Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ένα μικρό αφιέρωμα, για τη δασκάλα και μάνα, που σκοτώθηκε στολίζοντας το σχολείο,  του Κ. Ρεσβάνη, δημοσιεύθηκε στις 6/12/2012, το οποίο και αναδημοσιεύω.

                                                 Το "μήνυμα" των μαθητών της....

Θα είμαι νοερά στο ξόδι της δασκάλας του 21ου Δημοτικού Σχολείου Τούμπας στη Θεσσαλονίκη, που σκαρφάλωσε χθες στην ταράτσα του σχολείου της, προσπαθώντας να κρεμάσει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τσακίστηκε καθώς υποχώρησε η στέγη. Ο διευθυντής του Σχολείου έτρεξε και την σκέπασε-νεκρή πλέον- με ένα σεντόνι, να μη δουν το πτώμα οι μαθητές και τα δύο της παιδιά που φοιτούσαν στην 2α και 5η Δημοτικού του ίδιου σχολείου.

Όπως έμαθα δίδασκε εικαστικά, τη χαρά των χρωμάτων, της ζωής με άλλα λόγια. Σκαρφάλωσε στα κεραμίδια με αποκοτιά, η 41 χρόνων δασκάλα, για μια δουλειά που μόνο σκληροί εργάτες αποτολμούν. Και δεν πληρωνόταν γι’ αυτό. Ήθελε το δικό της σχολείο να λάμψει με τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Ήθελε τα παιδιά να χτυπούν τα χέρια τους χαρούμενα, συνοδεύοντας τα τραγούδια των ημερών. Να μην είναι όλα ίδια όπως ήταν πριν, στο 21ο Δημοτικό Σχολείο της Τούμπας. Ήθελε να πουν τα παιδιά της στους συμμαθητές τους υπερήφανα: «Δείτε τι έφτιαξε ή μητέρα μας για όλους». Όμως η μητέρα τους, τώρα, είναι η δασκάλα με τα κλειστά μάτια, είναι η μάνα τους με τα κλειστά για πάντα μάτια.

Θα ήθελα να είμαι στο ξόδι της για να πω στους συναδέλφους της να μην αναλωθούν σε ανούσιες μεγαλοστομίες, όπως συνηθίζεται. Αντί γι’ αυτές να εξηγήσουν στα μικρά παιδιά, μέσα στις τάξεις, με λόγια απλά το βαθύτερο νόημα δύο εννοιών. Της «προσφοράς» και της «ανιδιοτέλειας», έννοιες δυσεύρετες στους «σπασμένους καιρούς» μας. Δεν πειράζει, ας δακρύσουν τα δύο της παιδιά. Θα μεγαλώσουν όμως υπερήφανα για τη μάνα και δασκάλα τους.

(Είμαι γιός δασκάλας και μαζί με τον αδελφό μου φοιτούσαμε στο ίδιο Δημοτικό του Πειραιά που δίδασκε η μάνα μας Βιργινία, η «δασκάλα χωρίς βέργα» όπως την έλεγαν, τη ζοφερή- και για την ίδια- δεκαετία του 1950.)

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944: Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

«Σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»

 Μενέλαος Λουντέμης

Τα Δεκεμβριανά του 1944 ή Μάχη του Δεκέμβρη υπήρξαν ένα από τα πιο ζοφερά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Επί έναν και πλέον μήνα η μόλις λυτρωμένη από τη γερμανική κατοχή πρωτεύουσα μεταβλήθηκε σε θέατρο πολεμικών συγκρούσεων που μαίνονταν τόσο στο κέντρο όσο και στις συνοικίες της. Σε πολλά σημεία της Αθήνας, που οι διεθνείς συμβάσεις την ήθελαν ανοχύρωτη πόλη και ως εκ τούτου καθ' όλη τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου Πολέμου στο έδαφός της δεν είχε ριφθεί ούτε μία βόμβα, κροτάλιζαν ακατάπαυστα τα όπλα, ανατιναγμένα κτίρια κείτονταν σε σωρούς ερειπίων, καταμεσής στις έρημες λεωφόρους της έστεκαν τρομακτικά τα πυρπολημένα τραμ και για να διασχίσουν τους δρόμους, συχνά κομμένους από οδοφράγματα, οι παράτολμοι και αραιοί διαβάτες έβαζαν στοίχημα τη ζωή τους εξαιτίας των ελεύθερων σκοπευτών οι οποίοι από τις γύρω στέγες σκόρπιζαν τον θάνατο επί δικαίους και αδίκους. Ήταν ένας πόλεμος ύπουλος και για τους πολλούς αναπάντεχος και αδικαιολόγητος ανάμεσα στις δυνάμεις του EAM από τη μία και της κυβέρνησης από την άλλη, η οποία είχε στο πλευρό της τα αγγλικά στρατεύματα, που σήκωναν και το μεγαλύτερο βάρος των πολεμικών επιχειρήσεων γι' αυτή την παράταξη. Το πιο πικρό γνώρισμα των δραματικών αυτών γεγονότων ήταν ότι είχαν τη ρίζα τους στην ίδια την ηρωική πάλη του ελληνικού λαού για την απόκτηση της ελευθερίας του.
  Ο τραγικός επίλογος (και ο πρόλογος για τον εμφύλιο) θα γραφτεί στις 12 Φεβρουαρίου 1945 με την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ 1930-2012

  « Δεν λυπάμαι που πεθαίνω. Για το μόνο πράγμα που λυπάμαι, είναι ότι πεθαίνω   μετά το θάνατο του ονείρου» .  

  Εμβληματική μορφή ο αυτοδίδακτος  συγγραφέας, Χρόνης Μίσσιος έφυγε στα 82 την Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012. Γιός καπνεργάτη, δεν μπόρεσε να τελειώσει το δημοτικό για οικονομικούς λόγους, εντάχθηκε στην Αντίσταση τα χρόνια της κατοχής, κυνηγήθηκε στην διάρκεια του εμφυλίου, ενώ φυλακίστηκε και κατά τη διάρκεια της Χούντας. «Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα» 20/6/2010

Στο χώρο της λογοτεχνίας εμφανίστηκε σε μεγάλη ηλικία το 1985 με το βιβλίο …Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς, αυτοβιογραφικό κείμενο γραμμένο σε συνειρμική και λαϊκή γλώσσα που εντάσσεται στην παράδοση της απομνημονευματογραφίας. Μετά την επιτυχία του πρώτου του βιβλίου ο Μίσσιος οδηγήθηκε σε μια παραγωγή της αρχικής μεθόδου του και έγραψε τρία ακόμη βιβλία, που εντάσσονται στο χώρο της λογοτεχνίας κυρίως χάρη στην έντονη δραματικότητά τους, η οποία επιβάλλεται μέσω της λιτής – και γι’ αυτό δραστικότατης – απεικόνισης συγκλονιστικών γεγονότων.
 Στη ζωή του Χρόνη Μίσσιου αποτυπώνεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο ένα σημαντικό και συνάμα τραγικό μέρος της ιστορίας  της πατρίδα μας. Ο μοναδικός αυθεντικός λαϊκός και ανθρώπινος τρόπος γραφής του και το ανοιχτό του πνεύμα, τον έκαναν  αγαπητό, όχι μόνο σε λίγους στον λογοτεχνικό χώρο, αλλά ευρύτερα .

Όσοι τον γνωρίσαμε  μέσα από τα βιβλία του, θα τον θυμόμαστε με συγκίνηση και θαυμασμό.

Εκ Βαθέων- Εφήμερες σαπουνόφουσκες και ανάσες Ζωής.... (Απόσπασμα από το έντεχνο άρθρο της Μαρίας Αρβανίτη –Σωτηροπούλου, ιατρού-συγγραφέως. )

Κυκλοφόρησε το 136^ο Τεύχος του περιοδικού «Δίβρη» που εκδίδει ο πολίτης του κόσμου και αμετανόητος «χωριάτης» Σωτήρης Σωτηρόπουλος. Στο περιοδικό αυτό, μεταξύ των άλλων, φιλοξενείται και ένα κείμενο- με  μαστοριά φτιαγμένο, της Μαρίας Αρβανίτη- Σωτηροπούλου. Μια μικρή αφίσα από την αδικαίωτη επανάσταση των Γαρυφάλων στο επί-κεντρο του στοχασμού της. Η συγγραφέας  παρουσία της μικρής Μαρίας γράφει: 

«... Εμείς που ζήσαμε τη φοβερή καταπίεση της δικτατορίας βλέπουμε μέσα από τη Δημοκρατία, που με αγώνες γεννήσαμε, να ξεπηδά η διακωμώδηση των θεσμών, η αποχή κι ο φασισμός στη χειρότερη μορφή του. Είναι μοιραίο ότι οι λαοί- θύματα μεταμορφώνονται στους χειρότερους θύτες; Είναι τυχαίο ότι η Γερμανία πρωτοστατεί στη δημιουργία κάθε παγκόσμιου πολέμου τους τελευταίους τουλάχιστον αιώνες; Εμείς φταίξαμε ή υπάρχει νομοτέλεια στην εξέλιξη κάθε ζωικού είδους και ειδικότερα και του ανθρώπου; Τι σόι πολιτισμό δημιουργήσαμε όταν δημιουργήσαμε όταν κάθε 8 ημέρες ξοδεύουμε για στρατιωτικούς σκοπούς τα 30 δις δολάρια, που θα μπορούσαν μέσα σε ένα χρόνο να εξαλείψει την πείνα από τον πλανήτη; Η Ελλαδίτσα απειλεί πραγματικά να καταστρέψει με το μικρό χρέος της την παγκόσμια οικονομία; Ποια είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της υπομονής; Πόσο αντέχεις να υποφέρεις το φόβο; Τι μέλλον παραδίδουμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας;...».

Σ.Χ.Χ.