ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ: Η Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ

                          Η εικόνα που μας αγγίζει.......

 Περάσαμε πιὰ τὸ πέλαγος τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Καὶ τώρα στεκόμαστε μπροστὰ στὴ θύρα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὁποῦ ὀνομάζεται Μεγάλη ὄχι γιατί εἶναι μεγαλύτερη, ἢ ἔχει περισσότερες μέρες, ἀλλὰ «ἐπειδὴ μεγάλα ἡμῖν γέγονεν ἐν αὐτῇ παρὰ τοῦ Δεσπότου κατορθώματα. Καὶ γὰρ ἐν αὐτῇ τῇ ἑβδομάδι τῇ Μεγάλῃ, ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἡ χρονία τοῦ διαβόλου κατελύθη τυραννίς· ὁ θάνατος ἐσβέσθη· ὁ ἰσχυρὸς ἐδέθη· τὰ σκεύη αὐτοῦ διηρπάγη· ἁμαρτία ἀνηρέθη· ἡ κατάρα κατελύθη· ὁ Παράδεισος ἀνεώχθη· ὁ Οὐρανὸς βάσιμος γέγονεν· ἄνθρωποι ἀγγέλοις ἀνεμίγησαν· τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ ἤρθη· τὸ θριγγίον περιηρέθη· ὁ τῆς εἰρήνης Θεὸς εἰρηνοποίησε τὰ ἄνω καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς· διὰ τοῦτο Μεγάλη καλεῖται Ἑβδομάς».

Ὄντως φοβερὰ αὐτῆς τῆς ἑβδομάδος τὰ Μυστήρια! Ὅλη ἡ ποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὅλη ἡ δόξα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα πηγάζουν. Ἀπ᾿ τὸν καιρὸ πού, μαθητούδια ἀκόμη, παίρναμε ἀπ᾿ τὸ ζεστὸ χέρι τῆς μάνας μας τὴ σύνοψη καὶ τὸ κερί, ποὺ καθὼς ἦταν ἁγνὸ μοσκοβολοῦσε σὰν λιβάνι ὅταν ἔκαιγε, καὶ πηγαίναμε στὶς ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου, ἢ στὶς Μεγάλες Ὧρες τῶν Παθῶν, τῆς Μεγ. Πέμπτης καὶ τῆς Μεγ. Παρασκευῆς, ὅπου κλαίγαμε ἀπὸ καρδιᾶς μπρὸς στὸν Ἐσταυρωμένο, καθὼς ἀποθέταμε μὲ τρέμοντα δάχτυλα τὰ παρθενικὰ ἀγριολούλουδα, ποὺ μὲ μίαν ὁλόζεστη λαχτάρα τρέχαμε νὰ μάσουμε στοὺς κήπους καὶ στὰ χωράφια· ἀπ᾿ τὰ μικρά μας ἐκεῖνα χρόνια, ποὺ προσμέναμε νά ῾ρθει ἡ ἑβδομάδα τῶν Παθῶν, γιὰ νὰ δεχτοῦμε ὕστερα καὶ τὴν Ἀνάσταση, μέχρι τὰ γηρατειά μας τὰ βαθιά, αὐτὴ ἡ Ἑβδομάδα εἶναι ποὺ μᾶς κρατάει συντροφιὰ μὲ τὸν πόνο της, μὲ τὰ δάκρυά της, μὲ τὴ λύπη της, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ ἀκολουθεῖ.

Κι αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη φιλοσοφία τῆς ζωῆς, ποὺ ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας τὴν δίνει μὲ τὸν πιὸ ὡραῖο, ἁπλὸ καὶ κατανυκτικὸ τρόπο στὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι αὐτὴ ἡ φιλοσοφία, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ θεολογία τοῦ Σταυροῦ, δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ κανεὶς νὰ τὴν ἀφομοιώσει καὶ νὰ τὴν κατανοήσει ἔξω ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ περίβολο, ἔξω ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὁ Σταυρὸς ἢ ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα γίνεται λογοτεχνία, γίνεται θέατρο ἢ κινηματογράφος, γίνεται στοχαστικὴ διάλεξη ἢ δημοσιογραφικὸ ἄρθρο, γίνεται εὐκαιρία γιὰ νὰ δοκιμάσει κανεὶς τὶς ἱκανότητές του μ᾿ ἕναν τρόπο – ὁποιοδήποτε – ἐπάνω σ᾿ ἕνα σοβαρὸ θέμα. Καὶ μόνο μέσα ἀπὸ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ φτάσει στὴν κορφὴ τῆς πνευματικῆς φιλοσοφίας καὶ στὴ δόξα τῆς Ἀναστάσεως, ἀνεβαίνοντας τὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ καὶ περνώντας πνευματικὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἀγωνία τῆς Σταυρώσεως.

Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός, ὅλη τὴν Ἑβδομάδα ἔχει ἕνα μεγάλο δρόμο νὰ ὁδοιπορήσει. Μεγάλο, ὄχι μὲ τὶς ἐξωτερικές, ἀλλὰ μὲ τὶς ἐσωτερικὲς διαστάσεις. Ἕνα δρόμο, ποὺ περπάτησε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ναί, κι ἂς μὴ φανεῖ σὲ κανέναν αὐτὸ τὸ πράγμα παράδοξο. Ἂν δὲν «συμπορευθῶμεν αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶμεν», δὲν θὰ μπορέσουμε οὔτε τὴ Μεγαλοβδομάδα νὰ νιώσουμε, οὔτε καὶ στὴν Ἀνάσταση νὰ φτάσουμε μαζί του. Σ᾿ αὐτὸ τὸ δρόμο, ποὺ βρίσκεται πάντα κάτω ἀπ᾿ τὴ σκιὰ τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἀντικρύζει στὸ βάθος τὸ φωτεινὸ λόφο τῆς Ἀναστάσεως, οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔβαλαν μερικὰ σημάδια σὰν ὁρόσημα, ποὺ μᾶς βοηθοῦν κι αὐτὰ μ᾿ ἕναν εἰδικὸ τὸ καθένα τρόπο, γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό μας.

Τὴ Μεγάλη Δευτέρα, μετὰ τὸ Κοντάκιο καὶ τὸν Οἶκο τῆς ἡμέρας, θ᾿ ἀκούσουμε μαζὶ μὲ τὸ σύντομο συναξάρι, αὐτὸ τὸ ὑπόμνημα: «τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ παγκάλου καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταρασθείσης συκῆς». Δοξάζεται καὶ τιμᾶται ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ, γιατί «τῆς Αἰγυπτίας τότε ταῖς ἡδοναῖς μὴ δουλεύσας», ἐσκλαβώθηκε μὲν κατὰ τὸ σῶμα, ἀλλὰ κατὰ τὴν ψυχὴ ἔμεινε ἀδούλωτος, ὁ ἀοίδιμος καὶ σώφρων, καὶ ἔτσι ἀξιώθηκε νὰ γίνει κυρίαρχος ὅλης τῆς Αἰγύπτου. «Ὁ Θεὸς γὰρ παρέχει τοῖς δούλοις αὐτοῦ στέφος ἄφθαρτον». Ἡ κατάρα ἔπειτα τῆς ἄκαρπης συκιᾶς, μᾶς λέει ν᾿ ἀποφεύγουμε τὸ πάθος καὶ νὰ κάνουμε ἔργα καὶ καρποὺς πνευματικούς, γιὰ νὰ μὴ μᾶς εὕρῃ ὁ Χριστὸς μὲ φύλλα μοναχὰ σὰν ἔρθει, καὶ μᾶς δείξει τὴ φωτιά, σὰν μοίρα ἀναπόφυγη τῶν ἀκάρπων μας δέντρων.

Τὴ Μεγάλη Τρίτη θ᾿ ἀκούσουμε: «τῆς τῶν δέκα παρθένων παραβολῆς μνείαν ποιούμεθα», δηλ. τῶν πέντε φρονίμων καὶ τῶν πέντε μωρῶν παρθένων, μὲ τὶς διδακτικὲς λαμπάδες τους. Μᾶς συμβουλεύει κ᾿ ἐδῶ μὲ ὕμνους ἐξαίσιους ἡ Ἐκκλησία μας, «νὰ σπουδάσωμεν νὰ ἀνάψωμεν τὰς νοητὰς λαμπάδας τῶν ψυχῶν μας, ὡς αἱ φρόνιμοι ἐκεῖναι παρθένοι. Διατί; Ἵνα μὲ τὸ λαμπρὸν φῶς τῶν λαμπάδων μας καὶ μὲ ὕμνους πνευματικούς, συναπαντήσωμεν τὸν ἀθάνατον νυμφίον τῶν ψυχῶν, δηλαδὴ τὸν Δεσπότην μας Ἰησοῦν Χριστόν, ὅστις θὰ ἔλθει ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ κόσμου, διὰ νὰ ἐμβάσει τὰς δρονίμους ψυχὰς μέσα εἰς τὸν οὐράνιον νυμφώνα τῆς ἀϊδίου τρυφῆς τεσ καὶ βασιλείας».

Τὴ Μεγάλη Τετάρτη: «τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρῳ πόρνης γυναικὸς μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρὸν τοῦτο γέγονεν». Ποιὸς δὲν δακρύζει, ὅταν σκεφθεῖ ὅτι, ἐνῶ ὅλοι ἁμαρτάνουμε (καὶ πολλὲς φορὲς βαρύτερα ἀπὸ τὴν πόρνη) ὡστόσο δὲν ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμά της, γιὰ νὰ σβήσουμε μὲ δάκρυα μετανοίας τὸ χειρόγραφο, ποὺ εἶναι φορτωμένο μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Τὴ Μεγάλη Πέμπτη «ἑορτάζομεν τὸν Ἱερὸν Νιπτῆρα, τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον, τὴν ὑπερφυᾶ προσευχὴν καὶ τὴν Προδοσίαν». Ἡ κυριαρχοῦσα μορφὴ – αἰώνιο σύμβολο σκότους συνειδήσεως καὶ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν – εἶναι ἡ προδοτικὴ ὄψη τοῦ Ἰούδα.

Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ «τὰ Ἅγια καὶ Σωτήρια καὶ Φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν».

Καὶ τὸ Μέγα Σάββατον «τὴν Θεόσωμον Ταφὴν καὶ τὴν εἰς ᾍδου κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν».

Εἴπαμε, ὅτι πίσω ἀπὸ τὰ μαρτύριο καὶ τὸ Πάθος τῆς Σταυρώσεως, ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς βλέπει πάντοτε τὸ γλυκὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸν ἐμποδίζει νὰ ἰδεῖ τὰ Πάθη μέσα σ᾿ ἕνα ζοφερὸ καὶ καταλυτικὸ σκοτάδι. Ὁ ὀρθόδοξος – καὶ ὁ Ἕλληνας ἰδιαίτερα, ποὺ πέρασε τόσα καὶ τόσα πάθη μέσα στὴ μακραίωνη πορεία τῆς ἱστορίας του – εἶναι ντυμένος μὲ τὸ ζεστὸ ἔνδυμα τῆς χαρμολύπης. Πάσχει καὶ ὑποφέρει, ἀλλὰ ὄχι μὲ ἀσυγκράτητο σαρκικὸ πόνο. Ἡ πνευματικὴ φιλοσοφία τοῦ Σταυροῦ, αὐτὲς τὶς ἡμέρες εἰδικώτερα, πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἐπιούσιος ἄρτος μας, ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς μας. Ἰδοὺ πῶς βλέπουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας τὸ Σταυρὸ καὶ τὸ μυστήριο τῆς Σταυρώσεως.

Ὁ ἀκάνθινος στέφανος φανέρωσε ὅτι ὁ Κύριος ἐξάλειψε τὴν κατάρα ποὺ ἔλαβε ἡ γῆ, νὰ βλαστάνει ἀγκάθια καὶ τριβόλια καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς ἀφάνισε τὶς μέριμνες καὶ τὶς ὀδύνες τῆς παρούσης ζωῆς.

«Ἐξεδύθη τὰ ἱμάτια καὶ ἐνεδύθη τὴν πορφύραν, διὰ νὰ ἐκδύσει τοὺς δερματίνους χιτῶνας τῆς νεκρώσεως, ὁποῦ ἐφόρεσεν ὁ Ἀδὰμ μετὰ τὴν παράβασιν. Κάλαμον ἔλαβεν ὁ Κύριος εἰς τὴν δεξιάν, ὡς σκῆπτρον, διὰ νὰ θανατώσει τὸν ἀρχαῖον ὄφιν καὶ δράκοντα· ἔλαβε κάλαμον, διὰ νὰ σβήσει τὸ χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἔλαβε τὸν κάλαμον διὰ νὰ ὑπογράψει βασιλικῶς, μὲ τὸ κόκκινον αἷμα του, τὸ γράμμα τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, καθότι καὶ οἱ βασιλεῖς μὲ κόκκινον κιννάβαρι ὑπογράφουσιν».

»Εἰς τὸ ξύλον ἐσταυρώθη, διὰ τὸ ξύλον τῆς γνώσεως. Ἔλαβε τὴν γεῦσιν τῆς χολῆς καὶ τοῦ ὄξους, διὰ τὴν γλυκείαν γεῦσιν τοῦ καρποῦ τοῦ ἀπηγορευμένου. Ἔλαβε τὰ καρφία διὰ νὰ καρφώσει τὴν ἁμαρτίαν. Ἅπλωσε τὰς χεῖρας εἰς τὸν Σταυρόν, διὰ νὰ ἰατρεύσει τὸ ἅπλωμα τῶν χειρῶν τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ὁποῦ ἐποίησαν εἰς τὸ ἀπηγορευμένον ξύλον, καὶ διὰ νὰ ἑνώσει τὰ μακρὰν διεστῶτα, ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους, οὐράνια καὶ ἐπίγεια. Ἔλαβε τὸν θάνατον, διὰ νὰ θανατώσει τὸν θάνατον. Ἐτάφη, διὰ νὰ μὴ στρεφώμεθα πλέον ἡμεῖς εἰς τὴν γῆν, ὡς τὸ πρότερον...».

»Ἐσκοτίσθησαν οἱ φωστῆρες, διὰ νὰ φανερώσουν ὅτι πενθοῦσι τὸν Σταυρωθέντα. Αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, διότι ἔπασχεν ἡ πέτρα τῆς ζωῆς. Εἰς τὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ ἀνέβη, διὰ τὸ πτῶμα ὁποῦ ἔπαθεν ὁ Ἀδάμ. Καὶ τελευταῖον ἀνέστη, διὰ τὴν ἰδικήν μας ἀνάστασιν!».

Ὤ! Εὐτυχισμένοι καὶ τρισμακάριοι, ὅσοι μπορέσουν ν᾿ ἀφήσουν τὶς βιοτικές τους μέριμνες αὐτὲς τὶς μέρες, κι ἀρχίσουν ἀπὸ τώρα, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὥρα κιόλας, τὴν εὐλογημένη πορεία δίπλα στὸν πορευόμενο πρὸς τὸ Πάθος Χριστό! «Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, συμπορευθῶμεν αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι᾿ αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς», «ἵνα μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».

Καθηγητὴς Παντελὴς Πᾶσχος

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/explanatory/pantelhs_pasxos_eisagwgh_megalh_ebdomada.htm

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ: ΜΠΟΡΙΣ ΤΖΟΝΣΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΟΝΔΙΝΟΥ- ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ

               
    ΜΠΟΡΙΣ ΤΖΟΝΣΟΝ, 49 ετών, Δήμαρχος του Λονδίνου από το 2008, πολιτικός προσκείμενος στο κυβερνών Συντηρητικό Κόμμα της Βρετανία, πρώην διευθυντής και αρθρογράφος του πολιτικού περιοδικού The Spectator


Πληθωρικός χαρακτήρας και με γλώσσα ασυμμάζευτη. Δεν χάνει ευκαιρία να υπερηφανεύεται για «την λαμπρή μόρφωση» που έλαβε στο Ευρωπαϊκό Σχολείο των Βρυξελλών, στο φημισμένο Ίτον της Αγγλίας, και βεβαίως στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όπου παρακολούθησε Κλασικές Σπουδές. Επίσης, διατείνεται ότι έχει «εξαιρετικά υψηλό IQ», δηλαδή Δείκτη Νοημοσύνης. Όμως, όλα αυτά λίγο τον βοήθησαν να απαντήσει σωστά σε μία πολύ απλή ερώτηση που του απηύθυνε τηλεφωνικά ένας δημότης και ακροατής του κοινοτικού ραδιοφωνικού σταθμού του Λονδίνου (LBC), στον οποίο ο Τζόνσον ήταν φιλοξενούμενος. Η ερώτηση ήταν «πόσο κάνει το εισιτήριο του μετρό από τον σταθμό του Angel στον σταθμό του London Bridge»?

Ηθικό δίδαγμα: για να είσαι καλός δήμαρχος, και κατ’ επέκταση καλός πολιτικός, δεν αρκεί να έχει αποφοιτήσει από τα καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια. Πρέπει να ξέρεις πόσο κοστίζει ένα εισιτήριο με το τρένο, ένας καφές σε μια καφετέρια, μιας ώρας ιδιαίτερο μάθημα σε φροντιστήριο, τρείς ώρες αναμονής για μία απλή εξέταση σε δημόσιο νοσοκομείο…

Πηγή:filoftero.gr

ΟΤΑΝ Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΕΛΟΥΣΕ ΥΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ

31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1946: ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

31 Μαρτίου1946 διεξάγονται στην Ελλάδα οι πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, από τις οποίες απέχει το ΚΚΕ. Το Λαϊκό Κόμμα κερδίζει 250 έδρες, ενώ η χώρα μπαίνει σε τροχιά εμφυλίου πολέμου. Οι εθνικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 ήταν οι πρώτες εκλογές στη χώρα μας, μετά το 1936. Είχαν μεσολαβήσει η δικτατορία Μεταξά, το έπος του ’40, η Κατοχή, η Αντίσταση, η Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Αποδείχτηκαν μοιραίες, επειδή η έλλειψη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, οι επιπτώσεις του οποίου ταλαιπώρησαν τη χώρα για τα επόμενα τριάντα χρόνια.

Στις αρχές του 1946 την Ελλάδα κυβερνά ο κεντρώος Θεμιστοκλής Σοφούλης. Με την προτροπή των Άγγλων προκηρύσσει εκλογές για τις 31 Μαρτίου. Τα ΕΑΜικά κόμματα, με επικεφαλής το ΚΚΕ και οι αριστεροί φιλελεύθεροι υπό τον Γεώργιο Καφαντάρη αντιδρούν. Ζητούν δίμηνη αναβολή και εγγυήσεις, επειδή θεωρούν τις εκλογές σημαδεμένες υπέρ της δεξιάς, η οποία είχε εξαπολύσει ένα κύμα «λευκής τρομοκρατίας» στη χώρα, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΑΜ. Στο στόχαστρο των ακροδεξιών ομάδων ήταν όχι μόνο οι αριστεροί πολίτες, αλλά και οι κεντρώοι αντιμοναρχικοί.

Δεν εισακούονται και τελικά το ΚΚΕ, που φλερτάρει με την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας, και η κεντροαριστερά θα ανακοινώσουν αποχή από τις εκλογές. Στις εκλογές θα λάβουν μέρος μόνο δεξιοί και κεντρώοι πολιτικοί σχηματισμοί. Οι παλιοί αντίπαλοι της προπολεμικής περιόδου είναι παρόντες, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Το φιλομοναρχικό Λαϊκό Κόμμα, συμπαγές και ενωμένο, αποτελεί τον άξονα της δεξιάς συμμαχίας «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων», ενώ το Κόμμα των Φιλελευθέρων, που ίδρυσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι διασπασμένο σε έξι τμήματα (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων, Μεταρρυθμιστικόν Κόμμα, Κόμμα Βενιζελικών Φιλευθέρων, Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, Κόμμα των Φιλελευθέρων και οι Φιλελεύθεροι του Καφαντάρη που απέχουν).

Το πρωί της 31ης Μαρτίου οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στις κάλπες με το άγγελμα ότι τα ξημερώματα κομμουνιστές αντάρτες υπό τον Καπετάν Μπαρούτα επιτέθηκαν στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου, με διαταγή του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Κατά τη συμπλοκή σκοτώθηκαν 9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες, που συμμετείχαν στη φρουρά των εκλογικών τμημάτων. Η επίθεση αυτή θεωρείται από πολλούς ως το προοίμιο του Εμφυλίου Πολέμου.

Οι εκλογές θα γίνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με αναλογικό εκλογικό σύστημα και θα τις κερδίσει η δεξιά και βασιλόφρων «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων» με το 55,12% των ψήφων. Οι δύο κεντρώοι σχηματισμού, «Εθνική Πολιτική Ένωσις» και «Κόμμα των Φιλελευθέρων», θα συγκεντρώσουν το 34,67% των ψήφων. Όσον αφορά στο ποσοστό της αποχής, που πρέπει να θεωρείται «πολιτική», οι απόψεις διίστανται, επειδή δεν ανακοινώθηκε ο αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων: Το ΚΚΕ την ανεβάζει στο 50%, οι διεθνείς παρατηρητές την κατεβάζουν στο 9,3%. Η αλήθεια πρέπει να βρίσκεται κάπου στη μέση. Νεώτερες έρευνες την υπολογίζουν γύρω στο 20-25%. Πολύ αργότερα, το ΚΚΕ θα κάνει την αυτοκριτική του και θα θεωρήσει μεγάλο πολιτικό λάθος την αποχή (Καθαίρεση Ζαχαριάδη το 1956, 8ο Συνέδριο του 1961).



Τα αποτελέσματα των εκλογών αυτών έχουν ως εξής:

• Εκλογικό Σύστημα : Απλή αναλογική με ευρεία περιφέρεια

• Εκλογικός νόμος : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε από τον Α.Ν. 1020/46 (ΦΕΚ 71/27-2-46)

• Εκλογικές περιφέρειες : 38

• Σύνολο υποψηφίων : 1.540

• Νόμιμος πληθυσμός : 7.232.543

• Ψήφισαν : 1.121.693

• Αποχή : 50% περίπου (Επίσημη Ανακοίνωση Υπουργείου Εσωτερικών, 3/4/1946 σε 3291 τμήματα- απέμεναν 107-ποσοστό αποχής: 51,5%)

Κόμματα Αρχηγοί Ψήφοι Έδρες

Αριθμός % +− % Αριθμός +−

1 Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων

Ιωάννης Θεοτόκης, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Στέφανος Στεφανόπουλος

610.995 55,12 206

α) Λαϊκό Κόμμα

Κωνσταντίνος Τσαλδάρης

- - 156

β) Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων

Στυλιανός Γονατάς

- - 38

γ) Μεταρρυθμιστικό Κόμμα

Απόστολος Αλεξανδρής

- - 5

δ) Πανελλήνιο Εθνικό Κόμμα

Αλέξανδρος Σακελλαρίου

- - 1

ε) Κόμμα Πατριωτικής Ενώσεως

Ηρακλής Μπάτσιος

- - 1

στ) Κόμμα Βασιλοφρόνων

Περικλής Λυκίδης

- - 3

ζ) Κόμμα Ανασυγκροτήσεως

Αθανάσιος Μαυροειδής

- - 0

η) Κοινωνική Ριζοσπαστική Ένωσις

;; - - 0

θ) Πολιτική ομάς "Εμπρός"

Δημήτριος Σφαέλλος

- - 1

ι) Εργατικό Κόμμα Ελλάδος

Αριστείδης Δημητράτος

- - 1

2 Εθνική Πολιτική Ένωσις

- 213.721 19,28 68

α) Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων

Σοφοκλής Βενιζέλος

- - 31

β) Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα

Γεώργιος Παπανδρέου

- - 27

γ) Εθνικό Ενωτικό Κόμμα

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

- - 9

δ) Σοσιαλιστική Ελληνική Ένωσις

Γρηγόριος Κασιμάτης

- - 1

3 Κόμμα Φιλελευθέρων

Θεμιστοκλής Σοφούλης

159.525 14,39 48

4 Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος

Ναπολέων Ζέρβας

66.027 5,96 20

5 Ένωσις Εθνικοφρόνων

- 32.538 2,94 9

α) Κόμμα Εθνικοφρόνων

Θεόδωρος Τουρκοβασίλης

- - 7

β) Λαϊκόν Αγροτικόν Κόμμα

Γεώργιος Παμπούκας

- - 2

6 Ένωσις Αγροτικών Κομμάτων

Αλέξανδρος Μυλωνάς

7.447 0,67 1

7 Συνδυασμοί ανεξάρτητων υποψηφίων - 12.036 1,09 2

8 Κόμμα "Χ" (Χιτών) Εθνικής Αντίστασης

Κωνσταντίνος Ευσταθόπουλος

1.848 0,17 0

9 Κόμμα Εθνικής Ενώσεως

Δημήτριος Παπαπολύζος

15 0,00 0

10 Πατριωτικόν Κόμμα Εφέδρων

Διοικούσα επιτροπή 63 0,00 0

11 Κοινωνικόν Κόμμα Ελλάδος

Διοικούσα επιτροπή 13 0,00 0

12 Χριστιανική Ορθόδοξος Παράταξις Ελλάδος

Διοικούσα επιτροπή 298 0,03 0

13 Αστικόν και Αγροτικόν Κόμμα Ιδιοκτησίας

Αχιλλέας Αντωνόπουλος

1.114 0,10 0

14 Μεμονωμένοι υποψήφιοι - 2.833 0,25 0

Έγκυρες ψήφοι 1.108.473 100,00 354

Άκυρα λευκά 13.220

Σύνολο 1.121.693
Πηγή για τα εκλογικά αποτελέσματα:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1946

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

          
Με τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις επιχειρήθηκε μια κατ΄ αρχήν προσέγγιση στους τρόπους και στις μεθόδους που ακολουθούνται για τη συγκρότηση των δημοτικών παρατάξεων, καθώς και μια προσπάθεια για τον εντοπισμό των ιδεολογικών τους χαρακτηριστικών. Τίθεται, όμως το ερώτημα, γιατί πρέπει να αποδίδεται τόσο μεγάλη σημασία σε αυτά τα ζητήματα, όταν μάλιστα είναι κοινό μυστικό ότι για πολλά χρόνια είχαμε αυτά τα φαινόμενα.

Η απαξίωση του θεσμού της αυτοδιοίκησης και η γενικευμένη δυσπιστία προς όλους και για όλα, μπορεί να θεωρηθεί ότι απαντά στο υποθετικό αυτό ερώτημα.

Συναφές είναι και το ερώτημα, τι μπορεί να γίνει ώστε να αλλάξει η κατάσταση προς όφελος του θεσμού.

Πολλά μπορούν και πρέπει να γίνουν προκειμένου να αποκτήσει ο θεσμός την αναγκαία αποδοχή, η οποία θα εκφράζεται με τη συμμετοχή των πολιτών, χωρίς εκβιασμούς και ανταλλάγματα.

Ως πρώτο βήμα, για την αλλαγή, είναι η έγκαιρη δημιουργία μιας δημοτικής παράταξης. Κατάλληλος χρόνος θεωρείται η αρχή κάθε νέας δημοτικής περιόδου.

Η χρονική αυτή συγκυρία κρίνεται κατάλληλη επειδή παρέχεται στον επικεφαλής της παράταξης αρκετός χρόνος (5 χρόνια) προκειμένου να βρει τους καταλληλότερους υποψήφιους, να μελετηθούν σε βάθος όλα τα θέματα και να διατυπωθούν οι αναγκαίες και συγκροτημένες προτάσεις. Παράλληλα, θα γίνονται δημόσιες παρεμβάσεις που θα αποσκοπούν στην εξεύρεση της προσφορότερης λύσης με το μικρότερο δυνατό οικονομικό κόστος.

Οι πολίτες που θα στελεχώνουν μια τέτοια παράταξη θα έχουν τον χρόνο να αποκτήσουν γνώσεις και πολιτική παιδεία, και έτσι θα γίνουν ενεργοί πολίτες από παθητικούς δέκτες ειλημμένων αποφάσεων.

Η πολύχρονη συνεργασία και δοκιμασία των μελών, θα προσδώσει στην παράταξη ιδεολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αναγκαία για τη συνοχή κάθε ομάδας.

Η συμμετοχή των μελών σε μια παράταξη, που έχει συγκροτηθεί στην αρχή της περιόδου, έχει ποιοτική διάσταση, επειδή η ένταξή τους σε αυτή δεν θα έχει γίνει με υποσχέσεις για πιθανά αξιώματα, ούτε κάτω από την πίεση του χρόνου, αλλά θα είναι αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης . επομένως η στάση τους στην επίλυση των προβλημάτων θα είναι προϊόν κριτικής σκέψης και ελεύθερης επιλογής. Ακόμη, θα στερήσει από τους παντοειδείς Πάτρωνες, την οποιαδήποτε επιρροή στον τρόπο επιλογής υποψηφίων μιας χρήσης.

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει την επόμενη των εκλογών να ξεκινήσει η προσπάθεια για δημιουργία δημοτικών παρατάξεων προκειμένου να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας στις δημοτικές εκλογές του 2019.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΛΟΓΟΣ

Στην αμέσως προηγούμενη γραφή έγινε αναφορά στη συνήθη μέθοδο που, κατά κανόνα, ακολουθούν οι υποψήφιοι δήμαρχοι προκειμένου να συγκροτήσουν μια δημοτική παράταξη.

Αν και η μέθοδος αυτή δεν αφορά στο σύνολο των υποψηφίων, ωστόσο αυτή περίπου είναι η γενική εντύπωση. Ασφαλώς υπάρχουν, και σήμερα ακόμη, άνθρωποι με αγωνιστικές περγαμηνές, που με την ιστορία τους κοσμούν τον θεσμό και, με τη στάση τους, διδάσκουν ήθος. Δυστυχώς όμως ο μακιαβελικός τρόπος, που χρόνια κυριαρχεί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, εξοβελίζει κάθε διαφορετική παρουσία και στον χώρο της αυτοδιοίκησης.

Ας επιχειρήσουμε όμως να σκιαγραφήσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που προβάλλονται ως συνεκτικά στοιχεία σε μια δημοτική παράταξη.

Πριν από μερικά χρόνια, το ιδεολογικό στοιχείο, όπως αυτό εκφραζόταν μέσα από θεσμούς συλλογικής έκφρασης ( κόμματα, συνδικάτα, σύλλογοι διαφόρων μορφών) ήταν το κατ εξοχήν κυρίαρχο κριτήριο για την επιλογή προσώπων που θα στελέχωναν τον συνδυασμό. Το κριτήριο αυτό, παρά τη σχετική αξία, εξασφάλιζε έστω και σε μικρό βαθμό μια ομοιογένεια. Σήμερα όμως δεν μπορεί να γίνει λόγος για κομματική ιδεολογία.



Ένα άλλο κριτήριο ήταν το τοπικό, δηλαδή το κοινό βίωμα μιας πόλης ή ενός χωριού. Αυτή την κοινή συνείδηση θα εξέφραζε, με την εκλογή του, υποψήφιος δήμαρχος ή ο πρόεδρος της κοινότητας.

Αν όμως αξιολογήσει κανείς το στοιχείο αυτό, ίσως το κατατάξει στα σημαντικότερα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, επειδή η μικρή ομάδα μιας περιοχής αισθανόταν ότι ανήκει σε μια ομάδα πολιτισμικά ομοιογενή και όχι απλώς μέλος μιας γεωγραφικής περιοχής..

Με τους διευρυμένους δήμους το στοιχείο αυτό υποχώρησε, αφού στα νέα σχήματα μπήκαν πολίτες από άλλους δήμους ,οι οποίοι θεωρούνται ξένοι ή ορθότερα επήλυδες, και επομένως οι μικρές τοπικές πληθυσμιακές ομάδες αισθάνονται αφυδατωμένες ιδεολογικά.

Εκτός από τα αμιγώς ιδεολογικά στοιχεία, υπήρχαν και εκείνα που είχαν να κάνουν με τα οικονομικά χαρακτηριστικά μιας τοπικής κοινωνίας. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν, η μορφολογία του εδάφους, η απασχόληση των κατοίκων, οι υπάρχουσες δομές και υποδομές, ήταν ορισμένα από τα κοινά προβλήματα που όφειλε ο υποψήφιος να προτείνει την επίλυσή τους.

Έτσι σήμερα, σε όσες περιπτώσεις οι υποψήφιοι καταφέρουν να βρουν πρόθυμους πολίτες για υποψηφίους, οι συνδυασμοί τους θα διακρίνονται από έλλειψη ισχυρών ιδεολογικών χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα τη βέβαιη υποταγή της ομάδας στις προσωπικές φιλοδοξίες του καθενός, όπου πάνω από όλα κυριαρχεί το πολιτικό και οικονομικό συμφέρον του ατόμου. Η φθορά και ίσως η διαφθορά κάποιων δημάρχων και, γενικότερα, των αιρετών έχει σαφώς απαξιώσει τον θεσμό στη συνείδηση των πολιτών. Και αυτή η παράμετρος θα πρέπει να ληφθεί υπόψη για την παρατηρούμενη απροθυμία των πολιτών στο να «εκτεθούν».

Αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθούμε μια διαμορφωμένη κατάσταση, αντίθετα μπορούμε να αλλάξουμε πολλά.

Κάποιες προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή στην επόμενη γραφή.

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ: ΦΤΙΑΞΕ ΚΑΙ ΣΥ ΜΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ

Τους τελευταίους μήνες του 2013, δειλά –δειλά, έκαναν την εμφάνισή τους οι υποψήφιοι δήμαρχοι, και από τις αρχές του 2014 σχεδόν κάθε ημέρα ανακοινώνεται και από μια υποψηφιότητα.. Όλοι ή σχεδόν όλοι παρουσιάζονται ως κομματικά «ανεξάρτητοι», και «αντι- μνημονιακοί» μακριά, δηλαδή, από κόμματα και μνημόνια, ενώ οι περισσότεροι είναι σκανδαλωδώς ευνοημένοι από τα πάλαι ποτέ ισχυρά κομματικά πρόσωπα.


Πολλοί από αυτούς, χρησιμοποιώντας την κομματική ιδιότητα, (είχε πέραση για πολλές δεκαετίες) γίνονταν αναγνωρίσιμοι παράγοντες της δημόσιας ζωής σε τοπικό ή περιφερικό επίπεδο. Το κομματικό ή συνδικαλιστικό προσόν, τους εξασφάλιζε πλούτο και τιμές: επαγγελματική άνοδο, έμμισθες θέσεις, διορισμοί, και πάνω από όλα απολαβές δυσανάλογες των προσόντων και της προσφοράς τους..

Ας μείνουμε όμως στο φαινόμενο, που κατ’ ευφημισμό λέγεται δημοτική παράταξη . Οι υποψήφιοι, λοιπόν, αρχικά με «βαρυσήμαντες» δηλώσεις ανακοινώνουν την πρόθεσή τους στο να ….κατέλθουν υποψήφιοι σωτήρες (δήμαρχοι), στη συνέχεια δημοσιεύουν το «ιδεολογικό Μανιφέστο», εξαγγέλλοντας την ίδρυση παράταξης.

Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι γνωστά. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι τα περισσότερα προεκλογικά κείμενα συντάσσονται ερήμην των υποψηφίων, έχουν γραφεί από υπαλλήλους διαφημιστικών εταιρειών, κυκλοφορούν σε μπροσούρες πολυτελείας και το κόστος τους καταβάλλεται από το δημοτικό ταμείο με τις γνωστές μεθόδους.

Διαβάζοντας κανείς τις εξαγγελίες τους έχει την εντύπωση ότι οι υποψήφιοι – αν εκλεγούν- θα διοικήσουν όχι ένα δήμο αλλά ολόκληρη τη χώρα ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση!.

Αυτό που αξίζει να αναδειχθεί είναι η .επιλογή υποψηφίων συμβούλων. Στο στάδιο αυτό διαδραματίζονται σκηνές απείρου κάλλους τόσο μεταξύ φίλων και συγγενών, (ακόμη και μεταξύ των αδερφών) όσο και ως προς την επιλογή γυναικών. Τηλέφωνα, επαφές, υποσχέσεις, είναι μερικά από τα μέσα που μετέρχονται οι επίδοξοι σωτήρες. Και όταν «κλείνουν» τα ψηφοδέλτια ακολουθούν οι μεγαλόστομες διακηρύξεις για όλα και προς όλους!

Η «συμπαγής» ομάδα, στο τελευταίο στάδιο εξαγγέλλει το «πρόγραμμα», ενώ λίγο πριν από την ….επέλαση, επιδιώκει να αποκτήσει χαρακτηριστικά ομοιογένειας, .

Για τα ιδιαίτερα συνεκτικά χαρακτηριστικά και την ιδεολογία των ομάδων αυτών θα επανέλθουμε.