συνεχίζεται, είναι οι επιδοτήσεις που δίνονται για την έναρξη νέων επιχειρήσεων, οι οποίες γίνονταν καφετέριες, σουβλατζίδικα, κομμωτήρια κ.ά. Σύμφωνα με έρευνα του Endeavour Greece το 90% των νέων επιχειρήσεων το 2012 είναι καφετέριες, εστιατόρια, μικρό λιανεμπόριο.

·       Η Ελλάδα ήταν(και είναι) η μοναδική χώρα στον κόσμο που είχε ανακαλύψει το  πιο πρωτότυπο , δίκαιο και αξιοκρατικό μισθολόγιο! Την περίοδο της πλασματικής ευημερίας δίναμε μισθούς και συντάξεις από 2000 έως 5000 σε αποφοίτους δημοτικού, αρκεί να είχαν κερδίσει «αξιοκρατικά» μια θέση σε ορισμένα υπουργεία και δημόσιες επιχειρήσεις. Πολλά είναι τα παραδείγματα:  κλητήρας στο υπ. οικονομικών, φύλακας στην Τράπεζα Ελλάδος, βοηθός κλητήρα στη Βουλή, «Χειριστής» αντλίας στα Ελληνικά Πετρέλαια,  οδηγός στη ΔΕΗ,  τρίτος βοηθός σταθμάρχη στον ΟΣΕ, εργάτης στην ΕΥΔΑΠ,  και άπειρα άλλα παραδείγματα. (Φίλος- απόφοιτος Γ γυμνασίου,  που εργαζόταν σε μια ΔΕΚΟ. μου έλεγε ότι οι καθαρές απολαβές έφταναν 6000 ευρώ τον μήνα!!!.)  Ενώ ο συνταξιούχος  οδηγός σε μια ΔΕΚΟ απολάμβανε μηνιαία σύνταξη 3200 ευρώ.   Όλες αυτές οι κατηγορίες των  χιλιάδων  ρουσφετολογηθέντων,  που αποτελούσαν- κατά τον Α. Παπανδρέου , τα ΡΕΤΙΡΕ  έχουν  ενταχθεί  στα «ΕΥΓΕΝΗ» ασφαλιστικά Ταμεία, ενώ οι εκατοντάδες χιλιάδες υπάλληλοι και επιστήμονες ανήκουν στα ΑΓΕΝΗ Ταμεία.  

·       Περιττό είναι νομίζω να γίνει αναφορά στο εθνικό μας πρωτάθλημα που ακούει στο όνομα φοροδιαφυγή. Την εξάλειψη αυτού του φαινομένου έχει αναλάβει το  «ευαγές» ίδρυμα με τους φθαρμένους και διεφθαρμένους μηχανισμούς που, κατ ευφημισμό, ονομάζεται  ελεγκτικός και φοροεισπρακτικός μηχανισμός   

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη συντελεσμένη καταστροφή, ο δημόσιος λόγος, και ιδιαίτερα ο τηλεοπτικός ( ο πολιτικός και συνδικαλιστικός λόγος θεωρείται ανύπαρκτος), επιδιώκει  να διαγράψει από τη μνήμη των πολιτών –πελατών όλους  εκείνους τους επιμέρους παράγοντες που συντέλεσαν στην οικονομική, πολιτική, κοινωνική και κυρίως πολιτισμική  κρίση. Φαίνεται ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ - ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

                          

    
Έφυγε από τη ζωή στις 30 οκτωβρίου 2013 η 37χρονη μητέρα και καθηγήτρια Μαρίνα Κεφάκη η οποία είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο με ένα γράμμα που είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα eimaimama.gr.
Η 37χρονη έφυγε απο τη ζωή έπειτα από μάχη με την επάρατη νόσο. Τα λόγια της συγκλονίζουν. Τόσο απλά, τόσο όμορφα, δείχνουν το μεγαλείο ψυχής της μάνας και καθηγήτριας.

“Είμαι άτυχη; Δεν νομίζω!
Με το Γιάννη, τον άνδρα μου, αποφασίσαμε να παντρευτούμε μετά από 10 χρόνια σχέσης, ταξιδιών, γλυκών και συναυλιών… Ο Νικόλας, ο σκοπός της επισημοποίησης όλων των προηγουμένων, μας προέκυψε αμέσως μετά.
Τον θήλαζα μέχρι 8 μηνών, όταν κατάλαβα ότι ένα εξόγκωμα έχει προβάλλει έντονα στο αριστερό μου στήθος. Ένας ηλίθιος γιατρός με καθυστέρησε για καιρό, καθώς στους συνεχόμενους υπερήχους υποστήριζε, κάθε φορά, ότι πρόκειται για φλεγμονή, κάτι σαν μαστίτιδα..
Εν τέλει, η γυναικολόγος μου με έστειλε σε μαστολόγο-ογκολόγο και διαγνώστηκα με καρκίνο στο στήθος. Λίγο αργότερα ανακαλύψαμε ότι αυτό συνοδευόταν και με μετάσταση στο συκώτι. Στη βάπτιση του γιού μου δεν είχα μαλλιά, φρύδια, ματόκλαδα και είχα κάνει μόνο μια χημειοθεραπεία. Αφού ολοκλήρωσα με επιτυχία όλους τους κύκλους, ακολούθησε ολική μαστεκτομή.
Από την περίοδο αυτή, τη βρεφική του Νικόλα, δεν έχω συγκρατήσει τίποτα άλλο από τη χαρά! Δεν μπορώ να ανακαλέσω παρά μόνο πόσο τυχερή ένιωθα που παντρεύτηκα τον ιδανικό, για μένα άνδρα και γέννησα ένα υγιές πανεμορφουλάκι…! Τη βάπτιση την «κατασκεύασα» εξολοκλήρου εγώ και ήμουν πολύ απασχολημένη για να ασχοληθώ με ματαιοδοξίες..
Έβαζα την περούκα μου, έβαφα τα μάτια μου και έξω…!
Για ενάμιση χρόνο ήμουν υγιής… Πέρυσι έμαθα ότι εμφανίστηκε νέα μετάσταση στο συκώτι. Αυτό ήταν too much….! Είχα καμμένες φλέβες και έκανα εννέα επεμβάσεις για εγκατάσταση φλεβοκαθετήρα, έξι μέρες στην ογκολογική λόγω φλεγμονής και υψηλού πυρετού, είχα τάσεις αυτοκαταστροφής, απογοήτευση, θυμό και θλίψη, πολλή θλίψη..
Ναι, νιώθω κούραση και πόνο, πολλές φορές, το ένα μου βυζάκι είναι λίγο σιλικονάτο και δε θα ταίσει άλλο παιδάκι, ο Νικόλας θα είναι μοναχοπαίδι και δε θα φτιάξω και ένα ροζ δωμάτιο, όπως επιθυμούσα, αλλά είμαι χαρούμενη, ήρεμη, μάνα, σύζυγος, φίλη, κόρη και αδερφή. Και σύντομα θα γίνω και θεία! Αμα έχεις τόσους ρόλους, πώς να απέχεις από τη ζωή σου;
Με λες άτυχη; Δε νομίζω…”

Πηγή:http://www.koutipandoras.gr

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ: Ένα παιδικό τραγούδι με δραματική προϊστορία- επίκαιρο

Άρθρο του Γ. Μαργαρίτη, καθηγητή Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας στο ΑΠΘ με τίτλο « ΟΙ “Διαθέσιμοι” ή οι Ναυαγοί της Μέδουσας», που δημοσιεύθηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ  τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.

Το απολυταρχικό καθεστώς θέλησε να ξεχαστεί ετούτη η δυσάρεστη υπόθεση και εξέδωσε και τα σχετικά διατάγματα και τις σχετικές ερμηνείες για τις πράξεις των αρχόντων. Αντίθετα με τις επιθυμίες του ηγεμόνα και των υποτακτικών του όμως, το ναυάγιο της «Μέδουσας» έγινε η πιο διάσημη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά. Καθώς οι πράξεις του καθεστώτος απαγορευόταν να σχολιαστούν στις εφημερίδες ή στους δρόμους, η τέχνη ανέλαβε το δύσκολο μέρος. Ο μεγαλύτερος ίσως των ζωγράφων της εποχής, ο Ζερικό, φιλοτέχνησε έναν αριστουργηματικό πίνακα που από το μέγεθός του μόνο (7 επί 5 μέτρα) έδειχνε την πρόθεσή του να κραυγάσει για τις ανομίες του καθεστώτος. Πρόκειται για τη «Σχεδία της Μέδουσας», που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Επειτα την υπόθεση ανέλαβε ο λαός. Ολοι μας θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια το παιδικό αθώο τραγουδάκι που μιλά για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο. Στο οποίο, όπως λέει η ελληνική μετάφραση των γαλλικών στίχων, σε πεντ’-έξι εβδομάδες σωθήκαν «όλες, όλες, όλες οι τροφές». Και η τρομερή επωδός: «Και τότε ρίξανε τον κλήρο… να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…» Στα ανέμελα παιχνίδια όποιας ή όποιου ακουγόταν το όνομα -«και ο κλήρος πέφτει στην ή στον…»- περνούσε μια μικρή δοκιμασία ολότελα δυσανάλογη με την ανάλογη περιπέτεια των ναυαγών της σχεδίας, αυτούς όντως τους έτρωγαν οι απελπισμένοι πλησίον τους…

Και έτσι για δύο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- τα παιδιά όλου του κόσμου για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους, για τον πλήρη ευτελισμό της κοινωνικής λειτουργίας και της ανθρώπινης ζωής που ξεπήδησε από τη ματαιοδοξία του τυραννικού καθεστώτος. Στίγμα ανεξίτηλο για τα καθεστώτα που υπηρετούν τον πλούτο και την αυταρέσκεια των ολίγων σε βάρος της αξιοπρέπειας και της ζωής των πολλών.

Μέρες του Οκτωβρίου 2013 που ζούμε, όπως τις ζούμε, στη ναυαγισμένη Ελλάδα. Στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στην κοινωνική πρόνοια, οι εργαζόμενοι ρίχνουν τον κλήρο να «δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί». Στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα μαγαζιά, στις επιχειρήσεις ο κλήρος πέφτει καθημερινά, αφήνοντας ολοένα και λιγότερους για τις αυριανές κληρώσεις.

Ποιος ασήμαντος, δουλικός στους ισχυρούς, αγέρωχος στους αδύναμους, κυβερνήτης μάς φόρτωσε όλον τον ελληνικό λαό σε μια σχεδία και μας εγκατέλειψε στον ωκεανό χωρίς τρόφιμα και νερό; Ποιο ασήμαντο βρόμικο καθεστώς, υπερφίαλο χάρη σε ξένες εξουσίες και ξένες τράπεζες, ολότελα αδιάφορο για τα πάθη του λαού του μας γύρισε πίσω σε καιρούς κανιβάλων; Ποια άρχουσα τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της παρουσία και παραμονή στα σαλόνια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έκανε την τραγική ιστορία της «Μέδουσας» μέρος της δικής μας ζωής; Γιατί ηχεί επίκαιρα, άλλοτε αφιερωμένος στις διακοπές και τη σχόλη, ο στίχος «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…/να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»;

Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; Οτι τάχα μου, σε αντίθεση με τους ναυαγούς της «Μέδουσας», εμείς ρίξαμε τον κλήρο με «κριτήρια» και «μόρια» – πολιτισμένα δηλαδή; Οτι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Οτι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;

Ετούτο το καθεστώς που μας έλαχε, ετούτη η άρχουσα τάξη που μας κυβερνά ολοένα και φέρνει πιο κοντά το απόλυτο δίλημμα: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Εάν είναι έτσι, ας μη ζήσει λοιπόν. Ετούτο το φθινόπωρο, την άνοιξη που ακολουθεί, ας προετοιμάσουμε, ας ζήσουμε και εμείς το δικό μας 1830. Την εξέγερση η οποία θα σαρώσει τους άθλιους που εμφανίζονται ως ηγέτες της χώρας μας και ταγοί του λαού μας αλλά και όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς –κρυμμένοι– και κανοναρχούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια τους τη μοίρα του λαού μας.

Δεν μας αξίζει η τύχη των ναυαγών της «Μέδουσας».

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Το θαυματουργό νερό που θεράπευε τον καρκίνο!! (η διδακτική ιστορία του Γιώργου Καματερού

                                                  



 Η σημερινή ανάρτηση αναφέρεται σε ένα γεγονός που συγκλόνισε την Ελλάδα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σκοπός αυτής της αναφοράς είναι να θυμίσει στους μεγαλύτερους την ατομική και συλλογική μας στάση απέναντι στον κάθε επιτήδειο.                     

Το πρωί της 9ης Φεβρουαρίου του 1976 οι αγουροξυπνημένοι Αθηναίοι διαβάζουν έκπληκτοι στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων μια συνταρακτική είδηση: ένα θαυματουργό υγρό προερχόμενο από μια μυστική (;) και ραδιενεργή πηγή της Κω, είναι πολύ πιθανό να θεραπεύει τον καρκίνο. Όπως είναι φυσικό, η είδηση σκάει σαν «βόμβα». Οι εφημερίδες δίνουν τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με την συγκλονιστική αυτή «ανακάλυψη»: «εφευρέτης» είναι ο 36χρονος δικηγόρος (!) από την Κω, Γιώργος Καματερός και κύριος συνεργάτης του ο επιχειρηματίας Κωνσταντίνος Γράτσος.
Η φημολογία για την ύπαρξη αυτού του θαυματουργού «νερού» είχε αρχίσει από καιρό και όπως αποδείχθηκε αργότερα, την είχαν καλλιεργήσει οι ίδιοι οι «εφευρέτες».
Η αγωνία χιλιάδων απλών ανθρώπων ήταν φυσικό να αποτελέσει το προσφορότερο έδαφος για τη γιγάντωση του φαινομένου.
Από την πλευρά του, σημαντική μερίδα του Τύπου, με προεξάρχουσα τη μεγάλη και ιστορική απογευματινή εφημερίδα «Τα Νέα», διέκρινε στην υπόθεση τα στοιχεία εκείνα του «λαϊκού αναγνώσματος» που θα τόνωναν τις κυκλοφορίες. Έτσι, ένα μπαράζ συγκλονιστικών «αποκαλύψεων» άρχισε… Από τις πρώτες ημέρες, απίθανα ρεπορτάζ βλέπουν στο φως της δημοσιότητας: ασθενείς (μεταξύ τους oι ηθοποιοί Νίκος Σταυρίδης, η Γκιζέλα Ντάλι κ.α.) δηλώνουν πως με το νερό θεραπεύτηκαν όχι μόνο από τον καρκίνο αλλά και από πάσης φύσεως νόσο, δημοσιεύονται μέχρι και ακτινογραφίες ασθενών προκειμένου να καταστεί σαφέστερη η θεαματική βελτίωση της υγείας τους, έγκριτοι (;) γιατροί και πυρηνικοί φυσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό καταθέτουν την επιστημονική τους άποψη, ενώ την ίδια στιγμή οι τίτλοι των περισσότερων εφημερίδων σχετικά με το θέμα καταλαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερο χώρο, για να καταλήξουν μετά την πρώτη εβδομάδα σε οκτάστηλους.
Την ίδια στιγμή, ο Γ. Καματερός σε συνέντευξη Τύπου ανακοινώνει τα «επιστημονικά» του πορίσματα, διευκρινίζοντας πως τα «μυστικά» της ανακάλυψής του θα τα διαχειριστεί όπως νομίζει ο ίδιος καλύτερα, ενώ τονίζει πως θα ταξιδέψει και στο εξωτερικό για να «γνωρίσει το νερό σε όλο τον κόσμο». Παρά το εξόφθαλμο παραλογισμό των δηλώσεών του αλλά και της εν γένει ιστορίας, ο Τύπος τροφοδοτεί καθημερινά την απόγνωση του απελπισμένου κοινού που «ρουφά», κυριολεκτικώς, κάθε σχετική είδηση. Οι κυκλοφορίες των περισσότερων εφημερίδων εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη, φτάνοντας (ορισμένες μέρες) στον αστρονομικό αριθμό των 500.000 φύλλων, πανελλαδικώς.
Ο «παροξυσμός» του κόσμου, σε όλη την Ελλάδα, φτάνει στο κατακόρυφο. Στις 17 Μαρτίου 1976, ο 46χρονος Κ. Μητράκης συνθλίβεται κάτω από τις ρόδες βυτιοφόρου φορτηγού που μοίραζε το «νερό» στην περιοχή των Βριλησσίων. Την επομένη ημέρα, η εφημερίδα «Η Απογευματινή» έχει κεντρικό τίτλο: «Σκοτωμός για το νερό» (!) Είναι το αποκορύφωμα της αθλιότητας… Μέχρι και ο γνωστός συγγραφέας Β. Βασιλικός καταθέτει τις εντυπώσεις του από «ρεπορτάζ» που έκανε «ανάμεσα στο πλήθος που περιμένει με τις ώρες στην ουρά για ένα μπουκάλι “νερό”» καταγράφοντας «την αγωνία και την ελπίδα». Την ίδια μέρα, το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας, κάτω από την πίεση της «κοινής γνώμης» και του Τύπου, ανακοινώνει πως θα αρχίσουν πειράματα για το “νερό”.
                         

Το θέμα φαίνεται να παίρνει νέες διαστάσεις, όταν το φιάσκο αποκαλύπτεται και μάλιστα από τον ίδιο τον Γ. Καματερό. Τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες (!) της 25ης προς την 26η Μαρτίου καλεί στο γραφείο του τους εκπροσώπους του Τύπου για να τους ανακοινώσει νέα στοιχεία, ενώ ο ίδιος εμφανίζεται με ένα πιστόλι στη ζώνη του. Η υπόθεση εξελίσσεται σε τραγέλαφο. Ο Γ. Καματερός μοιράζει κόκκινα τριαντάφυλλα, μπουκαλάκια με το «θαυματουργό “νερό”» και φακελάκια με… ραδιενεργή ζάχαρη. Δείχνει στους δημοσιογράφους κάποιους ακατάληπτους μαθηματικούς τύπους και δηλώνει πως «κρατάει όλο τον κόσμο στο χέρι του», ότι «θα καταργήσει κάθε εξουσία και θα την αντικαταστήσει με αγάπη», πως «θα σφάξει όλους τους βουλευτές» (!), ενώ χαρακτηρίζει «βλάκα» τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή. Ο παραλογισμός είναι τόσο προφανής που κανένα δημοσιογραφικό τέχνασμα δεν μπορεί να τον συγκαλύψει. Το θέμα «ξεφουσκώνει» και μαζί κατρακυλούν οι κυκλοφορίες των εφημερίδων.
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Γ. Καματερός (δια)φεύγει για την Ιταλία. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο 36χρονος δικηγόρος «φυγαδεύτηκε» στη γειτονική χώρα από μεγάλο εκδότη απογευματινής εφημερίδας, η οποία πρωταγωνίστησε στη διόγκωση του όλου θέματος, προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες αποκαλύψεις για το ρόλο του, αλλά και να προληφθεί τυχόν δικαστική παρέμβαση. Πάντως, τον Οκτώβριο του 1976 θα καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 8 μηνών (με αναστολή) για «αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος» και κατόπιν θα φύγει στο εξωτερικό, όπου χάνονται τα ίχνη του.Το θέμα σιγά-σιγά ξεχνιέται και η ελληνική κοινωνία επανέρχεται στους φυσιολογικούς της ρυθμούς.
Στις 6 Μαΐου 1998, σε ηλικία 58 ετών, ο Γ. Καματερός αυτοκτόνησε στο μαγαζί του αδελφού του στην Κω και σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες αιτία ήταν τα μεγάλα χρέη που είχε απέναντι σε ιδιώτες και τράπεζες. Πάντως, τα δημοσιεύματα της εποχής έκαναν λόγο για σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε για αρκετά χρόνια ο Γ. Καματερός, ο οποίος παλαιότερα είχε νοσηλευτεί και σε ψυχιατρική κλινική της Αθήνας.

Πηγή:http://www.istorikathemata.com/2011/07/blog-post_11.html