ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

 

Άλλοτε ως έθνος ανάδελφο, άλλοτε ως περιούσιος λαός, πότε με τη βοήθεια του Θεού της Ελλάδας και πότε με την επίκληση ενός ξεχωριστού DNA, συντηρείται η ιδέα της ελληνικής εξαίρεσης - όχι ως πρόβλημα αλλά ως λύση. Ακόμη και οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις της Αμφίπολης αντιμετωπίζονται από ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος ως επιβεβαίωση εθνικής ανωτερότητας και ελληνικού μεγαλείου που, διαχρονικά, προκαλεί παγκόσμιο φθόνο. Δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα, ως αιτία μελαγχολίας με την έννοια ότι η ανάκληση αυτού που ήμασταν κάνει να φαίνεται ακόμη πιο θλιβερό αυτό που είμαστε σήμερα.

Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους η κρίση στη χώρα μας κρατάει τόσο πολύ, έχει τόσο φοβερές επιπτώσεις και έχει προκαλέσει τόσο ακραίες μεταβολές, όπως η ανάδυση του νεοναζισμού, είναι ότι ποτέ δεν έγινε ορθολογική ανάλυσή της.

Από την πρώτη στιγμή κυριάρχησε ο τυφλός διχασμός, μνημόνιο/αντιμνημόνιο, και παραμένουμε τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης σε μια σχεδόν εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να εξηγηθεί το κακό που μας βρήκε: Από το ότι η Μέρκελ θέλει να μας μετατρέψει σε φτηνό θέρετρο για τους Γερμανούς συνταξιούχους, μέχρι ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μας την έστησαν για να βάλουν χέρι στα πετρέλαια. Επινοήθηκαν διάφορα άλλοθι, με την αξιοποίηση και των λαθών των εταίρων, με αποτέλεσμα να μην έρθει ποτέ η ώρα της ανάληψης ευθύνης και, κυρίως, χωρίς καμία διάθεση σύνδεσης με τον ευρωπαϊκό κόσμο. Αυτή είναι ίσως και η σημαντικότερη αιτία της αδυναμίας εξόδου από το τέλμα.

Η ΕΕ ήταν πάντα για εμάς τα «πακέτα» και η δυνατότητα του εύκολου δανεισμού. Από τις χωματερές μέχρι την κατάσταση των φυλακών, από τη μεταχείριση των ομοφυλόφιλων μέχρι τον ανεφάρμοστο αντικαπνιστικό νόμο, στα μεγάλα και στα μικρά, η απόσταση και η απόκλιση από το ευρωπαϊκό παράδειγμα είναι μεγάλη. Με την κρίση, αυτή η ιδιαιτερότητα έγινε η θηλιά που μας έπνιξε. Γιατί εδώ δεν υπάρχει σοβαρό κράτος, όπως λ.χ. στην Ιταλία, για να λειτουργεί απρόσκοπτα ακόμη και μέσα σε πολιτική αστάθεια, δεν υπάρχει ισχυρή αίσθηση δημόσιου συμφέροντος για να επιτευχθεί στοιχειώδης πολιτική συναίνεση στα κρίσιμα επίδικα, όπως στην Ιρλανδία, δεν υπάρχει βαθιά δημοκρατική κουλτούρα για να αποφευχθούν εξτρεμισμοί και φασιστικά φαινόμενα, όπως στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Με το που έφυγε από πάνω μας το λούστρο της ευημερίας, αποκαλύφθηκε το βάθος της ελληνικής καθυστέρησης: Ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, συστημική διαφθορά, μια ελίτ παρασιτική και κοινωνικά ανεύθυνη, μια διοίκηση τεράστια και αντιπαραγωγική, ένα κοινωνικό κράτος σαθρό και πολύ χαμηλό επίπεδο συλλογικής νοημοσύνης.

Και τώρα; Το μοναδικό πρόγραμμα που υπάρχει είναι το μνημόνιο.Τα κόμματα το δαιμονοποιούν και το κακοποιούν χωρίς να μπορούν να το αντικαταστήσουν με κάτι άλλο. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κηρύττουν μετάβαση σε μια νέα εποχή απεξάρτησης από την Τρόικα την ώρα που δεν έχουν σοβαρή πρόταση με την οποία θα διασφαλίζεται η επιστροφή στις αγορές χωρίς την εγγύηση και τη βοήθεια των πιστωτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει λεφτά σε όλους και η κυβέρνηση σε λιγότερους. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η κυβέρνηση μείωση φόρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγγέλλει διορισμούς, η κυβέρνηση δίνει (ακόμη) συντάξεις στα 50. Και οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι καλλιεργούν τον εύφλεκτο ελληνικό ευρωσκεπτικισμό δημιουργώντας την αίσθηση ότι τα προβλήματά μας θα τελειώσουν μαζί με το μνημόνιο και την Τρόικα. Το αφήγημα σε καμία περίπτωση δεν εξηγεί πόσο μεγάλο προνόμιο είναι η παρουσία μας στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε, πόσο πιο δύσκολη είναι η ζωή των περισσότερων λαών εκτός Ε.Ε, πόσους κινδύνους θα αντιμετωπίζαμε εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, πόσο μοναδικό είναι αυτό που μας συνέβη, να δοθούν 250 δισ. για την ελληνική διάσωση, πόσο αναπόφευκτο ήταν το μνημόνιο αφού δεν υπήρξε ποτέ ελληνική αντιπρόταση, κάποιο εθνικό σχέδιο, πόσο αναγκαία είναι η εποπτεία για να μην ξαναγυρίσουμε στα ελλείμματα, ότι, τελικά, για να νικηθεί ο νεοφιλελευθερισμός πρέπει οι πολέμιοί του να στέκονται στα πόδια τους και όχι να ψάχνουν, απελπισμένα, για δανεικά.

Ακόμη και αν στο τάφο της Αμφίπολης κρύβεται η Ολυμπιάδα ή η Ρωξάνη, το τέλος της ελληνικής κρίσης δεν θα έρθει με το τέλος του μνημονίου και της Τρόικας αλλά με εκείνο των ελληνικών μύθων: Ότι δεν χρωστάμε/μας χρωστάνε, ότι τα πετρέλαια θα μας πλουτίσουν, ότι οι Ρώσοι αδελφοί θα μας σώσουν, ότι λεφτά υπάρχουν, ότι αρκεί να πάρουμε πίσω το κατοχικό δάνειο, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

«Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο».(Το βλέμμα του Οδυσσέα, Θ. Αγγελόπουλος, 1995).

Αγγελικη Σπανού, από την athensvoice 

ΕΘΝΙΚΗ ΘΗΣΑΥΡΟΘΗΡΙΑ ή ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ;

Οι αρχαιολογικές ειδήσεις σπάνια γίνονται πρωτοσέλιδα ή κύρια θέματα σε εφημερίδες, τηλεοπτικά δελτία και ιστότοπους, και μάλιστα για βδομάδες. Ακόμα και στην Ελλάδα, όπου η αρχαιολογία είναι κατεξοχήν εθνική επιστήμη και η (εθνικοποιημένη) αρχαιότητα, εδώ και αιώνες, συμβάλλει καθοριστικά στη συγκρότηση του συλλογικού φαντασιακού, κάτι τέτοιο είναι σχετικά σπάνιο. Η δημοσιότητα που έχουν πάρει οι πρόσφατες ανασκαφές στην Αμφίπολη των Σερρών, λοιπόν, με αφορμή το σημαντικό εύρημα, συνιστά φαινόμενο που απαιτεί παραπέρα διερεύνηση. Οι μελλοντικοί αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι και ιστορικοί θα έχουν πολλή δουλειά αναλύοντας τον όγκο του δημοσιογραφικού υλικού που συσσωρεύεται καθημερινά, όμως οι πρώτες σκέψεις παραπέμπουν σε φαινόμενα γνωστά στην έρευνα. Φαινόμενα που σχετίζονται, από τη μία, με τις πολιτικές διαστάσεις της Αρχαιολογίας ανά τον κόσμο και, από την άλλη, με βαθιά εδραιωμένες αντιλήψεις για το παρελθόν, τους θεωρούμενους ως προγόνους, αλλά και τη γη και το έδαφος, την υλικότητα και την ίδια τη διαδικασία της ανασκαφής.

Πιο συγκεκριμένα, η μετα-αφήγηση που κυριαρχεί στις περισσότερες αναφορές στο εύρημα, ακόμα και στις σοβαρές, επιφυλακτικές ή και κριτικές αναλύσεις, είναι αυτή της αποκάλυψης ενός «κρυμμένου (αρχαιολογικού) θησαυρού». Ενός θησαυρού που η ίδια η μακεδονική γη κρατάει στα «σπλάχνα» της, ως επτασφράγιστο μυστικό εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στη φαντασιακή αυτή κατασκευή, η αρχαιολογική συνάφεια είναι δευτερεύουσα. Εδώ, εύκολα αναγνωρίζουμε στοιχεία που απαντώνται ευρύτατα, και στον ελλαδικό χώρο, και αλλού, στοιχεία με προνεωτερικές καταβολές, που όμως είναι ενσωματωμένα στη νεωτερική συγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας. Λαογράφοι και ανθρωπολόγοι έχουν συλλέξει πολλές τέτοιες ιστορίες κρυμμένων θησαυρών, τα «γεννήματα» που η ίδια η γη υποτίθεται πως προσφέρει σε λίγους και εκλεκτούς. Η διαλεκτική ανάμεσα στην απόκρυψη και την αποκάλυψη συνιστά ένα καίριο ρητορικό σχήμα σ' αυτές τις ιστορίες, όπου συχνά το μυστικό αποκαλύπτεται μέσα από όνειρα ή από οράματα, ενώ θα πρέπει να τηρηθούν απαράβατα οι κανόνες της μυστικότητας, διαφορετικά ο θησαυρός μετατρέπεται σε «άνθρακες», ο υποσχόμενος αμύθητος υλικός πλούτος καθίσταται άχρηστος. «Φήμες από γενιά σε γενιά για μεγάλο θησαυρό στην Αμφίπολη» τιτλοφορείται ένα δημοσίευμα, παρέχοντας έτσι τη σύνδεση ανάμεσα στις τοπικές αφηγήσεις περί θησαυρών και στην αρχαιολογική έρευνα, ενώ οι αναφορές για το αίνιγμα και το μυστικό που φυλάττουν οι μαρμάρινες σφίγγες της εισόδου, καθώς και για την άκρα μυστικότητα την οποία υποτίθεται πως τηρούν οι ειδικοί ανασκαφείς είναι άφθονες.

Σε ένα τέτοιο φαντασιακό υπόστρωμα λοιπόν εδράζεται και η πρόσφατη πρωθυπουργική επίσκεψη στην ανασκαφή, προσθέτοντας παράλληλα νέα στοιχεία στο αποκαλυψιακό αυτό αφήγημα. Η εικόνα του πολιτικού ηγέτη που περιγράφει με λεπτομέρεια εκατοστού ένα αρχαιολογικό εύρημα, που υποδύεται κατά βάση τον αρχαιολόγο, παραπέμπει σε πρότυπα γνωστά στην έρευνα. Στα μαθήματα Ιστορίας της Αρχαιολογίας συχνά αναφερόμαστε, για παράδειγμα, στη φωτογραφία του 1932 που παρουσιάζει τον Μουσολίνι με έναν τεράστιο κασμά στη στέγη ενός σπιτιού στο κέντρο της Ρώμης, έτοιμος να το κατεδαφίσει, στο πλαίσιο όχι μόνον του «εξευγενισμού» του κέντρου της πόλης αλλά και της αποκάλυψης της αρχαίας Ρώμης, πάνω στην οποία επεδίωξε να στηρίξει το δικό του ιμπέριουμ. Ή συζητάμε τα έργα και τις ημέρες του Γιγκαέλ Γιαντίν, του αρχαιολόγου-πολιτικού, και κάποτε αναπληρωτή πρωθυπουργού του Ισραήλ, που μεταξύ άλλων συνέβαλε και στην αρχαιολογική «παραγωγή», κατά τη δεκαετία του 1960, μιας από τις πλέον σημαντικές θέσεις του ισραηλινού εθνικισμού, τη Μασάντα.

Όμως ο αρχαιολόγος-πρωθυπουργός της Αμφίπολης δεν περιέγραψε μόνο με λεπτομέρεια το μνημείο, δεν παρέπεμψε μόνο στην ονειρική θησαυροθηρία και στην πεποίθηση πως η γη της Μακεδονίας ετοιμάζεται να βγάλει από τα σπλάχνα της έναν «μοναδικό θησαυρό», δεν έδωσε μόνο κατευθύνσεις στους αρχαιολόγους για το ποιο είναι το σημαντικό ερώτημα που θα πρέπει τώρα να διερευνήσουν: η ταυτότητα του νεκρού. Συμπεριέλαβε επίσης το εύρημα, προτού ακόμα αποκαλυφθεί πλήρως, αποτυπωθεί και, κυρίως, μελετηθεί, στην ελληνική εθνική αφήγηση αλλά και στον μυθικό χρόνο του εθνικού πεπρωμένου, σε μια εθνο-χριστιανική τελεολογία που αρχίζει από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και καταλήγει στον ίδιο και στην Ελλάδα του 2014: «Περιμέναμε 2.300 χρόνια για τον τάφο αυτό» θα πει. Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου για την αποκάλυψη του μεγάλου μυστικού, για τη «γενεσιακή» στιγμή που ίσως φέρει και τη «σωτηρία». Σ' αυτό το σωτηριολογικό αφήγημα φαίνεται να ευελπιστούν και πολλοί άλλοι. Εξάλλου, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, «αν είναι όπως τα λένε, θα σωθεί όλη η περιοχή, όλος ο νομός Σερρών, η Μακεδονία και η Ελλάδα μας».

Είναι γνωστό από άλλα παραδείγματα ανά τον κόσμο πως τέτοιου είδους θησαυροθηρικές εξάρσεις εμφανίζονται ιδιαίτερα σε στιγμές βαθιάς κρίσης σαν τη σημερινή, εμπεριέχοντας παράλληλα την ελπίδα και την υπόσχεση της λύτρωσης. Όπως έχουν επισημάνει ανθρωπολόγοι σαν τον Τσαρλς Στιούαρτ και τον Ντέιβιντ Σάτον, τέτοια φαινόμενα συχνά αφορούν πράγματα κρυμμένα στο υπέδαφος, είτε πρόκειται για πετρέλαιο ή φυσικό αέριο είτε για «αρχαιολογικούς θησαυρούς». Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η συνύφανση της οραματικής θησαυροθηρίας με το εθνικό πεπρωμένο, με την εθνικά φορτισμένη μακεδονική γη, με την πανίσχυρη μυθ-ιστορία του Αλεξάνδρου και με τις αντιλήψεις περί προγόνων - κοσμοκατακτητών, που καθιστά το επεισόδιο της Αμφίπολης τόσο ελκυστικό. Όσο για την Αρχαιολογία την ίδια, συνεχίζει να συνεισφέρει καταλυτικά σ' αυτήν τη συνύφανση, ετοιμάζοντας μια νέα θεατροποιημένη κάθοδο στον κόσμο των νεκρών, παραπέμποντας στη Βεργίνα και στον Μανώλη Ανδρόνικο. Έτσι, σύμφωνα με την αφήγηση αυτή, η πίστη στις εθνικές αξίες μπορεί να φέρει αποτελέσματα, η προγονική γη μπορεί να μας ανταμείψει αποκαλύπτοντας τα καλά κρυμμένα μυστικά της και προσφέροντας απλόχερα τους θησαυρούς της. Στην οικονομία των αγορών και της χρηματιστηριακής κρίσης, αντιπαραβάλλεται μια εναλλακτική αποκαλυψιακή οικονομία, μια ονειρική - ηθική οικονομία που ανταμείβει τους εθνικά σκεπτόμενους και δρώντες.

Το εύρημα της Αμφίπολης, που έχει αναμφίβολα μεγάλη αρχαιολογική σημασία, ανεξάρτητα από βεβιασμένες εθνικές ερμηνείες και τους όποιους συσχετισμούς με επώνυμα ιστορικά πρόσωπα, αποκαλύπτεται χάρη στη γνώση και την κοπιαστική δουλειά εργατών και εργατριών, αρχαιολόγων και άλλων επιστημόνων. Οι ειδικοί στη συγκεκριμένη περίοδο, μετά την απαιτούμενη μελέτη, θα διατυπώσουν τις ερμηνείες τους και ενδέχεται, όπως και στην περίπτωση της Βεργίνας, να μην υπάρξει ομοφωνία, κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως για κάθε υλικό μνημείο σημασία έχει η συνολική πολιτισμική του βιογραφία, οι χρήσεις και επαναχρήσεις του ανά τους αιώνες μέχρι και σήμερα, ακόμα και οι συνθήκες της λεγόμενης σύλησής του, και όχι μόνον η στιγμή της κατασκευής και της πρώτης χρήσης του. Μια υλική πολιτισμική βιογραφία που για αναγνωστεί απαιτεί τη λεπτολογική, ενσώματη ενασχόληση και με το ελάχιστο μακροσκοπικά αλλά και μικροσκοπικά διαγνώσιμο υλικό ίχνος, με κάθε κόκκο χώματος, συμπεριλαμβανομένης και ολόκληρης της επίχωσης. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως οι όποιες εθνοτικές και πολύ περισσότερο εθνικές ταξινομήσεις υλικών μαρτυριών του παρελθόντος, ιδιαίτερα σε εποχές που χαρακτηρίζονταν από πολιτισμική υβριδικότητα, είναι όχι μόνο επιστημονικά αυθαίρετες αλλά και κοινωνικά και πολιτικά επικίνδυνες. Με άλλα λόγια, το ζητούμενο και στην περίπτωση της Αμφίπολης είναι μια κριτική, πολυχρονική αρχαιολογία, χειραφετημένη τόσο από τα ασφυκτικά δεσμά του εθνικού φαντασιακού όσο και τις επιδιώξεις της πολιτικής εξουσίας.

Γιάννης Χαμηλάκης,  Εφημερίδα Αυγή

 Ο Γιάννης Χαμηλάκης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το βιβλίο του Το έθνος και τα ερείπιά του: Αρχαιότητα, αρχαιολογία και εθνικό φαντασιακό στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

Πηγή:  Ελπήνωρ  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Μήνυμα από τον Ανδρέα........

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της χρεοκοπίας, ίσως και πολύ πιο πριν, επιχειρούσαμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο της νεοελληνικής «ευημερίας». Πολλές φορές σκεφτόμουν πως είναι δυνατόν  να υπερ- καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε. Πολλοί συνομιλητές μου- ορισμένοι οικονομολόγοι, ισχυρίζονταν πως αν τονωθεί η ζήτηση, ( αύξηση μισθών και συντάξεων), θα έχουμε αλματώδη οικονομική ανάπτυξη. Με δεδομένη την άγνοια μου στα οικονομικά θέματα, προσπαθούσα να απαντήσω με βάση τη Λογική. Ερωτούσα, αν είναι τόσο απλά τα πράγματα, τότε γιατί το κράτος δεν δίνει σε κάθε πολίτη μηνιαίο μισθό, π.χ. 10.000 Ευρώ, ώστε να αυξηθεί η ζήτηση και έτσι το δημόσιο ταμείο, μέσω της φορολογίας, καλύψει το ετήσιο έλλειμμα και με το πλεόνασμα αποπληρώσει το επαχθές δημόσιο χρέος. Πειστική απάντηση δεν έπαιρνα.

 Διαβάζοντας σήμερα το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, βρήκα την επιστημονική εξήγηση στη δική μου απλοϊκή απάντηση. Η επιστημονική απάντηση είναι  του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, έγκριτου οικονομολόγου και ευφυούς πολιτικού.

Παραθέτω αυτούσιο το άρθρο:

«Στο μόνο που ομονοούν όλα τα κόμματα, όλες οι ομιλούσες κεφαλές των παραθύρων, όλα τα ΜΜΕ και συνεπώς όλος ο λαός, είναι ο «κεϊνσιανισμός α λα Γκρέκα». Η ελληνική ερμηνεία των οικονομικών της ζήτησης –την οποία παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη ο κ. Τσίπρας, αλλά ασπάζεται και ο κ. Σαμαράς– θέλει έναν τρόπο εξόδου από την κρίση: «Ξόδευε για να ’χεις και σκόρπισε για να σου μείνουν».

Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο είχε πει για τις περιόδους ύφεσης ο μεγάλος Βρετανός οικονομολόγος, αλλά –όπως προσφυώς είχε παρατηρήσει ο κ. Φίλιππος Σαχινίδης– ο Κέινς δεν είχε μόνο αριστερές σελίδες. Είχε και δεξιές, στις οποίες έγραφε ότι σε περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας πρέπει να εφαρμόζεται περιοριστική πολιτική, κάτι που δεν έκανε η Ελλάδα την περασμένη δεκαετία.

Υπάρχει κι ένα επιπλέον πρόβλημα με τον κεϊνσιανισμό· ακόμη και τον ορθόδοξο, πόσο δε μάλλον για την ελληνική αίρεση. Το είχε παρατηρήσει –όσο κι αν φανεί παράδοξο– ο Ανδρέας Παπανδρέου 25 χρόνια πριν. Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 1987 στο αμερικανικό περιοδικό New Perspectives Quaterly (NPQ) επεσήμαινε ότι ο Κέινς «ανέπτυξε τη θεωρία της “ενεργού ζήτησης” ... μέσα στα εθνικά σύνορα... Ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας σήμερα τα άλλαξε όλα. Αν τονώσουμε την καταναλωτική δύναμη εδώ στην Ελλάδα δημιουργούμε θέσεις εργασίας στην Ιταλία και τη Γερμανία... Οι καταναλωτές μας αγοράζουν ιταλικά παπούτσια ή τα καλύτερα γερμανικά αυτοκίνητα και δημιουργούν πρόβλημα στο ελληνικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.

Σήμερα ένας οπαδός του Κέινς θα είχε οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση μέσα σε δύο χρόνια!».

Πραγματικά: δύο χρόνια αλόγιστων δαπανών για ενίσχυση της ζήτησης (2007-2009) χρειάστηκαν για να πέσει η οικονομία στα βράχια από τον θαυμαστή –όπως θρυλείται– του Ανδρέα Παπανδρέου. Τα υπερδιογκωμένα δημοσιονομικά ελλείμματα εκείνων των ετών όχι μόνο δεν δημιούργησαν νέες θέσεις εργασίας, αλλά διόγκωσαν το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Κάποιοι άλλοι διάβαζαν μόνο τις αριστερές σελίδες του Ανδρέα Παπανδρέου.

«Εάν η Ελλάδα», έγραφε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, «θέλει ένα κράτος πρόνοιας με υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και ασφαλείς συντάξεις, πρέπει ταυτόχρονα να έχουμε υπόψη μας τη μάχη για την αύξηση της παραγωγικότητας. Εάν πρέπει να επιζήσουμε σε αυτόν τον νέο διεθνή καταμερισμό της εργασίας και της παραγωγής, όπου οι συνθήκες ανταγωνισμού έχουν γίνει πολύ σκληρές, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αν αυτή η στάση δεν υιοθετηθεί από την εργατική και τη μεσαία τάξη, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι πολύ σοβαρές...

«Η Ελλάδα έχει έναν υπερτροφικό δημόσιο τομέα που καταπνίγει την ιδιωτική επιχείρηση...», συνέχιζε το ίνδαλμα πολλών σημερινών χουβαρντάδων. «Στην Ελλάδα οι οικονομικοί πόροι για επενδύσεις συνθλίβονται από τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα... Το θέμα είναι το κέρδος και είναι θέμα επιβίωσης για την ελληνική οικονομία... Εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις για να χρηματοδοτήσει τη συμμετοχή της στην τεχνολογική επανάσταση, τότε είναι καταδικασμένη να παραμείνει μια τουριστική χώρα. Οι νέοι μας θα μεταναστεύσουν και θα έχουμε έναν πληθυσμό γερόντων που θα φροντίζει τα ξενοδοχεία...».

Ακούει κανείς από τους όψιμους κεϊνσιανούς του πολιτικού συστήματος;

Πηγή:  Πάσχος  Μανδραβέλης, εφημ Καθημερινή 02/10/2014

Η Ελλάδα πτωχεύει και ο Παλαμάς γράφει πικραμένος στην θεά Αθηνά : «χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη»...

Το ανάγλυφο με τη "Σκεπτόμενη Αθηνά"(5ος προχριστιανικός αιώνας)

Το ανάγλυφο της Αθηνάς βρέθηκε το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά κατατάσσεται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα.Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Πιθανόν επειδή η στήλη είναι επιτύμβιο μνημείο πεσόντων στρατιωτών των Μηδικών πολέμων προς υπεράσπιση της πατρίδας....
Λίγα χρόνια μετά την σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη, η Αθηνά εμπνέει τον Κωστή Παλαμά, οποίος ζει σε μια Ελλάδα που ήδη έχει πτωχεύσει (1893) και λίγο αργότερα ηττάται στον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897) με αποτέλεσμα να βρεθεί υπό τον αφυκτικό κλοιό των μεγάλων δυνάμεων για το χρέος έναντι των ξένων. Η θεά Αθηνά μέσα από τα μάτια του ποιητή, αντιλαμβάνεται την φρικτή δοκιμασία και μελαγχολεί.

Σ” αυτήν μιλάει ο Παλαμάς και της γράφει….

Πῶς ἀκούμπησες ἄπραγα τὸ δόρυ;

 Τὴ φοβερή σου περικεφαλαία

 βαριὰ πῶς γέρνεις πρὸς τὸ στῆθος, Κόρη;

 Ποιὸς πόνος τόσο εἶναι τρανός, ὦ Ἰδέα,

 γιὰ νὰ σὲ φτάση!  Ὀχτροὶ κεραυνοφόροι

 δὲν εἶναι γιὰ δικά σου τρόπαια νέα;

 Δὲν ὁδηγεῖ στὸ Βράχο σου τὴν πλώρη

τοῦ καραβιοῦ σου πλέον πομπὴ ἀθηναῖα;

 Σὲ ταφόπετρα βλέπω νὰ τὴν ἔχη

καρφωμένη μία πίκρα τὴν Παλλάδα.

 Ὤ! κάτι μέγα, ἀπίστευτο θὰ τρέχη…

 Χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη

ἢ νεκρὴ μέσ᾿ στὸ μνῆμα καὶ τὴν ὅλη

 τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα, ὠιμένα! Ἑλλάδα;...

 K.ΠΑΛΑΜΑΣ...

Όπως γράφει πολύ εύστοχα η Εύα Γαλατσάνου στο grammata24,» το μυθικό πρόσωπο της θεάς Αθηνάς στέκει άπραγο και αποκαρδιωμένο πάνω στο ανάγλυφο που έχει φτιαχτεί γι’ αυτήν. Ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που αποκαρδιώνει, εκφράζεται έτσι η παρακμή της Ιδέας....

Η Αθήνα ταυτίζεται με την Ελλάδα και βρίσκεται νεκρή στο μνήμα. Αποτελεί τον καθρέφτη της και αντικατοπτρίζει τον φόβο της για την ζωή των ανθρώπων της, την δυστυχία τους, τους πόνους τους, την οργή τους». Η θεά Αθηνά πικραμένη παρατηρεί τον απόηχο της κρίσης που τεμαχίζει την κοινωνία και βασανίζει τους ανθρώπους της. Ο Παλαμάς με το ποίημά του στοχάζεται, προβληματίζεται, κρίνει και αναιρεί. Μέσα από αυτό το έργο φιλοσοφεί, καυτηριάζει την πραγματικότητα και ακριβώς επειδή χρησιμοποιεί τις μεγαλειώδεις εικόνες της θεάς Αθηνάς στο ομώνυμο μνημείο να θρηνεί, η κατάρριψη της πραγματικότητας είναι ακόμα πιο έντονη και βίαιη. Τα αισθήματα του αναγνώστη είναι το δέος αλλά και η λύπη. Ωστόσο ο ίδιος ο ποιητής παρά τις ιστορικές περιπέτειες της ιερής του πόλης, έζησε μια «ασάλευτη ζωή» σε αυτήν».

Διαβάζοντας τα παραπάνω θα έλεγα ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Οι γνώστες της ιστορίας, οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ποιητές «διαβάζουν» ταχύτερα το μέλλον και είναι ένα μάθημα για όλους μας. Γιατί όσα περιέγραψε ο Παλαμάς τα ζούμε σήμερα το ίδιο έντονα και ταυτιζόμαστε με την σκεπτόμενη Αθηνά. Τουλάχιστον τότε η πόλη είχε κάποιον να στεναχωριέται για αυτήν…

Χρίστος Βασιλόπουλος. ..

 

Πηγή:

http://www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%E1%BF%96s-t%E1%BD%B4n-%E1%BC%B1eri-sou-poli/

Το ανάγλυφο της Αθηνάς βρέθηκε το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά κατατάσσεται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα.Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Πιθανόν επειδή η στήλη είναι επιτύμβιο μνημείο πεσόντων στρατιωτών των Μηδικών πολέμων προς υπεράσπιση της πατρίδας. Το ανάγλυφο της σκεπτόμενης Αθηνάς. Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Λίγα χρόνια μετά την σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη, η Αθηνά εμπνέει τον Κωστή Παλαμά, οποίος ζει σε μια Ελλάδα που ήδη έχει πτωχεύσει (1893) και λίγο αργότερα ηττάται στον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897) με αποτέλεσμα να βρεθεί υπό τον αφυκτικό κλοιό των μεγάλων δυνάμεων για το χρέος έναντι των ξένων. Η θεά Αθηνά μέσα από τα μάτια του ποιητή, αντιλαμβάνεται την φρικτή δοκιμασία και μελαγχολεί. Σ” αυτήν μιλάει ο Παλαμάς και...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%e1%bf%96s-t%e1%bd%b4n-%e1%bc%b1eri-sou-poli/

Το ανάγλυφο της Αθηνάς βρέθηκε το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά κατατάσσεται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα.Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Πιθανόν επειδή η στήλη είναι επιτύμβιο μνημείο πεσόντων στρατιωτών των Μηδικών πολέμων προς υπεράσπιση της πατρίδας. Το ανάγλυφο της σκεπτόμενης Αθηνάς. Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Λίγα χρόνια μετά την σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη, η Αθηνά εμπνέει τον Κωστή Παλαμά, οποίος ζει σε μια Ελλάδα που ήδη έχει πτωχεύσει (1893) και λίγο αργότερα ηττάται στον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897) με αποτέλεσμα να βρεθεί υπό τον αφυκτικό κλοιό των μεγάλων δυνάμεων για το χρέος έναντι των ξένων. Η θεά Αθηνά μέσα από τα μάτια του ποιητή, αντιλαμβάνεται την φρικτή δοκιμασία και μελαγχολεί. Σ” αυτήν μιλάει ο Παλαμάς και...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%e1%bf%96s-t%e1%bd%b4n-%e1%bc%b1eri-sou-poli/

Το ανάγλυφο της Αθηνάς βρέθηκε το 1888 στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης νότια του Παρθενώνα και χρονολογικά κατατάσσεται στους τελευταίους χρόνους του πρώτου ήμισυ του 5ου π.Χ. αιώνα.Είναι ένα από τα διασημότερα έργα που εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης και αποτυπώνει την Αθηνά με μελαγχολία ή λύπη. Πιθανόν επειδή η στήλη είναι επιτύμβιο μνημείο πεσόντων στρατιωτών των Μηδικών πολέμων προς υπεράσπιση της πατρίδας. Το ανάγλυφο της σκεπτόμενης Αθηνάς. Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Λίγα χρόνια μετά την σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη, η Αθηνά εμπνέει τον Κωστή Παλαμά, οποίος ζει σε μια Ελλάδα που ήδη έχει πτωχεύσει (1893) και λίγο αργότερα ηττάται στον ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897) με αποτέλεσμα να βρεθεί υπό τον αφυκτικό κλοιό των μεγάλων δυνάμεων για το χρέος έναντι των ξένων. Η θεά Αθηνά μέσα από τα μάτια του ποιητή, αντιλαμβάνεται την φρικτή δοκιμασία και μελαγχολεί. Σ” αυτήν μιλάει ο Παλαμάς και...

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%e1%bf%96s-t%e1%bd%b4n-%e1%bc%b1eri-sou-poli/

Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%e1%bf%96s-t%e1%bd%b4n-%e1%bc%b1eri-sou-poli/

Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/i-ellada-ptochevi-ke-o-palamas-grafi-pikramenos-stin-thea-athina-chameni-kla%e1%bf%96s-t%e1%bd%b4n-%e1%bc%b1eri-sou-poli/

Εγκαταλειμμένη κωμόπολη ψαράδων στη Ρωσία. Εγκαταλειμμένη κωμόπολη ψαράδων στη Ρωσία....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/otan-fisi-fitroni-eki-pou-den-tin-spernoun-egkatalimmena-erga-tou-anthropou-pou-filoxenoun-fisika-aristourgimata/

Εγκαταλειμμένη κωμόπολη ψαράδων στη Ρωσία....

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/otan-fisi-fitroni-eki-pou-den-tin-spernoun-egkatalimmena-erga-tou-anthropou-pou-filoxenoun-fisika-aristourgimata/