ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΣΤΟΝ... ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟ

Στον συμβολαιογράφο θα πρέπει να απευθύνονται πλέον οι συγγενείς των ανθρώπων που πεθαίνουν, προκειμένου να ενημερώνονται τα ασφαλιστικά ταμεία και να διακόπτεται η χορήγηση συντάξεων. Αυτό προβλέπει το σχέδιο «Αριάδνη» που ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Εργασίας.

Η άδεια γάμου, η άδεια ταφής, όπως και κάθε μεταβολή της οικογενειακής κατάστασης θα δηλώνεται στους συμβολαιογράφους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα ενημερώνουν μέσω ηλεκτρονικού συστήματος τα ασφαλιστικά ταμεία. Η συμβολαιογραφική πράξη θα στοιχίζει 50 ευρώ.

Στις περιπτώσεις θανάτου το κόστος θα επιβαρύνει τα ασφαλιστικά ταμεία και θα συμπεριλαμβάνεται στα έξοδα κηδείας, ενώ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις το κόστος θα επιβαρύνει τον ιδιώτη. Δεν θα υπάρχει δαπάνη συμβολαιογράφου στις περιπτώσεις γνωστοποίησης συμφώνων συμβίωσης.Ερωτηθείς στην πρωινή εκπομπή του Mega γιατί δεν αναλαμβάνει το Ληξιαρχείο να ενημερώνει τα ασφαλιστικά ταμεία, ο υπουργός Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Γιάννης Βρούτσης απάντησε πως αυτό δεν γίνεται διότι στην εν λόγω υπηρεσία δεν υπάρχει μηχανοργάνωση.
 Αξίζει να δούμε την ....αντίδραση του ΚΚΕ «Το άθλιο φαινόμενο των συντάξεων-«μαϊμού», που είναι δημιούργημα της αστικής τάξης και των κομμάτων της, ανασύρεται τώρα από τα ντουλάπια και αξιοποιείται για να αποπροσανατολίσει τον λαό, ότι η κρίση και η επίθεση στα δικαιώματά του γίνεται, τάχα, επειδή υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα και όχι επειδή κάνουν ό,τι μπορούν για να πληρώσει ο λαός την οικονομική κρίση του καπιταλισμού»  
Κουβέντα για το ρουσφέτι -σκάνδαλό υπέρ των συμβολαιογράφων, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε ήπια, σε σχέση με την πρόκληση αυτή. Όσο για το ΠΑΣΟΚ είναι απασχολημένο με τη λίστα ....
Αλλά τι μπορεί να περιμένει πλέον κανείς από ένα πολιτικό σύστημα που στηρίζει και στηρίζεται σε ομάδες συντεχνιών. Η ανεκδιήγητη υπουργός Μπιρμπίλη με νόμο υποχρεώνει τον φτωχό λαό να πληρώσει χαράτσι σε πολιτικό μηχανικό, ακόμη και σε περίπτωση μεταβίβασης ενός σπιτιού στα παιδιά του, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ελλείψεις ...στα πορτοπαράθυρα!.Υπέρ των γεωλόγων επίσης το ρουσφέτι για νομιμοποίηση"  ακόμη και ενός πηγαδιού 200 ετών!
Εξοργιστικό ακόμη σκάνδαλο όπου ο υπουργός οικονομικών διασφάλισε τη συνέχεια του διαρκούς σκανδάλου υπέρ των υπαλλήλων του υπουργείου οικονομικών, αφού ουσιαστικά τους εξαιρεί από την πλήρη εφαρμογή του νέου ( από 1/11/2011) μισθολογίου. 
Και εδώ τα λεγόμενα κόμματα της αριστεράς αντιδρούν με μια ένοχη σιωπή.

Η ΑΠΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ποιος θα φανταζόταν ότι σαράντα περίπου χρόνια μετά από τη λεγόμενη μεταπολίτευση θα είχαμε φτάσει στην απόλυτη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικού προσωπικού. Από την ευρωπαϊκή και την ελληνική πολιτική ιστορία γνωρίζαμε πως τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα ανατρέπονταν μόνο από στρατιωτικά κινήματα και πραξικοπήματα.

 Στη σημερινή εποχή οι κυβερνήσεις «πέφτουν» πριν εξαντλήσουν την προβλεπόμενη από το σύνταγμα θητεία τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: κυβέρνηση Κ. Καραμανλή επανεξελέγη τον Σεπτέμβρη του 2007 και παραιτήθηκε σε δυο χρόνια( Σεπτέμβρης 2009). Στις 4/10/2009 Επανεξελέγη το ΠΑΣΟΚ  υπό τον Γ. Α. Παπανδρέου με ποσοστό 44% και τον Οκτώβρη του 2011 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και έτσι σχηματίστηκε ιδιότυπη κυβέρνηση  Λ. Παπαδήμου . Από τις εκλογές του Μάη του 2012 προέκυψε μια νέα ιδιότυπη μεταβατική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τότε πρόεδρο του Σ.τ. Ε.

Τελικά από τις τελευταίες εκλογές (17/6/2012) σχηματίστηκε κυβέρνηση Α. Σαμαρά με την αποδοχή του ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ. ΑΡ. Πρόκειται για την πρώτη τρικομματική κυβέρνηση μετά το 1974, αν εξαιρέσουμε την μεταβατική κυβέρνηση Ξ. Ζολώτα (11/1989-4/1990).

Με τις βραχύβιες διαδοχικές κυβερνήσεις το πολιτικό σύστημα προσπαθεί απεγνωσμένα να δείξει ότι αντέχει, ωστόσο φαίνεται πως αρκεί ένα μικρής έκτασης επεισόδιο για να απειλήσει όλο το πολιτικό οικοδόμημα, το οποίο είναι ετοιμόρροπο.

Αν σύντομα δεν αλλάξει ριζικά η πολιτική μας κουλτούρα και να αντιμετωπιστεί η βαθύτατη οικονομική,  πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση, σύντομα θα επικρατήσουν οι πλέον αντιδραστικές δυνάμεις. Τότε θα τσακωνόμαστε για το ...όνομα του νεκροθάφτη.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ

«Ζητείται ελπίς», έγραφε στο ομώνυμο έργο   ο Αντώνης Σαμαράκης, πριν από μισό  αιώνα.

 Κραυγή αγωνίας για ένα καλύτερο και δικαιότερο  κόσμο.Ποιος αλήθεια περίμενε ότι πενήντα και πλέον χρόνια μετά το αίτημα αυτό να έρχεται από τα παιδιά μας, και μάλιστα πιο επιτακτικά. Εμείς, οι λεγόμενες γενιές του 1-1-4, του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, καταφέραμε να ζούμε με δανεικά, σε βάρος των επερχόμενων γενιών. Υποσχεθήκαμε ότι θα κάνουμε πράξη το σύνθημα «ψωμί- παιδεία- ελευθερία» και αντί για αυτό πετύχαμε: ανεργία, αγοραία εκπαίδευση και την  τυραννία των βολεμένων.

Όνειρα, οράματα, ελπίδες, μετουσιώθηκαν σε κομπίνα, ιδιοτέλεια, πολλά και ακριβά αναλώσιμα υποπροϊόντα. Η κριτική σκέψη, η δημιουργική αμφιβολία και η ανιδιοτελής προσφορά, μετουσιώθηκε σε προκλητική παθητικότητα , στον άκρατο καταναλωτισμό και έτσι, από πολίτες μετατραπήκαμε σε πελάτες- συναλλασσόμενοι με το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Τελικά, ευτελίσαμε  κάθε συλλογική προσπάθεια, αναγορεύοντας τον εαυτόν μας σε υπέρτατο ιδανικό με αποτέλεσμα την,  επικίνδυνη για την κοινωνία, ιδιώτευση. Η συντελεσμένη καταστροφή, πέρα και πάνω από όλα, είναι ιδεολογική, κοινωνική και , γενικότερα, πολιτισμική.

Και τώρα τι κάνουμε; Δειλοί, βουβοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουμε το θαύμα!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ (29/2/1900-20/9/1971) «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ»

Ήταν η μέρα συννεφιασμένη. Κανείς δεν αποφάσιζε

φυσούσε ένας αγέρας αλαφρύς: "Δεν είναι γρέγος είναι

σιρόκος" είπε κάποιος.

Κάτι λιγνά κυπαρίσσια καρφωμένα στην πλαγιά κι η

Θάλασσα

γκρίζα με λίμνες φωτεινές, πιο πέρα.

Οι στρατιώτες παρουσίαζαν όπλα σαν άρχισε να ψιχαλίζει.

"Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος" η μόνη απόφαση που

ακούστηκε.

Κι όμως το ξέραμε πως την άλλη αυγή δε θα μας έμενε

τίποτε πια, μήτε η γυναίκα πίνοντας πλάι μας τον ύπνο

μήτε η ανάμνηση πως ήμασταν κάποτες άντρες,

τίποτε πια την άλλη αυγή.

"Αυτός ο αγέρας φέρνει στο νου την άνοιξη" έλεγε η

φίλη

περπατώντας στο πλευρό μου κοιτάζοντας μακριά "την

άνοιξη

που έπεσε ξαφνικά το χειμώνα κοντά στην κλειστή

Θάλασσα.

Τόσο απροσδόκητα. Πέρασαν τόσα χρόνια. Πως θα

πεθάνουμε;"

Ένα νεκρώσιμο εμβατήριο τριγύριζε μες στην ψιλή βροχή.

Πως πεθαίνει ένας άντρας; Παράξενο κανένας δεν το

συλλογίστηκε.

Κι όσοι το σκέφτηκαν ήταν σαν ανάμνηση από παλιά

χρονικά

της εποχής των Σταυροφόρων ή της εν - Σαλαμίνι - ναυ-

μαχίας.

Κι όμως ο Θάνατος είναι κάτι που γίνεται -πως πεθαίνει

ένας άντρας;

Κι όμως κερδίζει κανείς το Θάνατό του, το δικό του Θά-

νατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον

και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.

Χαμήλωνε το φως πάνω από τη συννεφιασμένη μέρα, κα-

νείς δεν αποφάσιζε.

Την άλλη αυγή δε Θα μας έμενε τίποτε -όλα παραδομένα-

μήτε τα χέρια μας-

κι οι γυναίκες μας ξενοδουλεύοντας στα κεφαλόβρυσα και

τα παιδιά μας στα λατομεία.

H φίλη μου τραγουδούσε περπατώντας στο πλευρό μου

ένα τραγούδι σακατεμένο:

"Την άνοιξη, το καλοκαίρι, ραγιάδες..."

Θυμότανε κανείς γέροντες δασκάλους που μας άφησαν

ορφανούς.

"Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας:

"Βαρέθηκα το δειλινό, πάμε στο σπίτι μας

πάμε στο σπίτι μας ν' ανάψουμε το φως".

Αθήνα, Φεβρουάριος 1939,Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄