ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ 1925-2005

 Τούτες τις μέρες(24/6/2005) συμπληρώνονται επτά χρόνια από το χαμό του αγωνιστή-στοχαστή- ποιητή Μ. Αναγνωστάκη.
 Διάλεξα ένα, από τα γεμάτα στοχασμό ποιητικά του έργα,και νομίζω επίκαιρο, με τίτλο Επίλογος


Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός.
Τὸ πολὺ πολὺ νὰ τοὺς ἐκλάβεις σὰ δυὸ θαμποὺς
προβολεῖς μὲς στὴν ὁμίχλη
Σὰν ἕνα δελτάριο σὲ φίλους ποὺ λείπουν
μὲ τὴ μοναδικὴ λέξη: ζῶ.
«Γιατὶ» ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπε κάποτε κι ὁ φίλος μου ὁ Τίτος[1],
«κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες
κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα.»
Ἔστω.
Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς.

 Από τη συλλογή στόχος (1970)

---

[1] Εννοεί τον Τίτο Πατρίκιο, ποιητή

ΟΤΑΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ

 Μέρες που είναι έκρινα χρήσιμο να σκεφτούμε ότι παντού και πάντα επικρατεί το "δίκιο" των ισχυρών. Χαρακτηριστική  στην ιστορία είναι η περίπτωση των ισχυρών Αθηναίων έναντι των μικρών και αδύναμων Μηλίων. Φαίνεται πως από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτε! Οι Αθηναίοι δεν είχαν διδαχθεί τίποτε από τον Αισχύλο, όπου στους "Πέρσες"(στ.821-822) προειδοποιούσε:".. όταν ανθήσει η υπεροψία, μεστώνει της καταστροφής το στάχυ.."

. Παραθέτω ένα σχόλιο για το θέμα απο το: “ΕΥΠΛΟΙΑ”e - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Ο Διάλογος των Μηλίων με τους Αθηναίους είναι ένα από τα δραματικότερα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου και εξιστορείται στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Το περιστατικό συνέβη το 416 π.Χ.. Οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στην Μήλο, μια μικρή, Λακεδαιμονική αποικία, με σκοπό να την αναγκάσουν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Μήλιοι ζήτησαν να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους να μείνουν ουδέτεροι στη σύγκρουση των Αθηναίων με τη Σπάρτη. Τελικά οι Αθηναίοι εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή καταλαμβάνουν την Μήλο, εκτελούν όλους τους ενήλικους άνδρες, και εξανδραποδίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά, εγκαθιστώντας στο νησί Αθηναίους εποίκους.
Ο διάλογος αυτός έχει μείνει στην ιστορία ως η αντιπαράθεση του δικαίου έναντι της ισχύος. Πιθανότατα η τοποθέτησή του στο συγκεκριμένο σημείο από το Θουκυδίδη αποσκοπεί στο να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για τη μεταβολή της Αθηναϊκής Συμμαχίας σε ηγεμονία και εν τέλει σε τυραννίδα. Θυμίζει έντονα το τρίπτυχο της δραματικής ποιήσεως Ύβρις-Τύσις-Νέμεσις. Η Νέμεση για τους Αθηναίους ήλθε λίγο αργότερα με την καταστροφή τους στη Σικελία.
Ολόκληρος ο δραματικός διάλογος στη ηλεκρονικη διευθυνση: 
http://www.scribd.com/doc/7070743/-.

ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ

 Ξαναδημοσιεύω παλιότερο κείμενο που είχε τίτλο: "Μακρίσια θύμισες από μια εποχή που ξεθωριάζει". Ο σημερινός τίτλος «Ωδή για τη χαμένη αθωότητα»  εκφράζει πιστότερα το περιεχόμενο του κειμένου. Τον τίτλο αυτό άλλωστε θα έβαζε και ο εκλεκτός φίλος Σωτήρης Σωτηρόπουλος.
                                                    « ...    σ΄ αυτούς που βάλανε την έγνοια προσκεφάλι     και καλοσύνη  δεν τους άγγιξε καμιά...»

Η αναφορά τούτη υπαγορεύεται από την αίσθηση του χρέους στους γονείς μας, οι οποίοι μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, κατόρθωσαν να υποτάξουν τα στοιχεία της φύσης και να δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες για την επιβίωσή μας. Παράλληλα να καλλιεργήσουν τις ανθρώπινες αξίες της ζωής αγάπη, αρετή, δικαιοσύνη, εντιμότητα, εργασία, φιλοξενία, συντροφικότητα… και από μια ακατανίκητη ανάγκη της ψυχής καθενός από μας, που βιώσαμε τις εμπειρίες μιας εποχής, να εξωτερικεύσει εικόνες, πρόσωπα, βιώματα όπως απλά έχουν καταγραφεί.

Ασφαλώς δεν φιλοδοξώ αυτή η μικρή αναδρομή στο παρελθόν να θεωρηθεί ιστορική ή λαογραφική εργασία, θα ήταν ασέβεια προς τους ειδικούς να επιχειρήσω κάτι τέτοιο. Μοναδικός μου στόχος, η χωρίς υπερβολές και ωραιοποιήσεις ανάδειξη μιας ομορφιάς, που παρά την δραματική κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα υπήρχε και σιγά -σιγά ξεθωριάζει.

Θα κινήσουμε λοιπόν το οδοιπορικό στις θύμησες του χθες, θ ανηφορίσουμε στα απομνημονεύματα της ψυχής, θα κατηφορίσουμε σε τούτο τον αναπάντεχο τόπο που κυοφορήθηκε πλάι στα γάργαρα νερά του Αλφειού, στην αγκαλιά των ξωκλησιών του Αι Γιάννη , του Αι-Λια και αργότερα του Αι -Γιώργη , ανάμεσα στις καταπράσινες κουκουναριές, στα πεύκα, στις ελιές, τις τρικοκιές και τις σταφίδες.

Τα περισσότερα σπίτια, διώροφα, χτισμένα από πέτρα που το πάχος του τοίχου ζύγωνε το ένα μέτρο, να προστατεύονται θαρρείς τα μυστικά της κάθε φαμελιάς. Ταράτσες κάποτε με ξύλινα προστατευτικά δεμένα σταυρωτά, χιαστί, σκεπασμένες με το παραδοσιακό χαγιάτι από ξύλα κυπαρισσιού και κεραμίδια. Οι πόρτες, τα παράθυρα, τα πατώματα μοσχοβολούσαν κυπαρισσόξυλο, υλικό απ το οποίο κατασκευάζονταν.
Αντίθετα με τους εξωτερικούς τοίχους, τα εσωτερικά χωρίσματα, οι διαιρέσεις ήταν λεπτές, φτιαγμένες από καλάμι και σοβά από κοκκινόχωμα, για να ακούγεται και ο ψίθυρος ακόμη. Οι επιφάνειες των τοίχων κάτασπρες, τις γιορτινές μέρες δε, άστραφταν και μοσχοβολούσαν πιότερο ασβέστη.
Λάττες με βασιλικά στόλιζαν τα περβάζια των παραθύρων, τις ταράτσες, τις ξύλινες σκάλες, τις αυλές. Σε πολλά σπίτια αναρριχώμενες τριανταφυλλιές χάιδευαν τους τοίχους – μεθύσι οφθαλμών – όταν ολάνθιστες καλοδέχονταν την άνοιξη.

Σαν έφτανε κανένας ξένος, έτσι συνήθιζαν να λένε τους επισκέπτες, ξαφνιάζονταν από τη ζεστασιά τούτων των ανθρώπων . Τότε το κατώι (ισόγειο σπιτιού)είχε την τιμητική του!. Όλα με τη σειρά προσφέρονταν να ευχαριστήσουν τον «ξένο» , τα βαγένια με το κρασί , οι ζάρες (πιθάρια) με το λάδι, το ολόγιομο κασόνι με το στάρι , οι λαήνες με τις τσιγαρίδες. Κι αν ήταν τυχερός κανείς δοκίμαζε ζεστό ψωμί ή μπομπότα από το χτισμένο -σε σχήμα μισοφέγγαρου - με γλίνα (άργιλος) και άχυρο φούρνο .Το κτιριακό «συγκρότημα » συμπληρωνόταν με τη «χαμοκέλα», αποθήκη κτισμένη με πλίθες (χώμα με άχυρο), πλάι στο σπίτι , χρήσιμες για τη στέγαση των ζώων (άλογο , γαϊδούρι, κότες, μια –δύο προβατίνες ,γουρούνι).

Το χειμώνα ,κάτω απ το φώς της γυφτόλαμπας ή κατραμόλαμπας(έβγαζε μαύρο καπνό από ακάθαρτο πετρέλαιο που έκαιγε- αλλοίμονο και φύσαγε, τα πρόσωπα γίνονταν μαύρα!), πλάι στο παραγώνι (υποτυπώδες τζάκι) , που συνήθως κάπνιζε, μοναδικό σημείο που πυρωνόταν ( ζεσταινόταν) , η φαμελιά (οικογένεια) μοιραζότανε τις έγνοιες και τις αξεφλούδιστες ψητές στη θράκα πατάτες με την απαραίτητη συντροφιά των κατσουλιών(γάτες) .
Απρόσμενοι επισκέπτες τα χειμωνιάτικα βράδια, οι αστραπές , οι στάλες της βροχής – για να προφυλαχθεί το πάτωμα από την «εσωτερική » βροχή βάζανε τσίγκινη λεκάνη και οι στάλες χτυπούσαν ρυθμικά ! , ενώ τα παραθυρόφυλλα τα χτυπούσε το άνεμο- βρόχι . Μουσική χωρίς μαέστρο!.Όταν , παίζοντας μες τη βροχή , γινόμαστε μούσκεμα και επειδή δεν είχαμε άλλα ρούχα να αλλάξουμε , στέγνωναν τα ρούχα πάνω μας!, αφού –όπως λέει και η παροιμία- ο βρεγμένος τη βροχή δε φοβάται !!!.

Την άνοιξη που «άνοιγε» η φύση , γινόμαστε ένα μαζί της . Αυτοσχέδια παιχνίδια γέμιζαν την κάθε στιγμή( τραμπάλα, ντάλια , ποδόσφαιρο με τόπι ,φέγγο μπόκαλα). Τα βράδια , παρέες , για κυνήγι σαλιγκαριών με ασετιλίνη. Ανεβαίναμε στα δένδρα –πολύ ψηλά για να πιάνουμε σπουργίτια . Οι μικροτραυματισμοί στην ημερήσια διάταξη!. Πολλά όνειρα για τα καλοκαίρια. Όταν έφτανε η ημέρα που έκλειναν τα σχολεία , τα οποία στεγαζόταν σε διαφορετικά κτίρια- αποθήκες- ξεκινούσε η περιπέτεια του καλοκαιριού.
Τα σχολείο λειτουργούσε πρωί απόγευμα .Για να μαζεύονται οι μαθητές στη συγκεκριμένη ώρα , χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησιάς. Τα αγόρια – μαθητές ήταν υποχρεωμένα να χτυπούν εκ περιτροπής , πρωί και απόγευμα, την καμπάνα , επειδή όμως δεν είχαν ρολόι σπίτι ( για ρολόι στο χέρι ούτε συζήτηση ) η συγκεκριμένη ώρα βρισκόταν με τη θέση του ήλιου!. Όταν είχε συννεφιά η καμπάνα χτυπούσε στο περίπου!!!. Τα αγόρια με τα κοντά παντελονάκια και τα κορίτσια με τις μπλε ποδιές και τα άσπρο γιακαδάκι ,συγκεντρωμένα στο τέλος της σχολικής χρονιάς όλα στην αυλή του σχολείου ανυπομονούσαν να ακούσουν αν προβιβάστηκαν.

Με την παύση του σχολείου , μέσα Ιουνίου , γινόταν ομαδική φυγή για την εξοχή . Θύμιζε καραβάνι τούτη η μετακόμιση στα εξοχικά. Τη συγκεκριμένη ημέρα ,το βραδάκι ξεκίναγε η πομπή : Μπροστά το αντρόγυνο με το άλογο φορτωμένο με τα λίγα υπάρχοντα, το γαϊδουράκι φορτωμένο με τις κότες , το γουρούνι , ο σκύλος και τα ξυπόλυτα παιδιά συμπλήρωναν την ομάδα. Το εξοχικό ήταν ένα πλινθόκτιστο σπιτάκι με φρατζάτα από φτερίνα, που μοσχοβολούσε με την πρωινή δροσιά , αυτοσχέδια κρεβάτια(με τρίποδα). Ένα πηγάδι με νερό και ένα τουλάχιστον δένδρο για ίσκιο ήταν απαραίτητα για να φιλοξενήσουν την οικογένεια τους καλοκαιρινούς μήνες .Η επιστροφή γινόταν μετά το μάζεμα του αραποσιτιού (καλαμπόκι) ,σήμαινε το τέλος του καλοκαιριού.

Ω! τούτοι οι απλοί, ευγενικοί, φιλόξενοι άνθρωποι! Δουλευταράδες ανεξάντλητοι, έσκαβαν ήλιο με ήλιο τη γη, μετέτρεπαν τα στοιχειωμένα από αγριόδενδρα άγονα κτήματα σε εύφορα. Όργωναν με τα άλογα τον κάμπο. Πληγωμένα χέρια, ροζιασμένα απ την αξίνα, σκασμένα από το κρύο ή τη ζέστη πόδια, ριγμένοι στον αγώνα της επιβίωσης, της εξασφάλισης του καθημερινού φαγητού. Κι είχε όλη η οικογένεια συμμετοχή σε τούτη την προσπάθεια. Μόνο μια φέτα ψωμί, μια ντομάτα, λίγες ελιές κι ένα ποτήρι κρασί τους συνόδευε σε τούτο τον αγώνα, που για τους περισσότερους ήταν ευλογία Θεού. Τι κι αν δεν είχαν παπούτσια; Τι κι αν δεν είχαν καλά ρούχα, μια αλλαξιά φύλαγαν για την εκκλησιά, τι κι αν δεν υπήρχε μέρα ανάπαυσης, ήταν γεμάτοι πίστη στον αγώνα τους γεμάτοι ελπίδα κι αυτό τους σήκωνε ψηλά στις δυσκολίες.

Μετρούσαν το χρόνο με τις δουλειές που προγραμμάτιζαν: σπορά σιταριού, κριθαριού, βρώμης, μάζεμα ελιών, κλάδεμα σταφίδας, ξελάκκωμα, σκάψιμο, σκάλισμα, χαράκωμα, ράντισμα, θέρος του σιταριού, αλώνισμα. Σπορά καλαμποκιού, φιστικιού, σκάλισμα, πότισμα. Τρύγος σταφίδας, κόψιμο ξύλων για το τζάκι με τα τσεκούρια, μάζεμα καλαμποκιού. Τρύγος αμπελιών πάτημα σταφυλιών, αποθήκευση του μούστου, μάζεμα ελιών…. Αυτός ο τροχός της δημιουργίας , η αδιάσπαστη αλυσίδα του αγώνα, τους κρατούσε γερούς και ακούραστους. Η σχέση με τους σέμπρους (με αυτούς που είχαν συμφωνήσει να χρησιμοποιούν μαζί τα άλογα) ήταν ιδιαίτερα στενή. Μοιραζόντουσαν τα αστεία την ώρα της δουλειάς, το φτωχικό κολατσιό την ώρα της μικρής παύσης, την αγωνία για την σοδειά που θα κρινε την ¨ευρωστία¨ των οικονομικών τους. Το μεγαλύτερο ξεφάντωμα γινόταν τις απόκριες. Τότε δυο τρεις ή και περισσότερες οικογένειες μαζί έσφαζαν από κοινού τα χοιρινά ή γουρούνια. Τότε στηνόταν σωστό πανηγύρι! Ότι κρέας περίσσευε έκαναν παστό για να τρώει όλο το χρόνο η οικογένεια.
Χαρά τους ικανοποίηση τρανή να βλέπουν τα βλαστάρια τους να μεγαλώνουν. Συνήθως είχαν πολλά παιδιά, δεν τους ανησυχούσε αυτό. Δεν αγωνιούσαν γι αυτό. Πίστευαν πως είναι ευτυχισμένοι οι γονείς πούχαν παιδιά και το βίωναν. Πάλευαν σ όλη τους τη ζωή γι αυτά και έλπιζαν. Η χαρά της συνέχειας της ζωής ήταν η ελπίδα τους και τους στήριζε.

Δεν ήταν μορφωμένοι άνθρωποι, η σοφία, η απλότητα, ο βαθμός αντίληψης των αξιών είναι αξιοσημείωτα. Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε. Στον ευλογημένο τούτο τόπο, που πότισαν με τον ιδρώτα τους οι γονείς μας, ανθίζουν ακόμη οι βασιλικοί και πρασινίζουν τα δέντρα την άνοιξη. Που και που υπάρχει ακόμη και κάποια αλάνα να παίζουν τα παιδιά.

Οι συνθήκες της ζωής σίγουρα βελτιώθηκαν, η ζωή μας όμως έγινε ομορφότερη ;

ΡΟΥΣΣΩ: Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Ως η πιο επαναστατική κραυγή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το παράθεμα που βρήκα[1] από το έργο του Ρουσσώ Λόγος περί ανισότητας. Η καταδίκη  της διάκρισης μεταξύ «δικό μου» και «δικό σου» είναι απόλυτη.
«.... Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφθηκε να πει αυτό είναι δικό μου και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα, πολέμους, σφαγές, από πόση αθλιότητα και φρίκη δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα. Είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια γη σε κανέναν....»
Το κείμενο αυτό, αν και ουτοπικό, ωστόσο φαίνεται να είναι αληθινό! Αυτό που σήμερα βιώνουμε είναι το τίμημα ενός πολιτισμού όπου οι κοινωνικές σχέσεις μπορούν να περιγραφούν με όρους πολέμου: «όλοι εναντίον «όλων».

---

[1] Γρ. Μολυβάς Φιλοσοφία στην Ευρώπη/η εποχή του Διαφωτισμού

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ: Ο ΑΡΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Γεννήθηκε το 1912 στην Κερασίτσα της Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναδείχθηκε πολλές φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος. Στα χρόνια της κατοχής δεν έμεινε αδρανής. Το 1943 ίδρυσε την Ενωση Ελλήνων Αθλητών μέσω της οποίας βοηθούσε στην ενίσχυση των λαϊκών συσσιτίων με τα έσοδα των αγώνων. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις παρείχε δωρεάν περίθαλψη σε φτωχούς.Στα 1961 εξελέγη βουλευτής Πειραιά, με το Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος (ΠΑΜΕ). Το ίδιο διάστημα ιδρύεται η Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, με πρωτοβουλία μεταξύ των άλλων και του Λαμπράκη.

Το βράδυ της 22 Μάη του 1963, μέσα σε κλίμα πρωτόγνωρης τρομοκρατίας, ο Λαμπράκης εκφωνούσε ομιλία της Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη στην αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, στη Θεσσαλονίκη. Το κτίριο βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού και είχε περικυκλωθεί από 180 ένστολους χωροφύλακες και πολλούς άλλους με πολιτικά. Επικεφαλής τους ήταν ο επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας, υποστράτηγος Κωνσταντίνος Μήτσου, αλλά παρευρισκόταν όλη η ηγεσία της αστυνομίας, ο διευθυντής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, συνταγματάρχης Ευθύμιος Καμουτσής, ο υποδιευθυντής Αστυνομίας, αντισυνταγματάρχης Μιχάλης Διαμαντόπουλος, ο διοικητής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, ταγματάρχης Κωνσταντίνος Δόλκας και οι υπομοίραρχοι Εμμ. Καπελώνης και Δ. Κατσούλης. Ο τελευταίος ήταν γνωστός κομμουνιστοφάγος, προϊστάμενος της «Υπηρεσίας Δίωξης Κομμουνισμού». Εκατοντάδες φασιστοειδή και παρακρατικοί την ίδια στιγμή πραγματοποιούσαν αντισυγκέντρωση στον ίδιο περίπου χώρο.

Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε όταν ο Λαμπράκης αποχωρούσε από τη συγκέντρωση, αφού η αστυνομία τον διαβεβαίωσε ότι δεν κινδύνευε. Μάλιστα, όταν ο Λαμπράκης βγήκε, η αστυνομία εγκλώβισε τον κόσμο στο κτίριο, ώστε ο Λαμπράκης να απομονωθεί. Οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ήταν μέλη παρακρατικών οργανώσεων, συνεργάτες-χαφιέδες της Ασφάλειας, ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Ο Γκοτζαμάνης ήταν γνωστός για τους τραμπουκισμούς του και καταδικασμένος πολλές φορές για ξυλοδαρμούς. Επίσης συμμετείχε στην παρακρατική οργάνωση του γερμανοτσολιά Ξ. Γιοσμά. Ο Εμμανουηλίδης ήταν καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία και κλοπή. Επίσης ήταν έκτακτος χωροφύλακας στην υποδοχή του Ντε Γκολ. Με τέτοια αποβράσματα και ανθρώπους του υπόκοσμου συνεργαζόταν η Ασφάλεια. Οι δολοφόνοι βγήκαν μέσα από το πλήθος των αστυνομικών με ένα τρίκυκλο κι ένα σιδερολοστό και έδωσαν το φονικό χτύπημα στο Λαμπράκη.

Στην περιοχή βρίσκονταν πάρα πολλοί αστυνομικοί. Κανένας όμως δεν καταδίωξε τους δολοφόνους, παρά μόνο ένας πολίτης, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου (ο θρυλικός «Τίγρης»), κατάφερε να πηδήσει πάνω στην καρότσα του τρίκυκλου και πάλεψε με τον Εμμανουηλίδη και τον Γκοτζαμάνη. Ο Γκοτζαμάνης θα συλληφθεί κατά λάθος από τον υποδιοικητή της πυροσβεστικής που περνούσε τυχαία, τη στιγμή που ο Γκοτζαμάνης κατάφερε ένα χτύπημα με το λοστό στον «Τίγρη». Το όργανο του φόνου, αν και παραδόθηκε στην αστυνομία, όλως παραδόξως εξαφανίστηκε. Ο Λαμπράκης μετά το χτύπημα ήταν κλινικά νεκρός και άφησε την τελευταία του πνοή 4 μέρες αργότερα.

Στις 28 Μάη, όταν έγινε η κηδεία του Λαμπράκη, στην Αθήνα, εκατοντάδες χιλιάδες λαού πραγματοποίησαν μεγαλειώδη αντικυβερνητική και αντιαμερικανική διαδήλωση. Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν «ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ», «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», «ΕΙΡΗΝΗ». 

ΠΗΓΗ: http://www.kkeml.gr/history/portreta/477labraki.htm

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012: ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΣΤΗ ΝΕΟΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα αποτελέσματα των εκλογών (6-5-2102) σηματοδότησαν την έναρξη μιας νέας εποχής, και αυτό ανεξάρτητα από την ερμηνευτική προσέγγιση του καθενός. Κοινή είναι η διαπίστωση ότι το πολιτικό σκηνικό άλλαξε ριζικά με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας νέας «μεταπολίτευσης». Η νέα αυτή πολιτική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται:

-Από εκλογική συντριβή του μέχρι χθες κυβερνώντος κόμματος (ΠΑΣΟΚ) με την απώλεια 30% των ποσοστών σε σχέση με τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου 2009.

-Με την σημαντικότατη μείωση της εκλογικής δύναμης της Ν.Δ, μείωση 20% συγκριτικά με το ποσοστό των τελευταίων εκλογών. Για πρώτη φορά, από το 1974 τουλάχιστον, κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσα σε δυο χρόνια υφίσταται τέτοια εκλογική πανωλεθρία.

-Με την ανάδειξη κόμματος της αριστεράς για πρώτη φορά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η τελευταία φορά ήταν το 1958 όταν η ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) είχε συγκεντρώσει 25%. Πρέπει να σημειωθεί ότι τότε η αριστερά ήταν εκλογικά ενωμένη.

-Από την είσοδο στο κοινοβούλιο ενός κόμματος που  αναπροσδιορίζεται ως  εγγυητής  μιας νέας τάξης πραγμάτων, κατά τα πρότυπα τυραννικών καθεστώτων.

Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται και από την απομάκρυνση από την αρχηγία των κομμάτων, μελών των  οικογενειών που παραδοσιακά κυριαρχούσαν στο πολιτικό προσκήνιο (Παπανδρέου, Καραμανλή, Μητσοτάκη).

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στις επικείμενες εκλογές (17/6/2012) η νέα αυτή πολιτική πραγματικότητα θα επικυρωθεί, και ίσως σχηματιστεί η πρώτη στην Ελλάδα κυβέρνηση της αριστεράς, αφού όπως αναφέρθηκε και στην ανάρτηση (9-5-2012) παρατηρείται μαζική μετακίνηση προς τον χώρο της αριστεράς  ψηφοφόρων από τη λεγόμενη μεσαία ή μεσοαστική τάξη, της οποίας  το μεγαλύτερο τμήμα μέχρι τώρα «στεγαζόταν» στο ΠΑΣΟΚ.

Αν τώρα οι συντελούμενες αυτές αλλαγές  είναι προς το καλύτερο, είναι κάτι που θα κριθεί, εκείνο όμως που είναι πλέον βέβαιο ότι το σήμερα είναι διαφορετικό από το χθες.

ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ» ΝΙΚΗΣΕ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Το «σύστημα», όπως θα λέγαμε στην εποχή της «αθωότητας», νίκησε και πάλι!. Παρατηρώντας τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα από τη μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα, διαπιστώνουμε ότι ενώ σε κάθε εκλογή  «ο λαός νικάει» πραγματικός νικητής είναι το ... σύστημα. Όταν, λ.χ. η  ΕΡΕ(1955-1963), με το παρακράτος, βρέθηκε σε πλήρη αδυναμία να κυβερνήσει και προκειμένου να εκτονωθεί ο λαός, η κυβέρνηση (όχι και η εξουσία) δόθηκε για λίγο στην Ε. Κ, μια ετερόκλητη ένωση προσώπων, τα στελέχη της οποίας κάλυπταν ένα ευρύ ιδεολογικό φάσμα :από τον ανακτορικό Γαρουφαλιά  μέχρι τον Τσιριμώκο. Οι ιθύνοντες όμως δεν είχαν υπολογίσει μια μαχητική- ριζοσπαστική νεολαία που απαιτούσε ριζικές αλλαγές. Όταν πλέον δεν μπορούσαν να την ελέγξουν απολύτως, δημιούργησαν την αποστασία και στη συνέχεια τη δικτατορία.

Το 1974, με την κατάρρευση της χούντας, έφεραν τον «εξαγνισμένο» Κ. Καραμανλή. Και όταν και αυτός ο κύκλος έκλεισε, το 1981 την κυβέρνηση ανέλαβε το ΠΑ.ΣΟΚ., η «αριστερά της αριστεράς» κατά την έκφραση του Καραμανλή.  Ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην πρώτη περίοδο από την ίδρυση του κόμματος (1974-1977) ,είχε μια αριστερίστικη φρασεολογία, τέτοια που μπροστά της ο λόγος  του ΚΚΕ φάνταζε συντηρητικός.Από το 1977 το ΠΑΣΟΚ, ενσωματώνοντας την Ε.Κ, μετεξελίχτηκε σε κόμμα εξουσίας με αποτέλεσμα το 13/% του 1974 να γίνει 48% το 1981. Το έξω από το ΝΑΤΟ και την τότε ΕΟΚ έγινε ....επαναδιαπραγμάτευση.Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έγιναν αλλαγές, αλλαγή δεν έγινε!.

 Η αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, κατά την μεταπολιτευκή περίοδο απέκτησε συστημικό χαρακτήρα.  Και να τώρα που το πολιτικό σύστημα καταρρέει,φαίνεται πως ετοιμάζεται πάλι η... αριστερή συνταγή, καθώς το έξω από το μνημόνιο γίνεται..επαναδιαπραγμάτευση.!