Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ

Για ένα ακόμη καλοκαίρι φάνηκε περίτρανα η από χρόνια διαφορά στον τρόπο ζωής μεταξύ των βιοπαλαιστών( χαμηλόμισθοι, εργάτες, μικροεπαγγελματίες, αγρότες-εργάτες γης) και των βολεμένων- προνομιούχων (υψηλόμισθοι, μεγαλοσυνταξιούχοι, κρατικοδίαιτοι επαγγελματίες, επιχειρηματίες- αγρότες) και τόσοι άλλοι.Αυτή η διαφορά φαίνεται και σις καλοκαιρινές διακοπές.Καμία επιλογή για τους πολλούς και φτωχούς, ενώ οι προνομιούχοι απολαμβάνουν και φέτος χλιδάτες διακοπές.
Άν οι πελάτες πολυτελών καταλυμάτων ήταν μόνο ορισμένοι κεφαλαιούχοι ή κάποιοι μεγαλοεργολάβοι,το φαινόμενο θα ήταν εξηγίσημο. Χιλιάδες μισθωτοί του δημοσίου, των ΔΕΚΟ και διαφόρων δημοσίων Οργανισμών, που έχουν μηνιαίο εισόδημα πάνω από 3000 ευρώ, επαγγελματίες και επιχειρηματίες που φορολογικά εμφανίζουν ετήσιο εισόδημα που δεν ξεπερνά τις 10.000 ευρώ, πενόμενοι αγρότες με LANDROVER, απολαμβάνουν τις ακριβότερες τουριστικές υπηρεσίες. Και αυτό εν μέσω οικονομικής κρίσης και λιτότητας.
Η κυβέρνηση, και γενικότερα το πολιτικό σύστημα, αδυνατεί να βάλει χέρι στις προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίες, εκβιαστικά, πετυχαίνουν, κάθε φορά τη διατήρηση και ενίσχυση των προνομίων τους. Την ίδια στιγμή που σε χιλιάδες μισθωτούς των 1200 ευρώ γίνονται περικοπές, αυτοί εξακολουθούν να διατηρούν τις προκλητικά μισθολογικές και άλλες απολαβές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής παλινωδίας: οι διατηρούμενες απολαβές των χιλιάδων υπαλλήλων του υπ. οικονομικών, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του υπουργού οικονομικών.

Ο ΤΡΥΓΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΦΙΔΑΣ

Ο τρύγος της σταφίδας, όπως γινόταν παλιά, ήταν σαν μια τελετουργία! Από νωρίς μαζευότανε όλη η οικογένεια στο κτήμα και ,κατά κανόνα, οι άντρες τρυγούσαν τη σταφίδα, ενώ οι γυναίκες την άπλωναν στο αλώνι, για να τη δει ο ήλιος και να ξεραθεί.
Μερικές ημέρες μετά τον τρύγο, κάποιος από τους άνδρες, κάθε τόσο, πήγαινε στο αλώνι κι ανακάτευε τη σταφίδα, για να λιαστούν όλες οι ρόγες. Και να λιαστούν καλά! Όταν ξεραινόταν η σταφίδα, πιάνανε πάλι δουλειά. Στην αρχή τις χτενίσανε με μια μεγάλη ξύλινη χτένα με πολλά δόντια (γράβαλο), που μαζεύει τα άχρηστα, στη συνέχεια την καθάριζαν με το χέρι, ξεχώριζαν τον καρπό από τα κότσαλα, τα έκαναν σωρούς και στη συνέχεια λύχνιζαν την καθαρή σταφίδα και την έβαζαν σε λινατσένια σακιά, τη μεταφέρανε με ζώα και κατέληγε στον τοπικό έμπορο ή στον ΑΣΟ για πούλημα.
Σήμερα η καλλιέργεια της σταφίδας συνεχίζεται, η διαδικασία παραγωγής είναι σχεδόν ίδια, αλλά η χρήση μηχανικών μέσων έχει βελτιώσει τις συνθήκες όχι όμως και τη θέση των αγροτών- βιοπαλαιστών.....

Ο ΤΡΥΓΟΣ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...


ΤΟ ΑΠΛΩΜΑ ΣΤΑ ΑΛΩΝΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ....

Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ

Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, όπως και όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις που είχαν προηγηθεί, χαρακτηρίστηκε από την πλειονότητα ειδικών και μη, ως η κυβέρνηση των μεγάλων προσδοκιών και των χαμένων ευκαιριών.
Κυρίαρχο στοιχείο στην ασκηθείσα κυβερνητική πολιτική – στα θέματα «χαμηλής» πολιτικής- ήταν η ικανοποίηση αιτημάτων στις επί μέρους ομάδες του πληθυσμού και σε ορισμένες περιπτώσεις και μεμονωμένων ατόμων , σε βάρος του δημοσίου ταμείου. Το ίδιο περίπου δρόμο ακολουθεί και η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.
Η πολιτική αυτή στο δημόσιο πολιτικό διάλογο ονομάστηκε «πελατειακή». Η πολιτική αυτή πρακτική δεν ήταν άγνωστη στη χώρα μας, αφού από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους (1830) ήταν, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, ο κανόνας.
Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα τα αιτήματα ήταν αδικαιολόγητα. Αντίθετα, πολλά από αυτά ίσως να ήταν δίκαια. Η ικανοποίησή τους όμως δεν εξαρτιόταν από το «δίκαιο» του αιτήματος, αλλά από το βαθμό πίεσης και επιρροής που οι ομάδες ή τα άτομα αρκούσαν στην κυβέρνηση και γενικότερα στο πολιτικό σύστημα.
Για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής δεν ευθύνονται μόνο οι εκάστοτε κυβερνώντες. Μερίδιο ευθύνης έχουν και τα κόμματα και βεβαίως οι παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, τύπος και τηλεόραση και, τελευταία, οι πανεπιστημιακοί «εθνικοί» σχολιαστές.
Έτσι, κριτήριο για τη λήψη ενός μέτρου αποτλεί η δύναμη της εξουσίας των ομάδων- εκβιαστών. Άπειρα είναι τα παραδείγματα: τραπεζίτες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, «αγανακτισμένοι» φοροφυγάδες, «πενόμενοι» λιμενεργάτες, προνομιούχοι υπάλληλοι συγκεκριμένων υπουργείων ή ΔΕΚΟ , πολλοί γιατροί του «ΕΓΩ» και όχι του Ε.Σ.Υ., επιχειρηματίες- αγρότες, ιδιοκτήτες φορτηγών Δ.Χ. και Λεωφορειούχοι των ΚΤΕΛ και πολλές άλλες ομάδες βολεμένων, επιβάλουν, άλλοτε ανοικτά και άλλοτε παρασκηνιακά στους πολλούς και αδύναμους τα δικά τους ιδιαίτερα προνόμια.
Και όλα αυτά σε μια χώρα που από την εποχή του Καποδίστρια δανείζεται!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Ο Αύγουστος είναι ο όγδοος μήνας του έτους κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Στο αρχαίο αττικό ημερολόγιο ο Αύγουστος ήταν ο δεύτερος μήνας του έτους και ονομάζονταν Μεταγειτνιών διάρκειας 29 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου. Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis και είχε 31 ημέρες, ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (έτος 709 από κτίσεως Ρώμης).
Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του χωρίς την προσθήκη μίας ημέρας από τον Φεβρουάριο (όπως λανθασμένα αναγράφεται σε ορισμένες αναφορές). Λέγεται ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της Κλεοπάτρας η οποία, όπως λέγεται, έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ. αν και ο ακριβής λόγος του θανάτου της καλύπτεται από μυστήριο. Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αστρονομικά, ο ήλιος βρίσκεται στην αρχή του μήνα στον αστερισμό του Καρκίνου (21 Ιουλίου έως 9 Αυγούστου) και στο τέλος στον αστερισμό του Λέοντα (10 Αυγούστου έως 15 Σεπτεμβρίου).

ΠΗΓΗ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΦΟΡΟΦΥΓΑΔΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΩΝ Δ.Ο.Υ

Με αφορμή την φορολογική παρανομία υπαλλήλων του υπ. οικονομικών που εργάζονται στις Δ.Ο.Υ., αναδεικνύεται και πάλι ένα μείζον πολιτικό κοινωνικό και οικονομικό σκάνδαλο που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει : η αλαζονεία των συντεχνιών.
Κάποιες χιλιάδες υπάλληλοι, κατά κανόνα οι πλέον προνομιούχοι, θεωρούν το υπουργείο, τον κοινωφελή δημόσιο οργανισμό ή τη δημόσια επιχείρηση Δικό τους φέουδο, με τις εκάστοτε πολιτικές και υπηρεσιακές ηγεσίες να προσπαθούν να διατηρούν καλές σχέσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στους χώρους αυτούς, ικανοποιώντας κάθε παράλογη απαίτηση ή προκλητική αξίωση.
Παρά το γεγονός ότι όλες οι κυβερνήσεις εξαγγέλλουν μέτρα όπως ενιαίο μισθολόγιο, φορολογική δικαιοσύνη ,οι προνομιούχοι αυτοί υπάλληλοι πετυχαίνουν ειδική μεταχείριση, σε βάρος βεβαίως του δημοσίου ταμείου.
Τα ειδικά μισθολογικά και άλλα προνόμια εξακολουθούν να απολαμβάνουν οι υπάλληλοι της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, όλοι οι υπάλληλοι των υπουργείων οικονομικών και οικονομίας, της Βουλής, Τράπεζα Ελλάδος, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ.
Όσο για τη φορολογική παρανομία, ίσως να πρόκειται περί "οικογενειακής" παρεξηγήσεως!.

ΙΟΥΛΙΟΣ 1974 ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

...παιδιά που θα είχανε πλαστεί κατ εικόνα και ομοίωση των αγαλμάτων τα οποία είχαν στηθεί απομνημειώνοντας τις «ιδανικές μορφές» του «νέου ανθρώπου» (Τ. Πατρίκιος, Η ηδονή των παρατάσεων, Αθήνα 1992).


Τα πρώτα χρόνια, μετά τον Ιούλη του 74 ήταν μια ατέλειωτη γιορτή!. Γιορτή ελευθερίας, δημοκρατίας, ελπίδας και ανάτασης .Οράματα, όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο καλύτερο, ειρηνικότερο και δικαιότερο. Απελευθερώθηκαν άνθρωποι, λέξεις, συνθήματα, μουσικές. Νέοι οι περισσότεροι από εμάς βλέπαμε τους πολιτικούς εξόριστους, σύμβολα του αγώνα, να επιστρέφουν, καλλιτέχνες, πνευματικούς ανθρώπους και κυρίως τους – από την εποχή του εμφυλίου- κατατρεγμένους να αναπνέουν τον αέρα της ελευθερίας.
Συναυλίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο. Αρκούσε ένας στίχος από τα «επαναστατικά» τραγούδια για μετατραπεί μια συγκέντρωση σε λαοθάλασσα. Πολλοί από μας βρεθήκαμε αλληλέγγυοι με λαούς που πάλευαν για τα ίδια ιδανικά. Πορτογαλία, Ισπανία, Χιλή και άλλες χώρες και βεβαίως η απελευθέρωση της Κύπρου ήταν ανάμεσα στα προτάγματα της αρυτίδωτης νιότης μας.
Πολιτικές προσωπικότητες όπως ο πρόεδρος της κυπριακής Δημοκρατίας, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Παπανδρέου, ο Χ. Φλωράκης και ο Λ. Κύρκος πρωταγωνίστησαν στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Αγωνιστές- σύμβολα όπως ο Α. Παναγούλης, ο Σπύρος Μουστακαλής, ο Σάκης Καράγιωργας, και τόσοι άλλοι αποτελούσαν για μας ζωντανούς μύθους. Συνθέτες- μουσικοί: Μίκης Θεοδωράκης, Στ. Ξαρχάκος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Διον Σαββόπουλος, Χρήστος Λεοντής, Μάνος Λοϊζος. Ρίτσος, Λειβαδίτης, Ελύτης , Σεφέρης,Βάρναλης και άλλοι σημαντικοί, με τα έργα τους μας σήκωναν όλο και ψηλότερα! Έτσι με σημαίες και ταμπούρλα πορευόμαστε με βασικό σύνθημα: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ

Ας υποθέσουμε ότι ορθώς οι δικαστές αρνήθηκαν να απογραφούν, πειθαρχώντας στην απόφαση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Ας υποθέσουμε ότι δικαίως μια αμειβόμενη από εμάς τους φορολογούμενους ομάδα δημόσιων λειτουργών θεωρεί ότι τα μέλη της είναι πιο λειτουργοί από τους άλλους «συμπαθείς εργαζόμενους» (όπως είπε ο εκπρόσωπός τους στην τηλεόραση), και αρνείται να εγγραφεί στην ίδια ηλεκτρονική καρτέλα που συμπλήρωσαν οι κοινοί δημόσιοι υπάλληλοι. Ας υποθέσουμε επίσης ότι είναι αντισυνταγματικό να απογράφονται οι «λειτουργοί» μαζί με το «προσωπικό», αν και με τη συνεχή επίκληση της αντισυνταγματικότητας το Σύνταγμα θα καταντήσει νούμερο στις επιθεωρήσεις.
Αλλά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έχει σε όλα δίκιο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα. Με ποια νομική διαδικασία οι συνδικαλιστές της Δικαιοσύνης συνιστούν στους «λειτουργούς» της Δικαιοσύνης να μην εφαρμόσουν τον νόμο; Αντικαθιστούν οι ανακοινώσεις ενός συνδικαλιστικού οργάνου τους νόμους του κράτους; Αν ναι, τότε γιατί ελεεινολογούμε το ΠΑΜΕ, που επίσης νομοθετεί διά των ανακοινώσεών του; Δηλαδή, νόμος είναι το «δίκιο» του δικαστή και δεν είναι του εργάτη; Σε τι διαφέρει ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, κ. Χαράλαμπος Αθανασίου, από τον «συμπαθή εργαζόμενο» κ. Σάββα Τσιμπόγλου, ο οποίος κανονίζει ποια κρουαζιερόπλοια θα αποπλεύσουν και ποια όχι; Εντάξει! Ο πρώτος είναι δικαστής και ο δεύτερος μηχανικός του εμπορικού ναυτικού. Λέει, όμως, πουθενά το Σύνταγμα ότι οι δικαστές εφαρμόζουν όποιους νόμους τούς βολεύει και οι λιμενεργάτες όχι; Να συμφωνήσουμε ότι τα δικαστήρια μπορούν να κρίνουν τη συνταγματικότητα ενός νόμου. Αλλά, πάλι, αυτό γίνεται με τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος, δηλαδή με δίκη, όχι με συνδικαλιστικούς φετβάδες.
Η ανακοίνωση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, με την οποία συνιστούσε στα μέλη της «να μη συμπληρώσουν και να μην υποβάλουν το δελτίο απογραφής, όπως κάνει το πάσης φύσεως προσωπικό του δημόσιου τομέα και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Τομέα» δεν είναι απλώς ένα ελιτίστικο καπρίτσιο, όπως το χαρακτήρισαν κάποιοι. Είναι δείγμα του διάχυτου συντεχνιασμού της ελληνικής κοινωνίας που καταλύει με κάθε ευκαιρία την έννομη τάξη. Οταν μάλιστα η άρνηση εφαρμογής του νόμου προέρχεται από το συνδικαλιστικό όργανο εκείνων που είναι επιφορτισμένοι από την Πολιτεία για την τήρηση της νομιμότητας, τότε το ΚΚΕ έχει ένα επιπλέον επιχείρημα να αρνείται την υπακοή στις δικαστικές αποφάσεις. Ετσι κι αλλιώς, τα μέλη του είναι περισσότερα από τα μέλη της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Αν η εφαρμογή του νόμου εξαρτάται από τις αποφάσεις συλλογικοτήτων, τότε το ΚΚΕ έχει μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση.
Το μήνυμα που έστειλαν οι δικαστές στην ελληνική κοινωνία, δυστυχώς, επιβεβαιώνει αυτό που είναι κοινή πεποίθηση και προπαγανδίζει σε όλους τους τόνους το ΚΚΕ: η εφαρμογή των νόμων είναι υπόθεση ισχύος στο κοινωνικοπολιτικό παίγνιο. Το «κουτάκι» στη φόρμα απογραφής που κέρδισαν με την άρνηση εφαρμογής του νόμου οι δικαστές, είναι το «κουτάκι» της νομιμοποίησης κάθε ανομίας στο όνομα οποιασδήποτε συλλογικότητας. Δυστυχώς, από αυτούς τους δικαστές θα περιμένουμε να κρίνουν αμερόληπτα –και όχι με βάση το συντεχνιακό τους όφελος– το νέο ασφαλιστικό. Το χειρότερο, δε, είναι ότι ουδείς αμφιβάλλει πως θα το κρίνουν αντισυνταγματικό. Ο Ελληνες έχουν σχηματίσει μια μαύρη εικόνα για τη Δικαιοσύνη, εικόνα που οι δικαστές σπεύδουν να επιβεβαιώσουν με κάθε ευκαιρία.

Άρθρο: Το κουτάκι των «λειτουργών» του Πασχου Mανδραβελη στην "Καθημερινή" 18/07/2010