ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ του 1907

Αστυνομική εγκύκλιος του 1907 

 

«Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός»

Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης: Δήμαρχο, ιερέα του χωρίου, Δάσκαλο και απαντάς τους προύχοντας του χωριού. Ήλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου άνευ χρονοτριβής και άμεσα.

Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν το Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το όνομά του) χόρεβ σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά σινέπια παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και. τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολοί άνθροποι.

Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξής διαταγάς μου:

1) Αν ζανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής άμεσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.

2)Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμριο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο)και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δεν είναι o όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο η παράμιο πράγμα.

3)Πήγα στο μαγαζη για κάφε και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγερεύετε να κατουράτε, έξω στον τίχο του μαγαζιού·

4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας, και εσθάνετε τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.

5) Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.

6) Όταν λίαν προΐαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και έκτος του τιούτου σας χριάζοντε αι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.

7) Σε. κάθε πανιγίρι αποκριές Πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος και πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα δια χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.

Να μίν πίνετε πολί ινοπνευματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.

9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονο του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο

Να με σινχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον στιv Λάρισσαν για να μάθο περισότερα γράματα Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγώ καταλαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τίρισετε ανιπερθέτος.

Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907. Ο Διοικητής του Χωρίου Νικόλαος Παπάκωνσταντινου Υπονωμοταρχης

Ακριβές αντίγραφον του ευρισκομένου πρωτοτύπου εις χείρας του Λαρισσαίου Κων/νου Παπαθανασίου

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΘΕΣΜΟΣ

 

 «Προσωπική Εργασία». Έναν θεσμό που οι παλιότεροι όχι απλά θυμούνται αλλά νιώθουν περήφανοι που κάποτε τον υπηρέτησαν. Έναν θεσμό που οι νεότεροι όχι μόνο δεν πρόλαβαν αλλά δεν τον γνωρίζουν καν. Όχι μόνο δεν τον γνωρίζουν αλλά αγνοούν ότι πολλά από τα έργα υποδομής που βλέπουμε στα χωριά μας δεν τα ‘φτιαξε μόνο του το κράτος αλλά οι πατεράδες  και οι παππούδες μας.

 Ήταν τη δεκαετία του ’50, τότε που η πληγωμένη – απ’ τον πόλεμο και την κατοχή – Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της. Τότε  δημιουργήθηκε ο θεσμός της «προσωπικής εργασίας», μια ιδιότυπη μορφή εθελοντισμού και υποχρέωσης, που λειτούργησε στο πλαίσιο της κοινότητας και συμμετείχαν ολόκληρες τοπικές κοινωνίες.

  Αυτά συνέβαιναν τον καιρό της φτώχειας, τις  δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 ως τις αρχές του ΄70. Τότε που, η συμμετοχή όλων στα τοπικά  έργα   θεωρούταν αυτονόητη υποχρέωση. Αν έπρεπε να κατασκευαστεί ένας δρόμος, όλοι, (οι ενήλικοι) άντρες, θα συμμετείχαν. Και συμμετείχαν όλοι, με ό,τι μέσο διέθετε ο καθένας. Κασμάδες, τσάπες, ξινιάρια, φτυάρια, βαριοπούλες, κ.ά …

 Συμμετείχαν χωρίς δυσφορία και χωρίς δισταγμό σε μια κοινή υπόθεση. Ήταν τέτοιος ο ζήλος τους που, αν τους ζητούσες ιδιωτική απασχόληση τις ημέρες της δημόσιας υποχρέωσής τους, με υπερηφάνεια σου δήλωναν πως δεν θα μπορούσαν γιατί είχαν «προσωπική εργασία».

  Με τον τρόπο αυτό φτιάχτηκαν σημαντικά έργα και υποδομές προκειμένου να καλυφτούν καθημερινές ανάγκες τους. Έτσι φτιάχτηκαν σχολεία, εκκλησίες, δρόμοι, καλντερίμια, γεφύρια, βρύσες, υδρευτικά έργα, κ.ά.

 Οι καιροί, όμως άλλαξαν και μαζί άλλαξαν οι άνθρωποι και οι αξίες τους. Φτάσαμε στην εποχή της ευημερίας και της καλοπέρασης. Είμαστε πια στην εποχή όπου κάποιοι που δεν κάνουν  τίποτα κατηγορούν τους άλλους γιατί δεν τα έκαναν όλα. Στη νοοτροπία της απαίτησης των πάντων από τους αρμόδιους  φορείς αλλά της μηδενικής υποχρέωσης. Έχει δημιουργηθεί και έχει αναπτυχθεί ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός  στο ποιος θα πάρει τα περισσότερα αλλά θα δώσει τα λιγότερα.

Και όταν οι κοινωνικές και οι ηθικές αξίες  απαξιώνονται και ευτελίζονται, οι κοινωνίες οδηγούνται στην  παρακμή και τον μαρασμό. 

Ας βγούμε λοιπόν απ’ το τέλμα του ατομισμού, της απάθειας,  και της ηθικής χρεοκοπίας. Ας φέρουμε ξανά στην καθημερινότητά μας το φιλότιμο, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, την ανιδιοτελή προσφορά...

 Να  αναζητήσουμε δράσεις και πρωτοβουλίες που θα βελτιώσουν τη ζωή μας. Να πειστούμε πως οι προσδοκίες  βρίσκονται κυρίως ανάμεσά μας. Να προτάξουμε το «εμείς» μπροστά από το «εγώ». Να αρχίσουμε να συμμετέχουμε ξανά σε κοινά έργα με νέες «προσωπικές εργασίες».

Το κείμενο το αλίευσα από : http://somporo.blogspot.gr/2013/07/blog-post_2745.html, ο τίτλος και κάποιες τροποποιήσεις είναι δικές μου

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ

 

Όταν, πριν ένα χρόνο, έγραφα σε τούτη εδώ τη ηλεκτρονική γωνιά ότι η Αριστερά, στην ελληνική της εκδοχή, είχε απόλυτη άγνοια της πραγματικότητας αφενός  και αφετέρου ο δημόσιος της πολιτικός λόγος διακρινόταν για τον τυχοδιωκτισμό του, πάρα πολλοί γνωστοί και φίλοι με θεωρούσαν υπερβολικά αυστηρό. Έπρεπε να περάσει ένας χρόνος εξουσίας μέχρι που να ομολογήσει, κυνικά, ο υπουργός της συγκυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), ότι είμαστε πολιτικά ηλίθιοι. Αφού αγνοούσαμε αυτά που  γνώριζε ακόμη και ένας κλητήρας στο δημόσιο. Αλήθεια, πόσοι εγγράμματοι πίστεψαν ένα κακομαθημένο παιδάκι, που παριστάνει τον πρωθυπουργό της δύστυχης Ελλάδας.

Για του λόγου το ασφαλές, παραθέτω τη δήλωση του υπουργού:  

Μουζάλας: Ζητώ συγγνώμη από τον κ. Δένδια που διαδήλωνα εναντίον του

Συγγνώμη από τον Νίκο Δένδια ζήτησε ο Γιάννης Μουζάλας σε σημερινή συνέντευξή του στον ραδιοσταθμό Βήμα FM.

O αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής παρέπεμψε σε παλαιότερη συνέντευξή του όπου αναγνώρισε ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική απ΄ ότι νόμιζε και είπε:

«Ζητώ συγγνώμη από τον κ. Δένδια διότι κάποτε διαδήλωνα εναντίον του για τις συνθήκες στα προαναχωρησιακά κέντρα και χρειάσθηκε να γίνω υπουργός για να μάθω ότι υπήρχε εμπλοκή με το Ελεγκτικό συνέδριο και με τα οικονομικά και δεν έφταιγε ο κ. Δένδιας,  δεν υπήρχαν λεφτά για να καλυτερέψουν οι συνθήκες εκεί. Είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα…», ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Μουζάλας.